⁊ libero. ar. Si gͦ ex caritate mouet̉ multotiēsarbitriū ad cogitandū bonum. ergo cogitarebonum debet ei reputari ad meritū. Similr̄obr̄ de hoc ꝙ dicit ꝙ tertiū .ſ. actio boni nō reputat̉ in meritū. Ex quo videt̉ ꝙ actiōe exteriori non mereamur. Sꝫ ꝯtra. Actio boni exterior p̄cedit ex libero arbitrio ⁊ caritate. Sꝫ īoī tali eſt mereri. gͦ ī tertio qd̓ eſt actio boni ēmereri. ⁊ ita falſum dic̄. So. dd̓ ꝙ cum grāſit ꝑfectio potētie que eſt in libero. ar. ẜm actꝰipſiꝰ liberi ar. erit aſſignare drīas grē. Ad li.autē arbitriū pͥº ꝑtinet cogitare. ꝯn̄ter vellepoſtmodū exeꝗ ſeu oꝑari. Secūdū hͦ gͦ Bern̄.aſſignat triplice driaꝫ grē. Prima ē īmiſſiua bone cogitationis. 2ª īmutatiua male uolūtatꝭ. 3ª miniſtratiua facultatꝭ ad exequēdūſeu ad oꝑādū bonū. Un̄ dic̄ Ber. in li. de grā⁊ li. ar. Tria hec grā oꝑat̉: ſeu deꝰ ꝗ oꝑat̉ pergr̄am in nobis .ſ. cogitare bonū. velle bonum.exeꝗ bonū ul̓ ꝑfice̓. Ad illud qd̓ pͥmo obr̄ īꝯtrariū ꝙ ſuꝑfluit diuiſio gr̄e ꝑ tres drīas.cum ſufficiēter ſit diuiſa ꝑ duas drias. dd̓. qreducibilis eſt ad illā q̄ eſt ꝑ duas drīas. Gra.ij. p̄ueniēs excitatiua dr̄ ad cogitādū bonuꝫ⁊ ita pͥma grā īmiſſiua bone cogitationis cōp̄hēdit̉ ſb̓ grā preueniēte. alie vero due drīe.īmutatiua male volūtatꝭ ⁊ mīſtratiua facultatis: iſte ꝯp̄hendūt̉ ſb̓ grā ſb̓ſequēte: ꝗa grāſb̓ſequēs dr̄ ad duplice̓ actū .ſ. ad actū interiorē ꝗ ē velle .ſ. in affectū: ⁊ ad actū exterioreꝫin effectū. Ad 2ᵐ dd̓ ꝙ grā dr̄ iuuare liberū arbitriū. ꝗa ī poſſibile ē ꝙ libeꝝ ar. eleuet̉ īdebitū velle .ſ. in velle bonū ⁊ meritoriū perptātē ſuā: niſi adiuuet̉ a grā. ⁊ ẜᵐ hͦ dr̄ graliaadiuuās. Silr̄ grā adiuuat̉ ꝑ libeꝝ ar. ꝗa grānon oꝑaret̉ niſi eēt ꝯſenſus vl̓ aſſenſus liberiar. ⁊ iō dr̄ libeꝝ ar. adiuuare grām: dū ꝯſētitipſi grē. ⁊ ẜm hͦ dr̄ 2º ſentꝭ. di. 26. Congruēterdr̄ ꝙ bona volūtas iuuat grām: qua p̄uenit̉:dū ꝯſentit̉ ad effectū bonū. Ad alid̓ dd̓. ꝙcogitatio boni eſt duplex. Uno moͣ dr̄ cogitatio boni pͥª excitatio li. ar. ad cogitādū bonūſeu ꝯſequat̉ effectꝰ ſeu no. Alio mō dr̄ cogitatio boni actꝰ ille ꝗ ꝯſeꝗt̉ excitationē: dū ratioexcitatiua ꝯſiderat bonū. Un̄ cogitare pͥmomodo ē actꝰ excitandi ad velle bonū. Cogitar2º mō eſt cogitare bonū. ẜm pͥmū modū nihilfacimꝰ ī cogitatōe boni. ꝙ enī cogitatio boniexcitet volūtatē ad bonū: hoc a nobis n̄ ē ſꝫ agra. Et ẜᵐ hͦ loꝗt̉ Ber̄. ⁊ vult dice̓ ꝙ ip̄a grāē pͥmū excitās li. ar. ſeu li. ar. moueat̉ ſeu nonad cogitandū de bono. ⁊ hec eſt illa pulſatiode qua dr̄ apocꝭ. 3. Ego ſto ad hoſtiū ⁊ pulſo.⁊ ita quātū ad illū modū nihil facit volātasquantū tn̄ ad 2ª modū oꝑat̉ aliꝗd voluntasſeu li. ar. ⁊ exēplū ē. Sic̄ enī in excitatiōe quāexcitat̉ oculꝰ ꝑ lumē ad vidēdū nihil fac̄ oculus. ſꝫ fac̄ in ip̄o aſpectu quo videt mediantelumine. Silr̄ in excitatione illa nihil facimꝰ: tn̄in ꝯſideratōe aliꝗd facimꝰ .ſ. in motu rōis adcogitandū bonū. vn̄ pn̄tans imaginem boniē grā. ⁊ hͦ ſine nobis. ſꝫ 2ᵐ nobiſcū ē ⁊ fac̄ meritū. Ad aliud dd̓ ꝙ eſt ꝯtra illud qd̓ dic̄ꝙ pͥmū non reputat̉ in meritu. dd̓. ꝙ ſicut victoria tota pugne attribuit̉ regi: ⁊ non militibus: lꝫ ꝑ ipſos exerceat̉. ⁊ hoc eſt ꝗa ipſe rex ēimperas bellū. ⁊ iō penes ip̄ꝫ dr̄ reſidere uictoria. Secūdario tn̄ tribuēda ē militibꝰ. Similr̄dd̓ ꝙ volūtas ē imꝑans actui ſuo: qui ē velleImꝑat etiā alijs actibꝰ .ſ. cogitationi de bono⁊ executioni. ꝗa ſi volo cogitabo bonū. Si nōvolo nō cogitabo. ſilr̄ ſi volo faciā ⁊ nō faciābonū. vnde iſti actus ſb̓iecti ſunt ipſi volūtati: ꝗa eſt imꝑans eis. ⁊ ideo pͥncipalr̄ merituꝫreſidere dr̄ penes ipſam voluntate. eſt tn̄ alioꝝ actuū ſecūdario. Cum gͦ dic̄ Ber. ꝙ ſolummediū .ſ. uolūtas boni reputat̉ ad meritū: ⁊ n̄pͥmū neqꝫ tertiū. loꝗt̉ ẜᵐ pͥncipalitatē. vn̄ nōexcludit ꝙ nullo mō reputāt̉ ad meritū. ſꝫ ẜmpͥncipalitatē. qͣſi dicat ꝙ alia ſine uolūtate nōſunt meritoria. ſꝫ uolūtas ſine ipſis bn̄ ē meritoria. vn̄ nec libeꝝ ar. ad cogitādū nec actꝰ exterior ſemꝑ reputāt̉ ad meritū: ſꝫ uolūtas ſēꝑUn̄ dic̄ ꝙ plerūqꝫ extorquet ipſam actionemtimor inutilis: aut ſimulatio damnabilis.Ad aliud qd̓ obr̄ de intētione ꝙ nō ualet admeritū ꝗa ē in rōne ſeu cogitatiōe: circa quānon reſidet meritū. dd̓ ꝙ intētio dr̄ duplr̄: ꝗintentio dr̄ reſpectu finis. ſꝫ tendere in fine hͦē duplr̄. vel ꝑ ꝯſideratōem ipſiꝰ finis. uel permotū ⁊ inclinationē in finē. Primū ē rōnis.2ᵐ uoluntatis. vn̄ rō eſt quaſi doctor. uol taseſt quaſi executor rōnis. Per rationem finemꝯſidero tm̄: ſeu inclinor: ſeu noͣ. Per uolūtateaūt inclinor ⁊ tendo in omnibꝰ oꝑibꝰ meis inip̄m fine. ⁊ iō ualet ad meritū īſtā tendentiaī finē uel intētio. ⁊ de hac loꝗt̉ Ber̄. Obiectioaūt ꝓcedit de pͥma que ſolū ē ꝑ ꝯſiderationeꝫfinis: circa quam non eſt meritū.Conſequenter queritur de drīa grē quantū ad ſtatꝰ an̄ peccaturpoſt peccatū. an̄ incarnationē. pꝰ incarnatōeꝫī ſtatu ꝑuuli ⁊ adulti. Querit̉ gͦ utꝝ ſit eiꝰdē
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten