beatū ꝯmuniter dicēdo. Secūdū hͦ gͦ ꝓcedūtrōeſ q̄ ſupra poſite ſūt. Aliter aūt accipiūt̉ hecoīa in rōibꝰ ꝓpriis uel appropriatꝭ. ⁊ tūc nullūiſtoꝝ erit alteꝝ. ⁊ ſic differūt. ⁊ ſorrit̉ qd̓libetilloꝝ nomen ꝓpriū ex ꝯgruitate ſue rōnis.Quidam dixerūt ꝙ vires rōnales ordinateerant ad mouere ⁊ moueri. Mouere aūt cocernit agere. moueri concernit pati. Uires gͦrōnales motiue ordinate ſunt ad agēdū. nihilominꝰ tn̄ ordinate ſunt ad patiēdū: ꝓpterhoc ꝙ cū hēri poſſent actꝰ uel paſſiōēs ex ip̄isviribꝰ. ⁊ elici poſſent bn̄ ⁊ nō bn̄. indigebantdiſpōnibꝰ directiuisⁱ in vtraqꝫ via. Que gͦ dirigūt vires ad agēdū ꝟtutes ſunt. ⁊ recte cōpetit hoc nomē huic diſpōni ſeu habitui. Or̄enim unaquēqꝫ res eē magne ꝟtutꝭ ꝑ relatōeꝫad magnā actionē. Que ꝟo diſponūt illas uires ad recte patiendū dona dicūt̉. ⁊ cōgruithuic habitui recte nomen doni. Ita enim dr̄ꝯmuniter de aliquo qui aliquid pōt excellēt̓pati: ꝙ hoc eſt magnū donū. vn̄ quaſi illd̓ qd̓dicebat ꝟtus in agendo: dic̄ donū ī patiēdo.hiꝰ auteꝫ actionibꝰ ſeu paſſionibꝰ bn̄ egreſſisab ipſis viribꝰ. ⁊ recte ſequitur delectatio exipſis. ⁊ hoc eſt duobꝰ modis. Quia aut eſt delectatio in ip̄o actu aut ī ip̄o pati. ⁊ hoc ꝓpriedr̄ fructꝰ. hoc enim ſonat rō ipſiꝰ fructꝰ .ſ. delectationē in ip̄o actu ꝟtutꝭ vel doni. Un̄ caritas dr̄ delectatio ꝓut ē fructꝰ: que quidē delectatio eſt in actu caritatꝭ: vt ꝟtus eſt: ꝓut illeactus eſt reſpectu dei. gaudiū ꝟo reſpectu ſuipax ꝟo reſpectu ꝓximi. Similr̄ poſſet dici dequolibꝫ alioꝝ fructuū. ſi ad hoc eſſet nobis intendēdū. Eſt aūt alia delectatio ī finē actꝰ⁊ hec eſt ꝑfecta delectatio poſt feciſſe ul̓ factūeſſe ẜm ꝑfectionē que ē paſſibilis in via. Et h̓ꝓprie dr̄ btītudo ꝓut ē in via. Dicit̉ enī beatitudo ſtatꝰ ꝑfectꝰ ꝯgregatiōe omniū bonoꝝvnde recte ꝯuenit nomen illud: vt beatitudoſit in fine actus. delectatio quēadmodū fructꝰerat delectatio in ip̄o actu. ⁊ io. 5. ad gal. rectedicit glo. ꝙ fructꝰ ſunt oꝑa ꝓpter ſe petēda.Frui enim eſt ipſis in quibꝰ volūtas ꝓpter ſedelectata ꝯquieſcit. Quāuis aut illud ꝟitatēhabeat: ſic̄ infra dn̄o dāte oſtēdet̉. diſtīguūt̉iſta ẜm ꝙ eſt diſtinguere actꝰ viriū ꝯpletosab incompletis ⁊ ꝯpleta a completiſſimis. appropriato gͦ nomē ꝟtutis. ꝟ̓tutes reſpiciūt primos actus. dona ſequentes. fructꝰ ꝯpletiores.btītudines cōpletiſſimos.Conſequenter queritur ꝓpter ꝗd hec omnia neceſſaria ſunt. Etarguit̉ ſic. Uirtꝰ ē vltimū potētie. gͦ ꝑͦ ꝟtutesſunt ip̄e vires in ſuo vltimo. gͦ ſi vltra vltimū nihil aliud eſt. nihil vidēt̉ eſſe neceſſariadona ⁊ alia que ſequūt̉. Item uirtꝰ eſt diſpoſitio ꝑfecti ad optimū. Habēs gͦ ꝟtute ꝑfectū eſt. Siffinit̉ enim virtꝰ que ſb̓m ꝑficit ⁊actū eiꝰ bonū reddit. quare ſi ꝑfecto non ē poſſibilis additio: videt̉ ꝙ in qualibet vi debeatſufficere vnus habitus uniꝰ ſolū virtutis.Preterea non eſt habitꝰ elicitiuus vniꝰ actustm̄. īmo quaſi infinitoꝝ. Si gͦ ꝟtꝰ eſt habituspotentie uel uis. ẜm ꝟtutē poterit potētia elicere omnes actꝰ ſuos. Ex quo neqꝫ dona neqꝫea que ſequūt̉ uidēt̉ neceſſaria eſſe. Sꝫ hec oīafacilr̄ poſſunt ſolui intellectis que dicta ſunt.Ꝙ enim dr̄ ꝙ vltra perfectū nihil eſt: intelligendū eſt in illo genere in quo illud ultimūeſt. Silr̄ ⁊ ꝙ ꝑfecto non eſt poſſibilis additiointellr̄ in illa uia qua ꝑfectū ē ſoluꝫ. Similr̄ ꝙdr̄ ꝙ habitꝰ poteſt regulare potētiā ad eliciēdu non tm̄ unū actū: ſꝫ omne. hoc intellr̄ de oīactu ſui generis. ⁊ non de omni qd̓ pōt elice̓potētia. alr̄ hoc eēt falſū: quia ẜm diuerſos habitus poteſt eadē potētia diuerſos actꝰ elice:in quos utroſqꝫ nō ſufficet alter illoꝝ hītuuꝫDicimꝰ gͦ ꝙ ī eadē potētia diuerſa ſunt ultīa⁊ ut meliꝰ uideat̉: poteſt ſumi exemplū ī ip̄arōnali. ⁊ ſicut dicet̉ in hac poteſt intelligi inalijs. dicimꝰ gͦ ꝙ ⁊ ſi in genere fidei ē ultimūaſſentire pͥme ꝟitati ꝓpter ſe. tn̄ ꝗa aſſentiredicit motū formatū ꝓpͥe ex affectu reꝗͥrebat̉ulteriꝰ ultimū ex ꝑte cognitionis. uidelꝫ utuide̓t ⁊ guſtaret. ⁊ hoc fuit ꝑ dona ītellectuſ⁊ ſapīe. Ulteriꝰ dico ꝙ ſi inuidendo ⁊ guſtādo ſit delectatio. tamen ip̄m uidere ⁊ guſtarenō ē ip̄m delectari. ⁊ ideo neceſſaria erat delectatio ultra ipſa dona. Sꝫ hoc potuit eē duplr̄ ut p̄dictū ē. Uel in ipſo actu: ⁊ ſic eſt fructꝰUel in fine actꝰ. ⁊ ſic eſt beatitudo: que ē ultima ⁊ ꝯſūmatio inter habitꝰ ꝗ ſūt in uia. ⁊ iōneceſſe ē hec quatuor eē. Et ſic̄ poſitū ē exemplū in hac poteſt intelligi in alijs. Nō gͦ ſeꝗt̓ex predictis argumentꝭ ꝙ alia a ꝟtutibꝰ ſupfluāt. Sꝫ hoc ueꝝ eſſet ſi nō eēnt ad alios actꝰuel alios modos eliciēdos ꝙͣ ſūt actus ꝟtutū.Poſtmodū queriturde ordine ꝟtutū ⁊ donoꝝ adinuicē. Ex p̄dictis iam uideri poteſt ꝙ ip̄e ꝟtutes prioresſunt. Et ad hoc facit illa auctoritas Iſa. 7. Secūdū aliam tranſlationē niſi credideritis nōm m 5
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten