hebr̄. 5. Nemo ſibi ſumit honorē ⁊cͣ. ⁊ ex iuriſdictiōis determinatōe. ẜm determinatū locūvn̄ dr̄ Deutꝭ. 16. In omnibꝰ portis tuis ⁊ ꝑ ſingulas tribꝰ tuas vt iudicet populū. De citatione ꝟo rei ⁊ pena ꝯtumacis hēt̉ numeri. 16.Miſit Moyſes ⁊ vocauit Dathan ⁊ abyroncitando eos vt ꝯparerent coram ip̄o ī iudicio. ibi etiā expͥmit̉ ꝯtumacia qua dixerunt.no venimꝰ ⁊ ſequit̉ pena grauiſſima qua adſnīam oyſi abſorpti ſūt a terra. Citatio aūtneceſſaria ē: ꝗa nullꝰ abſens niſi ꝑ ꝯtumaciādꝫ iudicari. ſic ſuꝑ dictū eſt. Itē ī ꝓgreſſuiudicii ncc̄ia ſunt īt̓rogatio ꝑtiū. ītroductioprobationū. diffinitio cāꝝ. Inꝗſitio neceſſaria ē ad ſciēdā partiū intētionē. Probatioad ꝟitatꝭ diſcuſſionē. Diffinitio ad cauſe terminationē ẜᵐ ꝙ dr̄ Deutꝭ. 17. Cū audieris tnͣſgrediētes pactū ⁊ inꝗſieris diligēter: ⁊ veꝝeſſe repereris: educes ad portā ciuitatꝭ ⁊cͣ. ibietiā ſeꝗt̉. In ore duoꝝ vel trium ſtabit omneꝟbū. Propter vtilitatē vero ⁊ ad repellēdāiniꝗtate nō diſcordātia a lege dei ītroductaſunt ẜᵐ canones ⁊ humanas leges. quedaꝫ infauoreꝫ auctoris. q̄dam ī fauorem rei. q̄dam īſuffragiū vtriuſqꝫ. In fauorē enim auctorisintroducit̉ modꝰ reqͥſitiōis iudicꝭ: ⁊ locus ⁊auctoritas iudicantꝭ. modꝰ citatiōis ⁊ punitio ꝯtumacꝭ. que tria quāuis poſſunt extrahia iure dīno: tn̄ modificant̉ a iure humano.In fauorē ꝟo rei introducūt̉ exceptiones. recuſationes. libel lꝰ Exceptiones que eliduntactionē actoris pͥncipalr̄ ꝯtraˡ malignitatemvolūtatis. Recuſationes que ſunt declinationes iudicꝭ ꝓpter ſuſpitionē oppoſitā contraoppreſſionē poteſtatꝭ. Libellꝰ qui ꝯtinet intentionē actoris: ne poſſit poſtea īmutare ꝯtra ꝑuerſitatē ꝟitatꝭ. In ſuffragiū ꝟo actoris ⁊ reiintroducūt̉ ſatiſdatōes. dilatiōes. ⁊ in litisꝯteſtatione de calūnia iuramētū. Satiſdationes que dant̉ a reo ⁊ a ꝓcuratoribꝰ actoris⁊ rei ꝙ vſqꝫ ad finē litꝭ ꝑmaneāt ꝯtra īiuſtādeclinationē iudicii. Dilatiōes que pͥncipalr̄dant̉ ad deliberandū ꝯtra p̄cipitationē cōſil̓ii. Iuramētū de calumnia quo iurāt ꝑtesſe nō aīo calumniandi agere vel rn̄dere ꝯtͣꝑuerſitatē doli. Ad illud qd̓ pͥmo obr̄ dd̓.ꝙ quāuis hec nō determinēt̉ in iure diuinotn̄ ꝗa ſunt ꝯſona iuri dīno ⁊ ad ꝯſeruatōeꝫiuſticie auctoritatē recipiūt a iure dīno cumꝑ lege p̄cipit̉ leuitꝭ. 19. Iuſte iudica ꝓximo tuoAd 2ᵐ ꝟo qd̓ obr̄ ꝙ ꝑ iſta ꝯtingit ꝟitateꝫiuſticie impediri. dd̓. ꝙ hoc nō ē ex actu p̄di-ctaꝝ ꝯſtitutionū: ſꝫ ē ab vſu iniquoꝝ: ꝑ ꝗbuadr̄ Iſa. i. Quō facta ē meretrix ciuitas fidelisplena iudicii iuſticia habitauit ī ea. nūc aūthomicide argerū tuū verſuꝫ ē ī ſcoriā: vinūtuū mixtū ē aqua. Ad tertiū dd̓. ꝙ lex deiſufficies eſt ad omnia que ſunt neceſſaria: tn̄ꝗa ē infinita hoīum malicia: iō mīſter legisreliquit ſtatue ⁊ determinare que ſunt expediētia. vn̄ ꝑeutꝭ. 17. Qui ſuꝑbierit nolēs obedire ſacerdotis imꝑio ⁊ decreto iudicꝭ morietur. Ad 4ᵐ dd̓ ꝙ mīſtri legis cū mīſteriorecipiunt poteſtatē ꝯdendi leges de his queexpediūt iuſticie. vn̄ ꝓuer. .s. dic̄ dīna ſapīa.Per me reges regnant: ⁊ legum conditoresiura decernūt.Conſeqenter queredum ē de inꝗſitōibꝰ ⁊ purgatōibꝰ. quo auteꝫordine ſit a p̄lato inꝗſitio faciēda: ex p̄dictimanifeſtū ē. Inꝗſ tōeꝫ enī dꝫ clamoſa inſinuatio p̄uenire ẜᵐ ꝙ dr̄ gn̄. 18. Elamor ſodomorū venit ad me. ⁊ deutꝭ. 18. Cum repti fuerintvir ⁊ mulier ꝗ faciūt malū in ꝯſpectu dn̄i ⁊trāſgrediūt̉ pactū illiꝰ: ⁊ hoc tibi fuerit nurciatū: cū audieris inꝗreſ diligēter. De purgatione autē notādū ē ꝙ purgatio ē de obiectocrimine īnocētie oſtēſio. Un̄ ſic̄ inꝗſitio pertinet ad p̄latū: ita purgatio ad reu. Purgationis aūt due ponūt̉ ſpēs. canonica ⁊ vulgariſCanonica ē que fit ꝑ iuramētū ⁊ bonoꝝ teſtīmoniū. vulgaris ē que a vulgo eſt īuenta vtferri candētꝭ. aque feruentis: ⁊ monomachieſeu duelli. Circa purgatōem canonicā dubitat̉ vtꝝ vlr̄ debeat fieri ꝑ iuramētū: ⁊ vtꝝad purgationē poſſit quis cogi. Ad pͥmuꝫintroducit̉ lex deutꝭ. 21. vbi dr̄ de inuento cadauere hoīs occiſi ī aliqua ciuitate: ꝙ maiores natu ciuitatꝭ illiꝰ veniet ad interfectū: ⁊lauabūt manꝰ ſuas ⁊ dice̓t. Manꝰ noſtre nōeffuderūt hūc ſanguinē: nec oculi noſtri uiderūt. ⁊ hoc ſuꝑ vitula ceſam. Ex qua legeauctoritas purgatiōis ꝑ iuramētū manifeſteaccipit̉. Itē dic̄ canon ex ꝯcilio Ilerdēſi. 2..q. 4. Preſb̓r ſi a plebe ſibi ꝯmiſſa infamatꝰ fuerit ad arbitrium ſui epī ſeptē collegas ſibiadiuget: ⁊ iurabit in ſacro euangelio corampoſito ꝙ crimē illatū nō ꝑpetrauit. Itemleodē. Si mala fama de p̄ſb̓ro exierit ⁊ accuſatores vel eiꝰ teſtes legales defuerūt cū denoīatis ſibi vicinis p̄ſb̓ris quos ſcimus nolleꝑiurare: ſacramēto ſuo famā ſuā purget.Contra. Canon btī Cornelii. Sacramentum
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten