ꝗa ꝯtīgit eē errorē circa vtrāqꝫ ꝯſcīaꝫ iuris.ſ. ⁊ facti. Iudicare aūt ẜᵐᶻ ꝯſcīam iuris rectānō erroneā ē iudicare ẜᵐ allegata diligēterdiſcuſſa. Ad illud gͦ qd̓ pͥmo obicit dd̓. ꝙiudicare iudicii ꝟitatē aliud eſt ꝙͣ iudicareꝟitatē. Ueritas eniꝫ ē reſpectu facti vel rei q̄eſt vel non ē. veritas iudicii eſt reſpectu couictionis vl̓ ꝓbationis legitime facti uel rei.Ex illa igit̉ lege non ꝯcludit̉ ꝙ iudex debeatiudicare ẜᵐ ꝯſcīam ꝟitatꝭ: ſꝫ ẜᵐ ꝟitatē iudicii.i. ꝯuictionis ⁊ ꝓbationis legitime facti. vn̄dr̄. Iudicabūr iudicii ꝟitate: ⁊ facies q̄cunqꝫdixerint iuxta legē. Ad 2ᵐ dd̓. ꝙ illa lex q̄2º opponit̉ loꝗt̉ ī caſu vbi p̄cedit accuſatio:⁊ ſeꝗt̉ poſtmodū legitima facti ꝯuictio. Un̄ibi deutꝭ. 13. ad ro. Si audieritis in vna urbiūſupple aliquibꝰ accuſantibꝰ aliquos dicētes.eamꝰ ⁊ ſeruiamꝰ diis alienis ⁊cͣ. Quere ſollicite: ⁊ diligēter rei ꝟitate ꝑſpecta ſi īueneriscertū eſſe qd̓ dr̄: ⁊ abhoīationē hāc oꝑe ꝑpetratā ꝑcutiēs habitatores ⁊cͣ. Ad illud qd̓obic̄: ꝙ ſi iudicat ẜᵐ allegata: aliqn̄ ſciēs cōdemnare poterit īnocēte. dd̓. ꝙ ſic̄ dic̄ augꝰ.Iudex cū punit ad mortē nō dr̄ occide̓. ſꝫ ip̄alex. ita iudex cū punit ẜm lege nihil omittendo de ꝯtingentibꝰ legis nō ꝯdemnat: ſꝫ ipſalex. Lex aūt que poſita ē ad iudicādū ea quepoſſunt ꝯuinci vel ꝓbari: nullo modo rep̄heſibilis eſt iudicando ꝯuicta vel ꝯfeſſa. Namlex eterna qua deꝰ iudicat: nō hoc mō iudicat: ſꝫ ẜm ipſam reꝝ ꝟitatē: que ei patet. Legeautē que poſita ē ad hoc ꝙ ẜm illā homo iudicet: nō pōt ſe extende̓ ad illa: ꝗa multa deillis ſunt ei occulta ⁊ incerta. Sic̄ enim dicitaugꝰ. Multa neſciūt̉ quoaduſqꝫ veniat dn̄squi illuminabit abſcondita tenebraꝝ. et illaſunt dei iudicio relinquenda. Ad illud gͦqd̓ obr̄ ꝑ aliā legē. īnocetē ⁊ iuſtū nō occideſdd̓. ꝙ ſi iudex laboret qͣ tū pōt ſalua iuſticiaad repellēdū accuſationē eiꝰ quē ſcit īnocētē⁊ ad repellēda teſtimonia: ſi tn̄ contingat ꝙnulla exceptione iuris poſſit repelli accuſatio vel teſtimoniū: nec aliqua occaſione ſnīadifferri aūt ſb̓trahi: ꝯſiliū ē vt remitte̓t ip̄miudicād̓ ſuꝑiori: cui ⁊ ſignificaret ꝟitatē: quāſcit ⁊ ꝓbatione quā audiuit. Suꝑior aut poteſtas que nulli ſb̓eſt de plenitudine auctoritatis pōt iuris ſnīam mitigare ſeu remitte̓: ſitn̄ ſine ſcandalo iudiciū non poſſet differri:dicūt ꝗa ſi ꝯdemnaret īnocētem: cum doloretn̄: ꝗa ſic eū oporte̓t face̓ nō eēt reus. ꝗa iudicaret ꝯuictū nocētē nō īnocētē. Sꝫ ꝗa vide̓t̉ẜm hͦ ꝙ potuiſſet iuſte damnare iūdex aliꝗsStephanū. quia accuſabat̉ de p̄uaricationelegis. dd̓ eſt indiſtincte vt pͥus. ꝗa ſi poteſtasinferior ē. ⁊ ꝯſtat ſibi ꝙ accuſatꝰ īnocens eſt:dꝫ ip̄m ad ſuꝑiorē remitte̓. ſi ꝟo ſuꝑior ſit nulli ſb̓iectꝰ: ⁊ ſcit īnocēte accuſatū dꝫ eū abſoluere. Ad illd̓ qd̓ obic̄ ꝙ dn̄s nō ẜm auditum auriū arguet dd̓. ꝙ non eſt ſil̓e de hoīe.ꝗa ſi homo ſolū ẜm ꝯſcīaꝫ tene̓t̉ iudicare poſet ꝑuerſus iudex reos abſolue̓. ⁊ ita periretiuſticia.Poſt ea queritur iuſtovtruꝫiudicio poſſit iudex ſine accuſatore iudicareAd qd̓ ſic. Ambroſiꝰ ſuꝑ. i. ad cor. 5. exponensſnīam apl̓i de fornicatore iudicꝭ in qua nō ēſine accuſatione damnare. ꝗa dn̄s iudam cūfuiſſet fur. ꝗa nō eſt accuſatꝰ minime abiecitItē. 2. ca. q. i. dic̄ canon Eleuterii. Nihil ꝯtͣquēlibet accuſatum abſqꝫ legitimo ⁊ idoneoaccuſatore fiat. Nā ⁊ ip̄e dn̄s Ih̓s xp̄s iudaꝫfurē eſſe ſciebat. ſꝫ ꝗa non eſt accuſatꝰ: ideo īeſt eiectus. Cont̄. Gn̄. 4. Uox ſanguīs frīstui ⁊cͣ. ibi glo. Euidētia patrati ſceleris accuſatore nō eget. gͦ poteſt iudicare de manifeſtis ſine accuſatore. Itē ambro. Manifeſtaaccuſatione nō indigent. So. ẜm diſtinctionē bt̄i ambroſii. Aut enim ita ē ꝙ crimē eſtmanifeſtū ⁊ euidēs. aut nō. Si eſt euidēs: ſic̄nō ſūt q̄rendi teſtes ad ꝓbationē. ſic nec accuſator ad denūciationē. Un̄ ambro. i. ad cor̄. 5.De fornicatore cognito oꝑe pellendū illū apoſtolꝰ de cetu fraternitatꝭ cenſuit. Omnes enīcrimē eiꝰ ſciebāt: ⁊ arguebāt. publice enī nouercam ſuā loco vxoris habebat. in qͣ re neqteſtibꝰ opꝰ erat: neqꝫ tergi ꝟ̓ſatione aliqͣ crimen tegi poterat. Si ꝟo nō ſit crime euidensnon poterit ſine accuſatore iudicare. Undeaugꝰ. ſuꝑ illd̓ Math̓. 26. Unꝰ ex vobis me traditurꝰ ē. Bn̄ dixit ex vobis. ⁊ nō ex nobis. Exvobis enī eſt a ꝗbꝰ ꝑ iudiciariam poteſtateꝫconfeſſus aut conuictus non eſt. Tale eſt acſi diceret. Etſi ego ꝑ occl̓ti iudicii ſnīam euhabeo damnatū. vos tn̄ adhuc ꝑ tolerantiaſuſtinete. Querit̉ poſtea vtꝝ iudex poſſitſine ꝯuictione ꝯdemnare. Ad qd̓ ſic. Dic̄ augꝰ. Nos ī qͣnꝙͣ ſnīam ferre non poſſumꝰ niſiꝯuiſtū aut confeſſū. Item canon Euariſtipape ca. 2. q. i. Nullū an̄ veram ⁊ iuſtam ꝓbationem iudicare aut damnare debemꝰ: manifeſte Paulo apoſtolo dicente. Ro. i3. Au ꝗs eſꝗ iudicas alienū ẜuū. ſuo dn̄o ſtat aut cadi