⁊ minꝰ: ꝗa ip̄a eſt accidēs. ⁊ magis ⁊ minꝰ attendūt̉ in naͣ ꝑ acceſſum ad gr̄aꝫ increatam:nec ē ſimile de pͥmo eē ⁊ 2º. quia pͥmū eē dr̄ aforma. vnde eē pͥmū dr̄ ex hoc ꝙ iam eſt actu.⁊ ita hꝫ ꝯplemētū ⁊ terminatū ē. ⁊ ideo nonrecipit magis ⁊ minus. Sꝫ eſſe 2ᵐ dr̄ reſpectufinis. hoc ē in ordine ad finē ⁊ ꝯplementū. ⁊propter hoc adhuc ē in potētia ⁊ non ī actu.ſꝫ acceſſus ad fine pōt eē ẜᵐ magis ⁊ minꝰ ⁊ inequalr̄. ⁊ ꝓpter hoc 2ª eē recipit magis ⁊ minus: ẜm ꝙ potentia magis ⁊ minꝰ accedit adfinē ⁊ ꝯplemtū: cū n̄ ſit ꝯpletū nec terminatūad 2ᵐ dd̓ ꝙ ꝯtingit imaginē dei ⁊ eēntiāaīe ꝯſiderare quātū ad eſſe pͥmū. Itē ꝯtingiteam ꝯſiderare n̄ abſolutē ſꝫ in ordine ad finē.⁊ ſic ꝯſiderat̉ iā ut pōt tende̓ in finem. ⁊ hocmo poteſt reciꝑe magis ⁊ minꝰ. ⁊ ſilr̄ grā q̄ ēeiꝰ ꝑfectio. ⁊ ſic pꝫ quo grā recipit magis ⁊ minus: qm̄ ꝑ maiore acceſſum ⁊ minorē ad fineꝫſeu ad grāꝫ īcreatā. vnde aug. in li. de pn̄tiadei ad hardanū ponit exemplū de magis ⁊minꝰ in poſitionibꝰ ⁊ p̄uationibꝰ. in peccato ⁊gra. ꝗa in peccato. dr̄ magis ⁊ minꝰ ꝑ receſſuꝫa deo: qui receſſus attēdit̉ ẜᵐ diſſimilitudinē⁊ non ẜm diſtantiā localē: quia peccatū ē diſſimilitudo dei. in gr̄a ꝑ acceſſum maiorē ⁊ minore ad lumē vel ad diuinā ſimilitudine. ꝗagratia eſt ſimilitudo dei. vnde non attendit̉ꝑ acceſſū localē. ⁊ ponit exēplū. ſic̄ oculi cecitanto longiꝰ ab hac luce dicūt̉: quāto fuerintceciores ⁊cͣ.Onſequēter querēdū ē de cā gr̄e. De cā aūt efficientinon eſt dubitatio ꝑ p̄dicta. qm̄ illa eſt deꝰ. ſꝫ q̄ſit cā meritoria ex ꝑte noſtra: uel neceſſaria exparte dei inueſtigandū eſt. Querit̉ gͦ pͥmognͣalr̄ an ſit grē cā meritoria ex parte noſtra.2º ſpālr̄ de pͥma grā an̄ cadat ſb̓ merito.3º an facienti quod in ſe eſt neceſſario det̉grā a deo. 4ºan nō faciēti qd̓ in ſe eſt det̉.Ad primum grā cadit ſb̓ meritoſic. Maiꝰ bonū ꝙͣ ſit.ſ. btītudo eterna. Grā gͦ cū ſit minꝰ bonū cadit ſb̓ merito. ⁊ ſic nō ē donū gratis datū.Itē aliꝗs poteſt mereri grām a rege terreno.gͦ cōſil̓is eſt rō ex parte iſta qua homo habetgram a deo ſeu a rege celeſti. gͦ homo pōt mereri grām regis celeſtis. Itē ſolet dici ꝑ diſtinctionē ꝙ nō poſſumꝰ mereri grām ẜm ſb̓aꝫgre. ſꝫ poſſumꝰ mereri augmētū grē. ẜm ꝙ dic̄aug. ad boni faciū. Grā meret̉ augeri ut auctamereat̉ ⁊ ꝑfici. Sꝫ tūc obr̄. Poſſumꝰ mereriaugmētū grē. Sꝫ augm̄tū grē ē grā ꝗa ē gratis datū. gͦ poſſumus mereri gram. Ad oppoſitū. Aug. ad Boni faciū. Cū fides impetratinſtificationē: nō grām dei p̄cedit aliꝗd meriti humani ⁊cͣ. Si gͦ aliquid meriti nō p̄ceditgrām. gͦ grā non cadit ſb̓ merito. Itē ſi grācadit ſb̓ merito. omne aūt meritum ē a grā. gͦgra ē a grā. gͦ idem eſt a ſe. qd̓ nihil ē dictū.grā nō cadit ſb̓ merito. Itē omne merituꝫdeterminat̉ ꝑ rectā intētionē. recta ꝟo ītētiodeterminat̉ reſpectu boni eterni. gͦ ⁊ meritūdetermīabit̉ reſpectu boni eterni. Sꝫ grā nō ēbonū eternū. gͦ meritū n̄ determinat̉ reſpectugrē. gͦ grā n̄ cadit ſb̓ merito. So. dd̓ ꝙ grāẜm rōne noīs grē nō cadit ſb̓ merito. ⁊ qͣuisres grē poſſit cadere aliquo modo ſb̓ merito:cū rō gr̄e inꝙͣᵐ grā ē nullo mō pōt cadere ſb̓merito: ꝗa grā dr̄ eo ꝙ gͣtis dat̉. hec .n. ē īterp̄tatio ſui noīſ. ſꝫ qd̓ gratis dat̉: n̄ dat̉ merito⁊ ideo grā ẜm rōne noīs dr̄ ꝑ excluſionē meriti. Nunqͣꝫ gͦ grā ẜm rōnē gr̄e cadit ſb̓ meritoꝗa ſicut pͥncipiū pͥmū mouēdi nō mouet̉ neqꝫpͥmū pͥnᵐ fiendi fit. ita nec pͥmū pͥnᵐ merēdidꝫ cade̓ ſb̓ merito. Ad pͥmū in ꝯtrariū dd̓ꝙ meritū hꝫ pͥnᵐ a quo. ⁊ h̓ eſt grā. Itē habetfinē. ⁊ hoc p̄miū vel gloria eterna. Sicut gͦ n̄poſſemꝰ dice̓ ꝙ pͥncipiū motꝰ eēt illud in qd̓ ēmotꝰ. īmo eſt illud a quo eſt. terminꝰ aūt final̓eſt illud ī qd̓ ē motꝰ. ita nec pͥnᵐ meriti a quoeſt omne meritū poteſt eē illud ī quod ſit meritū. Sꝫ finis meriti .ſ. beatitudo. ⁊ iō merituꝫnon dr̄ reſpectu grē. dr̄ tn̄ reſpectu p̄mii eſſe..ſ. reſpectu beatitudinis eterne. Ad 2ᵐ dd̓ꝙ meritū gr̄e regis terreni poteſt eē a nobis⁊ pͥnᵐ meriti illiꝰ quo meremur illaꝫ. Sꝫ pͥnᵐquo meremur gr̄am regis celeſtis non pōt eēa nobis. quia in hoīe nō eſt ꝙ poſſit hr̄e grāꝫdei ſine acceptione a deo ſic̄ in hoīe. ⁊ Ber. inli. de li. ar. ponit talē rōnē. Noſtra bona volūtas a deo creata ſupple bonitate naͣli ꝑfecta n̄erit quouſqꝫ creatori ꝑfecte ſb̓iecta ſit. Et ꝑ hͦdiſtinguit ipſe duplice ſtatū volūtatꝭ .ſ. ſtatuꝫcreationis ⁊ ſtatu ꝑfectionis. ⁊ arguit hͦ moAbſit vt ipſiꝰ volūtatꝭ ꝑfectionē ipſi volūtatinon deo creatori tribuamꝰ. cū lōge meliꝰ ſit eēꝑfectū qͣꝫ factū. ⁊ poſt ſb̓iūgit. Perfectio aūt ēex grā. Ad tertiū dd̓ ꝙ augꝰ. dicit ꝙ gͣtiameret̉ augeri ⁊cͣ. ſꝫ nō dicit ꝙ ab alio ꝙͣ ab ip̄agrā. Non enim eſt augmētū grē ab oꝑationeli. ar. cāliter. lꝫ quodāmo cooꝑet̉. ſꝫ gr̄a cū permanet de ſe meret̉ augeri. vn̄ n̄ ꝓpter hoc dr̄