dicat̉ reſpectu p̄ueniēntꝭ. pꝫ ſilr̄ ꝙ non fuit ineo grā ſb̓ſequēs. gͦ in ip̄o non fuerūt iſte drīeIteꝫ grā p̄ueniens dr̄ reſpectu uoluntatisquā p̄uenit īmittēdo ei bonam cogitatiōeꝫ. ⁊hoc dicit Ber. Immittendo bona cogitationem nos preuenit. Sꝫ ẜm hoc obr̄. quia ſicutdicit aug. in li. de p̄deſtinatōe ſanctoꝝ. Quisnon uideat pͥus eſſe cogitare ꝙ credere: nullus quippe crederet aliquid niſi pͥus cogitauerit eſſe credendū. gͦ cogitatio p̄uenit gr̄aꝫcredēdi. ⁊ hec eſt gr̄a in fide. Hec autē dicit̉eſſe pͥma grā: ⁊ ẜm aug. grā p̄ueniens. Sꝫ cogitatio eſt motꝰ liberi ar. gͦ motꝰ liberi ar. p̄uenit vel p̄cedit pͥmā grām: ⁊ non e9. gͦ non ēp̄ueniens motu liberi ar. reſpectu cꝰ dr̄ p̄uenire. Non eſt gͦ ponere gr̄am ꝑ̄uenientē. Itēaug. ſuꝑ illud p̄s. Concupiuit anima mea deſiderare iuſtificatiōes tuas ⁊cͣ. Diſtinguit tresgradus perueniēdi ad grām gratū faciētemdicens ſic. Uidemꝰ nonūꝙͣ ꝙͣ utiles ſunt iuſtificationes dei .i. oꝑa iuſticie. ẜ infirmitate p̄pediti non deſideramꝰ. p̄uolat intellectꝰ. ſeꝗt̉tardꝰ aūt nullꝰ affectꝰ. ſcimꝰ bonū nec delectatagere. cupimꝰ vt delectet. Secūdū hoc gͦ pͥmūeſt vt videamꝰ ꝙ ſint vtiles ⁊ honeſte iuſtificationes. deinde ē eas deſiderare. vltimo delectari in opere eaꝝ. Itellectꝰ gͦ boni p̄cedit cocupiſcētiā. ⁊ ꝯcupīa delectationē in oꝑe eaꝝ.Sꝫ videre ⁊ intelligere hiꝰ iuſtificationes anbone ſint: ⁊ deſiderare eaſ hoc ꝑtinet ad liberū ar. ⁊ hoc facit ſine grā ꝑ lumē rōnis īnatūde quo p̄s. Signatū eſt ſuper nos lu. u. t. d. Delectari aūt ē in executione ⁊ oꝑatione eaꝝ: hͦeſt grā ꝑficiente. gͦ motꝰ liberi ar. p̄uenit grāꝫ⁊ non e9. gͦ non eſt ponere grāꝫ p̄ueniēte: cūreſpectu huiꝰ dicat̉ p̄ueniēs .ſ. ꝗa p̄uenit li. ar.ad bonū. īmo e9 eſt. Itē vt dr̄. ſi homo fac̄quod in ſe eſt: deus dat ei grām. Facere auteꝫquod in ſe ē non ponit gr̄ām ſꝫ actū liberi ar.Si gͦ facere qd̓ in ſe ē p̄cedit. ergo actus liberiar. p̄cedit grām. gͦ non eſt grā preueniens ſi.ar. Ad oppoſitū arguit aug. ex auctoritateapoſtoli z. ad Cor̄. 3. Non ꝙ ſufficientes ſimuscogitare aliꝗd a nobis qͣſi ex nobis. ſꝫ ſufficientia noſtra ex deo eſt. Ex quo videt̉ ꝙ cogitar̄aliqn id boni non eſt ex nobis. gͦ cogitationeꝫboni non hꝫ homo a li. ar. ſuo: ſꝫ a deo: ſeu grāſibi data a deo. Grā gͦ p̄uenit li. ar. ⁊ eiuſ actūad bonū. gͦ ncc̄e eſt ponere grām p̄uenientemItē Ber. Immittendo bonā volūtate nosp̄uenit. Sed cogitatio boni actꝰ ē actꝰ liberi arbitrii. gͦ grā p̄uenit li. ar. Itē augꝰ. in ench̓.Grā p̄uenit vt velimꝰ bonū. Igit̉ neceſſe ē eēgrām p̄uenientē. So. Notadum ſicut dicitUgo de ſancto vic. ſuꝑ illud Iſa. i. Uulnꝰ ⁊liuor ⁊ plaga tumēs ⁊c̄. Ꝙ alia ſunt bona nature. alia ſunt bona gr̄e. ſꝫ hec a grā p̄ueniēte.⁊ hec a ſb̓ſequente. Secūdū hoc gͦ dd̓. ꝙ grāp̄ueniēs ⁊ ſb̓ſequēs multis modis dicūt̉ ī nobis. Uno mō ꝯmuniter ⁊ impropͥe. ⁊ ſic grā p̄ueniens dr̄ in nobis donū nature: ſeu cōſiſtitin donis nature. ſb̓ſequenſ eſt donī gratuitūſeu in donis gratuitis. ẜm hoc dr̄ imago d̓i īnobis grā p̄ueniēs qͣ poſſumꝰ deū cognoſcere⁊ diligere. ⁊ ſic ē gra p̄ueniēs donum gratisdatū. Alio mō dicūt̉ ꝯmuniter: ſꝫ tn̄ ꝓprie. ⁊ſic grā p̄uenies dr̄ grā gratis data. gr̄a ſb̓ſequens dr̄ gr̄a gratū faciēs. ⁊ ẜᵐ hunc moduꝫdr̄ grā p̄ueniens qn̄ homo exiſtens in peccato mortali cogitat de futuro iudicio. ⁊ de pena eterna ⁊ de dīna mīa. ⁊ ex hoc cogitat ſeꝯuertēdū ad deū. ⁊ ẜᵐ hoc loꝗt̉ aug. in liº. dep̄deſtinatione ſanctoꝝ. Prius eſt cogitare bonum qͣꝫ credere. ⁊ tn̄ dicit ibi. ꝙ ip̄m cogitarebonū ex deo eſt ſeu ex grā. vn̄ introducit auctoritatē apoſtoli. 2. ad cor̄. 3. Non ꝙ ſufficientes ſimꝰ ⁊cͣ. Tertio mō dr̄ grā p̄ueniēs ⁊ ſb̓ſequens ꝓprie ⁊ non ꝯmuniter. ⁊ ẜᵐ hoc dr̄ grāp̄uenies gratū faciēs: ⁊ hoc multiplr̄ eſt: quiavno modo dr̄ gr̄a p̄ueniens qua liberamur apeccato. ſb̓ſequēs grā qua boni ſumꝰ: vt dicatur grā p̄ueniēs que purgat anima a peccatoſb̓ſequens que ꝑficit ip̄aꝫ in bonū. ⁊ ẜm huncmodū dic̄ aug. in li. de natura ⁊ grā. Grā preuenit vt ſanemur. ſb̓ſeꝗt̉ ut ſanati vegetemur. Ulterius dr̄ magis ꝓprie. ⁊ ẜm hūc modū dr̄ grā p̄ueniēs qua boni ſumꝰ. ſb̓ſequensqua bonū oꝑamur. Un̄ ẜm hoc grā p̄ueniēsinformat ipſaꝫ animā. ſb̓ſequēs ip̄m libeꝝ ar.ad operādū bonū ẜm ꝙ dic̄ augꝰ. Grā p̄uenitvolēte vt uelit. ſb̓ſeꝗt̉ ne fruſtra uelit. Itdr̄ ſtricto modo. ⁊ ẜᵐ hūc modū grā ꝑ̄ueniēseſt qua bonū operamur. grā ſb̓ſequēs quā malo reſiſtimꝰ. Un̄ augꝰ. in liº. de natura ⁊ grā.Grā p̄uenit ut pie uiuamꝰ. ſb̓ſeꝗt̉ ut cum illoſemper uiuamꝰ. nūc p̄uenit ut uocemur. ſb̓ſequit̉ ut glorificemur. Secūdū gͦ hunc moduꝫintelligendū ē de grā p̄ueniēte ⁊ ſb̓ſequēteSilr̄ notāduꝫ eſt de gra oꝑante ⁊ cooꝑante.ꝗa grā oꝑans ⁊ cooꝑans dr̄ reſpectu potētieoꝑantis q̄ ē li. arᵐ. ⁊ ẜᵐ hunc modū dr̄ dupliUno mō eſt grā oꝑans que facit uelle bonūcooꝑans qua exequimur uel operamur bonuꝫex nr̄o arbitrio. cum ipſa grā hͦ ē oꝑans eſt q̄