viliꝰ hēmus euangeliū ꝙͣ cibū. ⁊ erit iā bonūnoſtrū in manducādo. neceſſariū aūt ī euangelizando. Itē aug. in eodē. Si coactꝰ īopiareꝝ que tꝑali vite ſunt neceſſaria p̄dico euāgeliū mercedē euangelii n̄ hēbo: quia nō ip̄ꝫeuangeliū diligo ſꝫ eius p̄ciū in illis tꝑalibusꝯſtituo: qd̓ nephas eſt fieri: vt non tāqꝫ filiꝰminiſtret euāgeliū: ſꝫ tāqͣꝫ ſeruus cui diſpenſatio credita eſt. Itē p̄ferre viliora melioribus ⁊ tꝑalia ſpūalibꝰ inordinatū ⁊ culpabileeſt. Sed dicit augꝰ. in ſermone dn̄i in monte.Quecūqꝫ res ꝓpter aliquid querit̉ ſine dubioinferior eſt ꝙͣ illud ꝓpter quod querit̉. ⁊ ideoilld̓ pͥmū ē ꝓpter qd̓ iſtā re queris. nō iſta resquā propter aliud queris. quapropter ſi euangeliū ⁊ regnū dei ꝓpter cibū querimꝰ: pͥoreꝫfacimꝰ cibū ⁊ poſteriꝰ regnū dei. Relinquit̉ gͦꝙ p̄dicare ſeu face̓ aliquod aliud opus ſpūaleꝓpter emolumētū tꝑale eſt inordinatū ⁊ culpabile. Itē Mat. 10. Gratis accepiſtis gratꝭdate dr̄ p̄dicatoribꝰ apoſtolis. Si gͦ predicarepropter tꝑalia non eſt gratis dare: īmo uenalem p̄dicationē hēre: ꝗ p̄dicat propter ſuſtentatione tranſgredit̉ hoc p̄ceptū. Itē ſi ſymoniacū eſt ſpūalia ꝓ tꝑalibꝰ dare: talis p̄dicatio ſymoniaca erit. ℟º dd̓ ꝙ nullo modooꝑa ſpūalia debēt ad finē temporalē referri.īmo ad fine eternū: ꝗa ſicut dicit aug. Iā qd̓eſt meliꝰ incomparabilr̄ referret̉ ad id quodeſt viliꝰ: quod eſt inordinatū ⁊ vituperabile.Ad illd̓ gͦ qd̓ pͥmo obr̄ rn̄dꝫ ꝑ interēptōeꝫꝙ ſuſtentatio corporalis non eſt finis debitꝰp̄dicatōi. ſꝫ res debita p̄dicatori non res quādebeat acꝗrere ex p̄dicatione: ſꝫ quam meret̉ex p̄dicatōe. vnde. i. cor. 9. Qui arat dꝫ ararein ſpe. Glo. i. p̄dicator ꝗ aperit corda ad fidedꝫ arare in ſpe ſtipendioꝝ tꝑaliū. non ꝓpterhāc ſpeꝫ. Non eniꝫ h̓ dꝫ eē ſua intētio ⁊ finisin ſuo miniſterio. Unde ẜᵐ hͦ dr̄ Luce. 10. Dignus eſt operarius mercēde ſua. Cauſa aut ēꝗa finis dꝫ eē id qd̓ meliꝰ eſt. Et ideo in tꝑalibus nō poteſt eē finis ſpūaliū: ꝗa gͦ in eo qd̓optimū dꝫ ꝯſtitui finis. ſicut dicit ph̓s. In ſolo deo dꝫ poni finis p̄dicationis. apocꝭ. i. Egoſum alpha ⁊ 0. Ad 2ᵐ dd̓ ꝙ ſunt quedammala ꝗa ꝓhibita in quibus neceſſitas diſpēſat. vt. i. R. 21. de Dauid ꝗͣ comedit panes ꝓpoſitionis. Comede̓ enim tales panes nō eratmalū niſi ꝗa ꝓhibitū. Silr̄ Mat. 12. excuſant̉diſcipuli ꝓpter neceſſitatē: ꝗa fricabāt ſpicaſī ſabbato. Quedā ꝟo ſunt ꝓhibita ꝗa malain quibꝰ neceſſitas non diſpēſat vt fornicari⁊ tale eſt p̄dicare ꝓ mercēde temporali. quiaſicut ſupra oſtenſum eſt: in hoc ponit̉ abuſio ⁊inordinatio actus. Ad 3ᵐ dd̓. ꝙ ex mala radice ꝓuenit iſta actio. Nam quāuis actio voluntatis qua iſte vult ſuſtentari abſolute nōſit mala: tn̄ volūtas qͣ iſte vult ſuſtētari talr̄mala eſt .ſ. ꝑ p̄dicatione: ꝗa ī hͦ ē ꝑuerſitas odinatōis. Prete̓a quāuis p̄dicatio ſit bonumopꝰ ⁊ licitū: tn̄ deturpat̉ ſi hoc fine exerceat̉Spūalia enim debent referri ad fine ſpūalē.Ad 4ᵐ dd̓ ꝙ non gaudebat apoſtolꝰ de hͦꝙ ꝑ occaſionē ānūciabat̉ xp̄us: ſꝫ de ꝯn̄ti .ſ. deꝓfectū audiētiū ꝗ īde ꝓueniebat. vnde ī illalocutione ponit̉ an̄cedens ꝓ ꝯn̄ti ẜᵐ ꝙ illuoIac .i. accipit̉. Omne gaudiū exiſtimate frēscariſſimi cum in varias temptationes incideritis. ⁊ ad hoc ſigͣndū nō dixit abſolute gaudeo ſꝫ ⁊ gaudebo de futuro. Ul̓ poteſt dici ꝙgaudebat apoſtolꝰ de paſſione ꝗa ānūciabat̉xpūs. ſꝫ non de talr̄ p̄dicātiū actione. ẜᵐ ꝙ dide interfectōe xp̄i: ꝙ iudeoꝝ actio deo diſplicuit: ſꝫ paſſio grata fuit. Ad vltimū dd̓ ꝙnon eſt ſil̓e de oꝑario ſpūali ⁊ tꝑali. nā labor⁊ actio fodiētis in vinea tꝑalis eſt. ⁊ ideo ſb̓p̄cio poni poteſt. Sꝫ labor ⁊ actio p̄dicatorisſpūalis eſt. ⁊ ideo ſb̓ p̄cio poniʳ non poteſt.Onſequēter querēdū eſt de ſimplicitate intentionis:de qua dr̄ Mat. 6. Si oculꝰ tuꝰ fuerit ſimplextotū corpꝰ tuū lucidū erit ⁊cͣ. ⁊ ꝓ qua dr̄. Nemo duobꝰ dn̄is pōt ſeruire. ⁊ nolite ſollicitieē ⁊cͣ. ſꝫ pͥmū querite regnū dei. Circa qd̓ q̄rūt̉pͥncipalr̄ tria. Primo vtrū manēte ſimplicitate intentionis poſſunt ꝯſtitui duo fines.2º vtrū poſſit ꝯſtitui intentio ſiue finis increatura. 3º vtrū oīs ſollicitudo temporalium ſit ꝓhibita.Circa primum queritur vtꝝ aliꝗs poſſit ſibi ꝯſtituere duos finestꝑalem ⁊ eternū. vt ire ad eccl̓iam ꝓpter deū⁊ ꝓpter nūmos ⁊ hiꝰ. Ad qd̓ ſic. Nihil ꝓhībet eūdē motum eſſe gratie ⁊ nature. ꝟbi grāDilige̓ deū ꝗa bn̄ficꝰ qd̓ reſpicit natura. ⁊ diligere ꝗa bonꝰ: qd̓ reſpicit grā. gͦ nihil ꝓhibebit eundē actū referri ad finē nature ⁊ fineꝫgrē. Sꝫ finis nature ſemꝑ eſt ī creatura. finisergo in creatore. Uniꝰ gͦ ⁊ eiuſdē actus poterūt ꝯſtitui duo fines non referendo vnū adalterū. Itē cū ratio ſit vna potentia habēsꝑtē ſuperiorē ⁊ inferiorē: rōe ſuꝑioris poteſt
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten