in̄ Nnoc. 3ꝰ. Denūciāte fama vel deferentelamore p̄latꝰ officii ſui debitū exequat̉ deſcēdendo .ſ. ad inꝗſitōeꝫ. In denūciatōe ꝟo ⁊accuſatōe ꝓcedit̉ ad correctionē: ſꝫ ex alteriꝰdelatōe: que fit duplr̄. vel ad correctiōem ẜmſeueritate iuſticie qualis dꝫ eē in accuſatiōevel ad correctionē ẜᵐ affectū mīe: qualis debꝫeſſe in denūciatōe. Et inde ē ꝙ accuſator: ꝗacorrectionē querit ẜᵐ ſeueritatē obligat ſe adralionē. denuciator ꝟo noͣ. ꝗa correctionē intēdit ẜᵐ mīam ſeu pietatē. Pretea ī inꝗſitionē ꝯſiderat̉ diſcretio ꝟitatꝭ. ī denūciationeaffectꝰ caritatꝭ. ī accuſatiōe terror ſeueritatꝭ.qcd̓m hͦ gͦ dd̓ ꝙ ī hoc triplici ꝓceſſu ſemperintēdit̉ correctio delinquetꝭ ſi ſit ordinatꝰ ꝓceſſus. Ad tertiū dd̓. ꝙ clamoſa īſinuatio⁊ denūciatio differūt. nā denūciatio fit ꝑ determinatā ⁊ certā ꝑſona. Clamoſa vero inſinuatio indeterminate ꝑ famā. vn̄ ſic̄ ī ꝓceſſudenūciatōis ꝑſona denūciātꝭ ē loco accuſatoris. ⁊ ī ꝓceſſu accuſatōis ꝑſona accuſantꝭ eſtloco actoris. ita ī ꝓceſſu inꝗſitōis loco auctoris ē fama ſeu delatio clamoris. vn̄ dic̄ Innoꝰ. Ꝙ ī inꝗſitōe ē idem actor ⁊ iudex. Sꝫ denūciante fama vel deferēte clamore p̄latꝰ officiiſeu debitu exequat̉. Ex hoc igit̉ pꝫ ꝙ ꝓceſſusinꝗſitōis nō includit ī ſe ꝓceſſuꝫ denūciationis. Ad vltimū uero dd̓. ꝙ clamoſa inſinuatio n̄ intellr̄ ẜᵐ voces varias vulgi. ſꝫ ẜᵐ uoces ꝑſonaꝝ grauiū ⁊ honeſtaꝝ. vn̄ Innocꝭ. 3ꝰ.Si exceſſus ꝑ clamorē ⁊ famā ad aures ſuperioris ꝑuenerit: nō ꝗdem a maliuolis ⁊ maſedicis: ſꝫ a ꝓnidis ⁊ honeſtis: nec ſemel tātūſꝫ ſepe qd̓ clamor innuit. gn̄. 18. et diffamatiomanifeſtat. Luce. 16. dꝫ corā eccleſie ſenioribꝰꝟitatē diligētiꝰ ꝑſcrutari.Secundo queriturde ordine ꝓceſſus iudicii. Circa quod nondūē ꝙ variat̉ ordo multiplr̄. Aut enī factu ē notoriū ⁊ euidēs: aut latēs. Si euidēs ē: tūc ꝓcedit̉ ī iudicio ſine accuſatōe accuſatoris: ſicutdeclaratū ē ſupͣ qōne de officio iudic. ti. utꝝpoſſit iudex ſine accuſatore iudicare. Si ꝟofactū ſit latēs: ꝓcedit̉ ordine pͥus determīatoQuia aut defert̉ crime ꝑ clamorē fame. ⁊ ſictūc ſupͣdictū ē ꝓcedit̉ ordine inꝗſitiōis. Autdefert̉ ꝑ actionē determinate ꝑſone. et hͦ velẜꝰ viam caritatꝭ: ⁊ tūc ꝓcedit̉ ꝑ denūciatōeꝫqua p̄cede̓ dꝫ caritatiua admonitio. Aut ẜᵐuia ſeueritatꝭ. ⁊ tūc ꝓcedit̉ ꝑ accuſationē: quādebꝫ p̄cede̓ inſcriptio. Uiā gͦ denunciationisrelinꝗmꝰ īꝗſitōi ſequēti: cū de p̄ceptꝭ euangelicꝭ aget̉: ꝗa ibi pleniꝰ pōt inꝗri. Uiā gͦ īꝗſitionis determinabimꝰ ī ſequētibꝰ: ꝗa ipſa ꝓpͥeaccipit̉ ex legē. Doyſi. filr̄ ⁊ accuſatōis. Inpn̄ti tn̄ gn̓alr̄ de ordine iudicii q̄rit̉. ī quo .ſ.ꝯſtituit̉ actor. reus ⁊ iudex. Nā ẜᵐ humanaꝫſanctiōes ⁊ canones. ordo iudiciariꝰ ſic diſpoſitꝰ ē: vt pͥmo actori determinet̉ reꝗͥſitio iudicꝭ2º determinet̉ auctoritas iudicꝭz ſeqͣt̉ citatiorei ⁊ punitio ꝯtumacꝭ. 4º ꝯcedāt̉ exceptioneſ5º ꝯcedāt̉ recuſatōes. 6º formet̉ libellꝰ. 7º determinēt̉ ſatiſdatōes. 8º ꝯcedūt̉ dilatōes. 9ſeꝗt̉ litis ꝯteſtatio cum iuramēto de calūniaDeinde ꝟo ſequūt̉ partiū interrogatōes. et ſireus negat ītroducūt̉ ꝓbatōes. ꝗbꝰ examinatis ſnīa fert̉ ⁊ vr̄ iſte ordo multiplr̄ peccare.Primo ꝗa fere oīa que an̄cedūt interrogation partiū n̄ determināt̉ ī iure dīno. ⁊ tn̄ ibip̄cipit̉. Nō addes ꝗcꝙ vel minues ad ꝟba: q̄ego loquor. deutꝭ. 4. Itē ꝑ iſta q̄ p̄cedūt an̄ꝙ poſſit diſcuti ꝟitas: differt̉ iuſticia: ⁊ frequētiſſime impedit̉: vt uideat̉ fere ī omnibꝰcauſis impletū illd̓ Iſa. 59. Cōuerſuꝫ ē retrorſum iudiciū ⁊ iuſticia loge ſtetit: ꝗa corruitī platea ꝟitas ⁊ equitas nō potuit ingredi.Itē cū lex dei plena ſit ⁊ ꝑfecta. vn̄ Deutꝭ. 4.dr̄. Hec ē noſtra ſapiētia ⁊ intellectꝰ corā populo. ⁊ ſeꝗt̉. q̄ ē alia gēs vt hēat iuſta iudicia ⁊ vniuerſam lege. gͦ ad oē iudiciū terminādū ſufficiūt p̄cepta iudicialia dei. ſuꝑflueigit̉ vidēt̉ p̄cedētia: ⁊ ad nocumētū ītroducta. Itē vn̄ habuerūt homines ꝙ ſupra diuinas leges poſſēt alias leges condere. Namin pͣs. ꝑ reprobationē d̓ an̄ xp̄o dr̄. Conſtituedne legiſlatorē ſuꝑ eos. ſciāt gētes qm̄ hoīesſunt. ℟ dd̓. ꝙ q̄dam introducūt̉ ad ordinē iudiciariū ꝓpter ncc̄itatē. q̄dā ꝓpter vtilitatē. q̄dā ad repellēdā iniꝗtatē. Propter neceſſitatē ordīs iudiciarii introducunt̉ ea ſineꝗbꝰ n̄ pōt iudiciū termīari. ⁊ h̓ determināt̉ī lege dīna. vt ī p̄paratoriis ad iudiciū r̄ꝗſitio iudicꝭ ⁊ auctoritas iudicꝭ: ⁊ citatio rei cuꝫpena ꝯtumacꝭ. De r̄quiſitione iudicis dr̄Deutꝭ. 17. Si difficile ⁊ ambiguū iudiciū eē ꝑſpexeris: uenies ad ſacerdotes leuitici gnīsad iudice ꝗ fuerit ī loco que elegerit dn̄s. EtExo. 18. Cum accide̓it aliqua diſceptatio ueniant ad me inter eos ut iudice. Eſt aūt ncc̄isr̄ꝗſitio iudicꝭ: ꝗa nullus pōt eē iudex ī ſua ca.De auctoritate ꝟo iudicꝭ hēt̉ in. 16. Deūtꝭ. Iudices ⁊ magiſtros ꝯſtituēs ī portis tuis ⁊cͣ. Auctoritas ꝟo ē ex ipſa ꝯſtitutione: ẜm ꝙ dr̄ ad
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten