deū duplici ꝯſideratōe ꝯcurrēte. vꝫ ꝯſideratione oꝑis ⁊ ꝯſideratōe finis. Quia enim iſtiactus rōnales ſunt: non neceſſariū ē tertiū .ſ.ꝯſideratio obligatōis. ⁊ hoc modo ītellr̄ illd̓p̄ceptū ad col̓. 3. Omne quodcūqꝫ facitꝭ ī ꝟboaut in oꝑe: omnia in noīe dn̄i ih̓u xp̄i facite.⁊ dic̄ ibi glo. i. ad gloriā xp̄i facite nō vr̄am.⁊ nō ſolū que facis ꝟbo aut oꝑe: ſꝫ oīa ſint adgloriā xp̄i: etiā cogitatiōes: ⁊ ſi qua ſint alia:quod intelligēdū eſt ẜm diſtinctionē que ſupͣpoſita ē. Ad illa ꝟo duo que ꝯn̄ter obiciūt̉ꝙ rōnalis creatura dꝫ totā ſuā actionē deo. ⁊ideo tenet̉ referre ad finē deū. ⁊ iteꝝ ꝙ tētꝭordinare ſuas actiones in finē deū: ꝯcedendūeſt ẜᵐ diſtinctionē q̄ ſupra poſita ē. Ad illd̓ꝟo qd̓ 4º obr̄ ex gl. Mat. Quicꝗd facis facisex ſeruitute dyaboli: vel ex amore dei. dd̓. ꝙex non notat ibi cam mouentē ſꝫ ꝯcomitantevt ſit ſenſus. quicꝗd facis facis uel ex amoredei .i. exiſtēs in caritate. vel ex ſeruitute dyaboli .i. exn̄s in pctō: non ꝙ procedat quodlibetopus ex amore dei mouente: uel ex ſeruitutedyaboli. Silr̄ intelligēdū eſt illud Hiero. ſuꝑ.12. Math̓. Nihil mediū ꝗn boni actoris bonaſint oꝑa: ⁊ mali mala. Intellr̄ enī de ope ẜmꝙ exit a rōnali creatura affecta ẜᵐ bonitatē ⁊maliciā. nō de oꝑe ẜm ſe. Ad illud ꝟo Hiero. ad aug. dd̓ ꝙ ītelligebat de oꝑibꝰ cerimonialibꝰ ꝓut opinabat̉ ipſa tēpore legis eē precepta. tꝑe ꝟo grē ꝓhibita. ⁊ ẜᵐ hoc dicebat ꝙnon erat indifferes in eis: nō aūt de ipſis opibus ẜm ſe. Unde dic̄ aug. in epl̓a quam reſcribit ad Hiero. Cur non dicā p̄cepta illa ueteꝝſacr̄oꝝ non bona eſſe: ꝗa non eis iuſtificamurnec tn̄ mala ꝗa dīnitus p̄cepta: cum me adiuuet ꝓphetica ſnīa: qua dic̄ deus ſe illi populodediſſe p̄cepta non bona. ezec. 20. de alijs aūtoꝑibꝰ que nec ſunt in p̄ceptōe nec ī ꝓhibitōedic̄ Hiero. Ph̓i diſputant. bonū eſt ꝯtinētia.malū eſt luxuria. inter vtrūqꝫ indifferens eſtambulare digerere. De oꝑibꝰ ꝟo cerimonialibus dicit obſeruare cerimonias legis nō pōteſſe indifferens: ſꝫ aut malū eſt aut bonū eſt.Bonū dicit rōne p̄ceptionis tꝑe legis. malūrōne ꝓhibitōis tꝑe grē. Ad illud ꝟo quodobicit̉ ꝙ circa ꝟ̓bum non poteſt eē indifferēs.gͦ nec circa factū. dd̓. ꝙ non ſequit̉. Nam ꝟbūẜᵐ ſe exit a vi rōnabili ⁊ ad finem eius. vndeꝑ ſupradictā rōeꝫ ⁊ determīationē cadit autin bonū aūt in malū. non aūt ſic eſt de quolꝫfacto. Ad alia ꝟo que obiciunt̉ vltimo ꝙ ſialiquis comedat ꝓpter ſuſtentationē naturetm̄: quāuis ꝯſideret actū ⁊ finē deū: non mouet̉ libidine ꝯcedendū ē hoc. cū n̄ ꝯſideraretobligationē: qua tenet̉ natura rōnalis deo. ſꝫſi ꝯſideraret obligationē quā totā ſe dꝫ deo.⁊ actū ⁊ ip̄m deū: ꝯſtans ē ſi non referret deoſuū debitu denegarꝫ. ⁊ ideo moue̓t̉ improbꝫuolūtate hoc ē libidine. Ad illud ꝟo quodvltimo dic̄: ꝙ ſi ratio ſequat̉ velle nature: ꝙnon demerebit̉: ꝯcedēdū ē: niſi vbi tēt̉ ad ſuꝑiorē ordinē actionis. dico enim ꝙ cum ratioꝯſiderat actū ⁊ finem ⁊ obligationē quam dꝫdeo tēt̉ ipſam actione ut comeſtiōis ordinarenon ſolū ad ſuſtētationē nature ſꝫ ad ſuſtētatione ꝓpter deum.Poſtea queritur aaōesvtruꝫſpūales poſſint referri ad finē tꝑalē. Querit̉gͦ vtꝝ liceat alicui p̄dicare iſto fine vt ſuſtētet̉. eſto ꝙ non habeat aliunde. Ad quod arguit̉ ſic. Omnis actio relata ad finē debitumagentis ē bona ⁊ ordinata. Cū gͦ p̄dicanti debeāt̉ tꝑalia ſicut hr̄ .i. cor̄. 9. Si nos uobis ſpūalia ſeminamꝰ: n̄ eſt magnū ſi ueſtra carnaliamētamꝰ. Itē. 6. ad gal. Cōmunicet his quicathezizat̉ ꝟbo ei qui ſe cathezizat in omnibꝰbonis. Itē. 2. Thi. 2. Laborantē agricolamoꝑꝫ de fructibꝰ ꝑciꝑe. Itē Mat. x. Dignuseſt oꝑariꝰ mercede ſua uel cibo ſuo. Iteꝫ inpͣs. Sumite p̄ſ .ſ. p̄dicationē ⁊ date tympanū.ſ. tꝑalis ſuſtentatōis. gͦ ſuſtētatio p̄dicatoriseſt finis debitus p̄dicationi. Predicare gͦ talifine licitū erit ⁊ bonū. Itē neceſſitas nō hꝫlegē. Sꝫ neceſſe ē ꝙ p̄dicator ſuſtētet̉. Si gͦ n̄hꝫ aliunde ut ſuſtētet̉ p̄dicando ꝓpter ſuſtētationē non faciet ꝯtra legē. Itē talis p̄dicatio non ꝓcedit ex mala radice: ꝗa uolūtasqua ul̓t ſuſtētari licita ē: nec referet̉ ad malūfine: qm̄ ſuſtētari neceſſariū eſt. gͦ talis p̄dicatio licita ē. Itē ad phil. i. Seu ꝑ occaſionemſeu ꝑ ꝟitatē xp̄s ānūciet̉: in hoc gaudeo: ſꝫ ⁊gaudebo. ⁊ ānūciari ꝑ occaſionē dic̄ p̄dicariꝓpter lucrum tꝑale. Si gͦ apoſtolꝰ nō gaudetniſi de bono uel licito: predicari tali fine eritbonū ⁊ licitū. Itē fodiēti in uinea licet ſpirare mercedē ſibi ꝓmiſſam ⁊ debitā ⁊ ꝓpterillam laborare. gͦ cum ſuſtētatio corporalis ſitmerces ꝓmiſſa p̄dicatori Luc. 10. Dignꝰ ē oꝑarius mercede ſua. poterit p̄dicator ꝓ illa predicare. Contͣ. Aug. in ſermone dn̄i in monte. Non ideo debemꝰ euangelizare ut manducemꝰ. ſꝫ ideo manducare ut euangelizemus.Nam ſi ꝓptea euangelizamus ut manducemꝰ