intellr̄ de ꝟ̓tutibꝰ: ſꝫ etiā de donis. Similīeccleſiaſtes. 9. Omni tꝑe ſint veſtimenta tuacandida ⁊cͣ. Preterea ꝙ dr̄ vulneratꝰ ⁊ ſpoliatus: ſic exponit̉: vt dicat̉ vulneratꝰ in naͣlibꝰ⁊ ſpoliatꝰ in gratuitis. Si gͦ dona ſimilr̄ ſintgratuita: ſicut ꝟtutes: non different h̓ adinuicem: nec diſtinguet̉: ut alteꝝ ſit ad reparatione vulneꝝ: alteꝝ ad reſtaurationē ſpoliorū. īmo vel vtrūqꝫ ad vtrūqꝫ vel neutrū adneutrū. Oportet g querere aliā viam diſtinguēdi. propter hͦ fuerūt ꝗdā ꝗ voluerūt dice̓alr̄. Dicebat enim ꝙ poſt peccatū hominis n̄potuit ampliꝰ quelibet potētia ſeu vis ꝓcede̓ad ſuū actu. īmo inflicta erāt ipſi hoī quēdaꝫimpedimeta: quibꝰ impedite vires non poterant ad actꝰ ſuos ꝓcedere: ⁊ occaſione ſui dc̄iaccipiūt ex eo qd̓ dr̄. i. Iob. ſuꝑ illud. Uentusvehemēs: rruit ⁊cͣ. Grego. ibi ꝯtra ſingula teptamēta mentē ſeptē ꝟtutibꝰ inſtruxit. ⁊ loquunt̉ ibi de donis. vnde ſb̓dit. Contra ſtulticiā ſapīa. ꝯtra hebetudinē intellectꝰ. contrap̄cipitationē ꝯſiliū. ꝯtra timore fortitudo. ꝯtͣignorātia ſcīa. ꝯtra duriciā pietas. ꝯtra ſuꝑbiam timor. Ex hoc volūt dicere ꝙ ad remotione ip̄oꝝ impedimētoꝝ inflictoꝝ ꝓprie ſūtdona: que remotis īpedimētis dirigūt ipſasuires in actꝰ ꝓprios eliciendos ꝟtutes ſūt. vn̄volūt dicere ꝙ ip̄a dona erāt quaſi remediaſolū ꝯtra illas difficultates. ip̄e ꝟo virtuteserant directiue viriū. Sed ꝙ illud n̄ ſit ueꝝpoteſt oſtēdi ſic̄ pͥus. Conſtat eniꝫ ꝙ qn̄ homopeccauit tā ꝟtutibꝰ ꝙ donis indiguit ⁊ īdiſpoſitꝰ ⁊ inhabilis fuit ad vtrūqꝫ. Proptereaſicut ex ipſis ꝟtutibꝰ eliciūt̉ actꝰ: ſic ex ipſis donis. quod pꝫ. ꝑ donū enim timoris elicit̉ actusqui eſt timere. ꝑ donū pietatis actusᵇ qui ē miſereri ꝯel ꝯꝑati. gͦ non eſt dicere ꝙ ſint ſoluꝫremedia ꝯtra impedimēta. īmo etiā erūt directiua in actus. nec etiā erit ca quare magisdebeāt dici ip̄a dona remedia qͣꝫ ꝟtutes. Sūtpreter hec alia que dicēt̉ īfra ī ſpāli tractatude donis.Conſequenter queritur de ꝯparatione ꝟtutū ad fructꝰ. ⁊ ꝙ ꝟtutes fructꝰ ſint vr̄. qm̄. 5. ad Gal. Fructꝰ ſpūs ⁊cͣ.Ibi glo noīat h̓ fructꝰ: quia ꝓpter ſe petendaſunt. Si gͦ quod ꝓpter ſe petendū eſt ē fructꝰ⁊ ꝟtus ē ꝓpter ſe petēda. gͦ ⁊cͣ. Minor pꝫ ẜmillud ph̓i in etheꝭ. Tribꝰ exiſtētibꝰ in fugis ⁊tribꝰ in uolūtatibꝰ ſeu appetibilibꝰ bono ꝯferēte ⁊ delectabili: ꝟtus ſb̓ bono reponit̉. bonumaūt ibi dr̄ quod ꝓpter ſe appetēdū ē. bonū .n.ibi teriet rōnē honeſti ꝯtra alia duo diuiſumHoneſtū aūt dr̄ quod vi ſua ad ſe noſ trahit⁊ dignitate ſua nos allicit. Eſt itaqꝫ virtusꝓpter ſe petēda: ⁊ ita fructꝰ. Si dicat̉ ꝙ nonpropter ſe ſolū appetet̉ ꝟtꝰ ẜꝫ ꝓpter btītudinēhoc nihil eſt. quia tūc eadē rōne fructꝰ non diceret̉ ꝓpter ſe petēdꝰ. cum illud ꝓpter ſe nōexcludat ordinē qui eſt ad beatitudinē. Preterea nūquid inter fructꝰ. 5º. ad gal. numeraip̄a caritas: que maxima ꝟtus eſt. ⁊ etiā fideſgͦ idem eſt fructꝰ ⁊ ꝟtus. Conſequēter obr̄de ꝯparatione donoꝝ ad alia. Si enim ē donū datio irreddibilis: ſicut dic̄ ph̓s. Uirtuteſaūt ⁊ fructꝰ ſunt dona irreddibilia: erūt idē.Preterea nūquid ordinat̉ vis ꝑ ip̄os fructus ⁊ reddit̉ apta ad opera. quod ſi uerum ēcum hoc ip̄m faciūt ꝟtutes ⁊ dona. gͦ eruntfructus. Si aūt fructꝰ id non faciūt: reſtat qōad quid neceſſarii ſunt. Filr̄ obr̄ ex partebtītudinū. Uidet̉ ꝙ nō differāt a ꝟtutibꝰ. ꝗaLuce. 6. ſuꝑ illd̓. Stī pauperes ⁊cͣ. Gl. Qd̓ apd̓Mat. per octo btītudines dr̄: hoc apud Lucāquatuor ꝟtutes cardinales ꝯp̄hēdit̉. qͣre ẜꝫh̓ uidēt̉ eſſe idē in re btītudines ⁊ uirtutes.Itē Mat. 5. Beati qui eſuriunt ⁊cͣ. Conſtatꝙ iuſticia uirtus eſt. Silr̄ ibi dr̄. beati miſericordes. ⁊ mīa uirtꝰ eſt. In nullo gͦ uidēt̉ differre btītudines. fructꝰ. dona. ⁊ uirtutes. Quodſi ꝯcedat̉ ī ꝯtrariū ē. quoniā iſtoꝝ omniū ſpēſ⁊ dr̄ie diuerſe ſunt: quare ⁊ ip̄a diuerſa.Ad hec omnia ītelligēdū ē ꝙ hec quatuoruirtutes. dona. fructus. ⁊ btītudines poſſuntdici duplr̄. ꝯmuniter ⁊ ꝓprie. Si ꝯmuniter accipiant̉ omnia: non eſt inconueniēs ꝙ omniaomnibꝰ ꝯueniant. ẜm enim ꝙ uirtꝰ dicit̉ bonaqualitas mentꝭ qua ⁊cͣ. uel diſpoſitio ꝑfecti adoptimū. ſic etiam dona poſſunt dici uirtutesSilr̄ ſi donū dicat̉ datio irreddibilis: nō ē dubium quin omnia poſſint dici dona. Similr̄ ſifructꝰ dicat̉ omne illud quod ꝓpter ſe eſt appetēdū non eſt dubiū quin omnia ſint fructꝰſic̄ obiciebat̉. Un̄ ſi accipiat̉ fructꝰ ab eo qd̓ eſtfrui: ẜm ꝙ diffinit̉ frui in pͥncipio ſnīaꝝ. ⁊ in.i0. li. de trini. Frui ē cognitꝭ in quibꝰ uolūtasdelectata ꝯquieſcit. Ul̓ illud quod dicit̉ fruieſſe uti cuꝫ gaudio: ſic omnia poſſunt dici fructus. Eodem modo eſt de bearitudine. Si enīdicat̉ beatitudo uie ꝯmuniter: omne illd̓ cūſuccedit beatītudo pr̄ie: ſic omnes ſunt beatitudines ⁊ poſſunt dici. Un̄ in p̄s. Beati oēqui timent dn̄m. ecce ꝙ donū dicit̉ hic facē