⁊tē Bern̄. in li. de grā ⁊ li. arbitrio. Libeꝝarbitriū ſui defectū oīo non patit̉. ꝗa potiſſimo ī ip̄o eterne ⁊ incōmutabilis imago deitatis videat̉. Nam ſi habuit initiuꝫ: neſcit tn̄occaſū: nec de iuſticia vel grā accipit augmētum: nec de pctī miſeria detrimētū. Si gͦ liberū arbitriū nullū capit augmētū de grā: necaliqd̓ detrimētū de pctō. gͦ tantā hꝫ libertatēſine gr̄a: quātā hēt cū grā. Sꝫ tantā hꝫ cū grāꝙ pōt face̓ bonū ⁊ declinare a malo. gͦ ⁊ ſinegra idem pōt. Contra hoc inducit aug. teſtimonia multa in li. de gra ⁊ libero arbitriodn̄o loquēte cū dixiſſent diſcipuli Math̓. 19.Si talis eſt cauſa cum vxore nō expedit nube̓rn̄dit eis. nō omnes capiunt ꝟbum hoc: ſꝫ ꝗbꝰdatū eſt. Quibꝰ gͦ nō ē datū aūt nolūt: aut noimplēt qd̓ volūt. Quibꝰ aūt datū ē ſic voluntvt impleant quod volūt. itaqꝫ vt hoc verbuꝫquod non ab omnibꝰ capit̉: ab aliquibꝰ capiat̉⁊ donū dei ē ⁊ eſt liberi arbitrii. Itē nūꝗdnon liberū arbitriū Thimotei exhortatus eſtapl̓us dicēs. Contine te ip̄m. Scribens etiā .i.ad Cor̄. 7. ait. Uellē omnes hoīes eē ſic̄ meip̄ꝫꝗa utiqꝫ ab omni ꝯcubitu ꝯtinebat. ⁊ ꝯtinuoſb̓iūxit. Sꝫ vnuſꝗſqꝫ ꝓpriū donū hꝫ a deo. aliꝰſic aliꝰ ſic. Itē ſap. 8º. Cum ſcirē quia nemopōt eē ꝯtinēs niſi deꝰ det. ⁊ hͦ ip̄m erat ſapīaſcire cuiꝰ eſſet donū. Itē. i. Cor̄. 15. apoſtoluſcum dixiſſet. ꝟtus peccati lex: ꝯtinuo ſb̓iecit.Grās aūt dn̄o qui dat nobis victoriā ꝑ dn̄mnoſtrū Ih̓m xp̄m. gͦ ⁊ victoria qua pctm̄ vincit̉ nihil eſt aliud ꝙ dei donū in iſto certamine adiuuātis liber ī arbitrii. Itē Math̓. 27.Quid ē ꝟo euidētiꝰ ꝙ dei grā on̄dit̉: vbi qd̓orat̉ accipit̉. Si enim dixiſſet ſaluator noſterUigilate ne intretis in tēptationē: amouiſſetm̄modo vide̓t̉ hoīs volūtatē. cū ꝟo addidit⁊ orate: on̄dit deū adiuuare ne intret̉ in tēptationē. Itē dictū eſt li. ar. Fili noli defice̓ad diſciplinā dn̄i. ſumptū ē ꝓuer .8. ⁊ dn̄s dicit Luce. 22. Ego ꝓ te rogabo Petre ne deficiat fides tua. Homo gͦ grā iuuat̉: ne ſine cāeiꝰ volūtati iubeat̉. Itē deniqꝫ ſi ex naturaiuſticia. gͦ xp̄s gratis mortuus eſt: in quē etiaꝫventuꝝ antiqui patres crediderūt ꝗ diligebant deū. Itē dicūt etiā grāꝫ dei que dataeſt ꝑ fidē ih̓u xp̄i que neqꝫ lex eſt neqꝫ naturaad hoc tnͣ vale̓ vt pctā p̄terita dimittāt̉: nonvt futura vitent̉: uel repugnantia ſuperent̉Sꝫ ſi hoc ueꝝ eēt: utiqꝫ in or̄one dn̄ica cū dixiſſemꝰ. dimitte nobis ⁊cͣ. non addēmus. ⁊ nenos inferas in tēptatōem. quod a patre qui īcelis eſt nulla rōne peteremus: ſi ꝟtute uoluntatꝭ humane hoc poſſemꝰ efficere. Itē ſunt⁊ alia teſtimonia ī quibꝰ eſt qd̓ ait. ſapite adtemperātiā ſic̄ unicuiqꝫ partitꝰ eſt deꝰ mēſurāfidei. ro. 12. ⁊ illud. Gratia ſalui facti eſtis perfide. ⁊ non ex uobis ſꝫ dei donuꝫ eſt. ItemEzech̓. xi. Auferā ab eis cor lapideum ⁊ daboeis cor carneū. Itē deniqꝫ ipſe qui dixit. ſiuolueris ꝯſeruabis mandata: aliquanto poſtdicit. Quis dabit in ore meo cuſtodiaꝫ: ⁊ ſuꝑlabia mea ſignaculū aſtutū: ne forte cadaꝫ abeo ⁊ labia mea perdant me. eccl̓iaſtici. 21.Item ille facit ut faciamꝰ cui dicit homo. pone dn̄e cuſtodiā ori meo. hoc eſt enim dicerefac ut ponā. qd̓ bn̄ficiū iam fuerat ꝯſecutus.qui dixit. poſui ori meo cuſtodiā. Item īp̄eut uelimꝰ operat̉ incipiens qui uolētibꝰ cooperat̉ ꝑficiens. ꝓpter quod dicit apl̓us ad phil..i. Certus ſum qm̄ qui operat̉ in uobis bonumꝑficiet uſqꝫ in diem xp̄i ih̓u. ut gͦ uelimus ſinenobis operat̉. cū autem uolumꝰ: ⁊ ſic uolumᶠut faciamꝰ nobiſcū cooperat̉. Itē. i. Ioh̓. 3º.Ecce qualē dilectionē dedit nobis pr̄: ut filiidei uocemur ⁊ ſimus. Et pelagianoꝝ tenebredicunt. Dilectio nobis ex nobis ē. Io. dic̄. Deꝰdilectio eſt. ⁊ pelagiani etiā ip̄m deum nō exdeo ſꝫ ex ſemetipſis habe ſe dicūt. Itē Iere.io. Scio dn̄e ꝙ non ē hominis uia eiꝰ: nec uirieſt ut ambulet ⁊ dirigat greſſus ſuos. gͦ noneſt in ptāte hominis ut dirigat greſſus ſuosgͦ requirit̉ grā dirigens. Itē. 9. ad ro. Noneſt uolētꝭ neqꝫ currentꝭ ſꝫ miſerentꝭ dei .ſ. ꝑuenire ad ſalutem uel ad beatitudinē. Uoletꝭ dic̄quantū ad actū interiorē. currentꝭ quantū admotū exteriorē: uel quātū ad opus interiꝰ uelexterius. Non eſt gͦ in oꝑe uel motu interioriuolūtatꝭ nec in exteriori uenire ad btītudine.gͦ requirit̉ grā. Itē. 2. ad cor̄. 3. Non ꝙ ſufficientes ſimꝰ cogitare aliꝗd ex nobis qͣſi ex nobis: ſꝫ omnis ſufficiētīa noſtra ex deo eſt. gͦ nihil poſſumꝰ in bonū ex naͣ ſine deo. gͦ reqͥrit̉ innobis grā a deo collata. ⁊ ita grā eſt neceſſaria ad obtinēda eterna. Itē aug. de ꝑfection iuſticie hominis. Nullꝰ orat qd̓ eſt in ſuaptāte. Si gͦ ſancti orant ut eis det̉ grā impletionis mandatoꝝ. gͦ implere mandata non ē īeoꝝ ptāte. Minor pꝫ ꝙ ſancti orant ad hoc utimpleant mandata. Dauid in pͦs. Da mihi intellectū ut diſcam mandata tua. ⁊ alibi ī pͦs.Notam fac mihi uiam in qua ambulē. Iteꝫaug. de natura ⁊ grā. Sicut oculꝰ corporis pleniſſime ſanꝰ niſi candore lucis adiutꝰ nō pōt