in deū. rōne vero inferioris que ꝯiuncta eſtſenſualitati in id qd̓ ē nature neceſſariū. itatn̄ ꝙ nec hunc fine ponat ordinatū ad illū.Itē hoc idem pōt probari ꝑ ſimile in xp̄o.Ratio .n. voluit non mori cum dixit. Pater ſipoſſibile ē trāſeat a me calix iſte: ẜᵐ partē illāqua ꝯiungit̉ ſenſualitati. Itē ẜᵐ partē ſupiorē voluit mori: quia dixit. verūtn̄ non ſic̄ego volo ſꝫ ſicut tu. gͦ pari rōne vis rōnal̓ pōtſibi duos fines ꝯſtitue. Itē aliquis pōt iread ſanctū Iacobū ex voto facto in caritate.Itē pōt ire ex naturali pietate ad uidēdū fratrē ſuum. gͦ eadē actio pōt eē ex caritate ⁊ exnaturali pietate. Sꝫ caritas refert̉ ad finemeternū. naturalis pietas ad finē temporalē. gͦpoſſunt ꝯſtitui duo fines vniꝰ actionis. tꝑal̓.ſ. ⁊ eternꝰ. Itē aliquis motꝰ pōt eſſe ſimulnaturalis ⁊ violētus: vt ſi lapis impellat̉ deorſum. inquantū pellit̉ violētꝰ ē. inquantū ꝟoinclinat̉ deorſuꝫ natural̓. Sꝫ maior ē dr̄ia ītermotū naturalē ⁊ violētū qͣꝫ inter motum exnaͣli pietate ⁊ ex caritate. gͦ idē pōt eē motusex caritate ⁊ ex naͣli pietate. Contra. Aug.in ẜmone dn̄i in monte exponēs illd̓. Si oculꝰtuus fuerit .ſ. ⁊cͣ. Niſi cor ſimplex fuerit mūdūnon erit. Simplex aūt quomo erit: ſi duobusdn̄is ẜuiat̉: nec vna intētione reꝝ eternarūpurificet aciē ſuā: ſꝫ eam mortaliū reꝝ amoreobnubilet. Non pōt igit̉ mūdū ⁊ ſimplex coreē ſi diuidat̉ intētio ⁊ ꝯſtituāt̉ duo fines intēporalibꝰ ⁊ eternis. Itē augꝰ. in eodē. Cornon mundat niſi vna ⁊ ſimplex intētio ī eternam vitam ⁊ ſolo ⁊ puro amore ſapīe. gͦ manete ſimplicitate intētionis non pōt ꝯſtituiduplex finis. Itē mat. 6. Nemo pōt duobꝰd. ẜ. Aug. Simplici corde tm̄modo propter regnū dei debemus oꝑari bonū ad omnes: nonaūt in hac oꝑatione vel ſolam vl̓ cum regnodei mercedē tꝑaliū cogitare. Nō gͦ cū regnodei qui ē finis eternus pōt ꝯſtitui finis tꝑal̓.Itē querite pͥmū regnū dei ⁊ h̓ omnia adiciēt̉ vobis. Mat. 6. Adiciēt̉ dic̄ aug. in ẜmōedn̄i in monte .i. ꝯſequant̉: nec cum iſta q̄ritisillū auertamini. aut ne duos fines ꝯſtituatis.vt ⁊ regnū dei ꝓpt̓ ſe appetatis: ⁊ iſta neceſſaria. Itē aug. expones illd̓. Nemo pōt duobus dn̄is ẜuire. Duobꝰ dn̄is ẜuire conat̉ ꝙ ⁊regnū dei ꝓ magno bono appetit ⁊ h̓ tꝑalia:non poterit aūt ſimplicē habe oculum: ⁊ vnideo dn̄o ẜuire: niſi quecūqꝫ ſunt cetera ſi ſintneceſſaria ꝓpter hoc vnū aſſumat .i. ꝓpter regnū dei. Itē ve ingrediēti terraꝫ duabusviis. eccl̓iaſtici 2º. Itē ſi poſſūt ꝯſtitui duofines tēporalis ⁊ eteruꝰ. ⁊ ẜᵐ hͦ vna ⁊ eademactio erit meritoria: ⁊ tota non meritoria.Item ſummū bonū non ſolū dr̄ ſummū ꝑ remotionē ſuꝑioꝝ: ſꝫ etiam ꝑ remotionē paris.Sꝫ ẜᵐ rationē boni ē finis. gͦ remouet prepoſitionē finis ⁊ coequalitate in rōne finis. gͦ nōerit pone̓ ip̄m cū alio ſic̄ duos fines: niſi illudalteꝝ referat̉ ad ip̄m: ita ꝙ actio nō ſit demeritoria. Conſtitue̓ gͦ duos fines deū .ſ. ⁊ creaturā ē ſimplr̄ pctm̄. Itē aſſociare aliꝗd ſūmo bono in rōne finis: cum ipſe ſit ſūmꝰ finisē ꝑuerte ordinē. Si gͦ hoc fiat ſequet̉ neceſſario ꝯtēptus ſummi boni. Itē circa caſuꝫ ꝓpoſitū obr̄. Ire ad eccl̓iam non ē ordinatū adhabēdū denarios niſi rōne orōnū quas facetenēt̉: ꝗa non dant̉ ad ſurgēdū: ſꝫ ad officiurdīnum implēdū. Sꝫ orare ꝓ nūmis eſt ponerecorporalē finē ſpūalis. ⁊ hoc eſt ſymoniacuꝫ:ꝗa iam ponit̉ imp̄ciabile ſb̓ p̄cio. Relinquit̉igit̉ ꝙ non poteſt ꝗs licite ire ad eccl̓iam vtponat finē in nūmos. ℟º ꝯſtituer̄ duos fines .ſ. tꝑalē ⁊ eternū ꝯtingit ita ꝙ ſint ordinati vt vnꝰ ꝓpter aliū. ⁊ hoc ꝯtingit duplita ꝙ ponat̉ eternū finis vltimꝰ: tꝑale ꝟo finis ꝓximꝰ vel e9º. vel ita ꝙ non ſint ordinatiſꝫ utrūqꝫ pͥncipalr̄ intēdat̉ tēporale ⁊ eternū.Si ponat̉ eternum finis ultimꝰ ⁊ temporalefinis ordinatꝰ ad finē: diſtinguerēt aliqui ſic.ꝗa aut actio ſpūalis aut corporalis eſt. Sſpūalis eſt ut p̄dicatio: or̄o: ⁊ hiꝰ non poteſtreferri ad fine tꝑalē uelut ad pecuniā. ⁊ perꝯn̄s ad finē eternū deū. Unde fas non eſſetut aliquis p̄dicaret uel celebraret dīna iſtofine ut acꝗre̓t tꝑalia de ꝗbus ſuſtentaret̉ addei ſeruitiū. Si ꝟo ſit actio corporalis ſicut eſtlaborare in uinea dicūt ꝙ pōt referri ad finetꝑalē: dum tn̄ referat̉ poſtmodū ad deum utfodere in uinea ad pecuniā acquirēdā qua ſuſtentet̉ in ſeruiciū dei. Sed hoc. pleniꝰ inframanifeſtabit̉. Si autē e9º finis ꝓximꝰ ponat̉deꝰ ⁊ finis ultimꝰ temporale: ꝑuerſiſſimū eſtHec eſt enim puerſitas in utendo fruēdis: dequa dic̄ aug. Humana ꝑuerſitas eſt fruendisuti. hoc eſt diuina ad finē aliū referre: ⁊ ẜᵐ hͦexponit̉ illd̓. 2. eccl̓iaſtici. Ue īgrediēti terrāduabꝰ uiis. Gl. Duabꝰ uiis ingredit̉ qui quoddei eſt opere exhibet. ⁊ qd̓ mundi eſt cogitatione querit. Si ꝟo ꝯſtituāt̉ duo fines ꝯpͥncipales temporale ⁊ eternum: accidit ꝑuerſitas de qua dicit aug. ꝙ puerſitas eſt utendisfrui: hoc eſt temporalia quibus eſt utendum: