fratres. gloriā appellauit illd̓ ꝑ qd̓ ordināt̉ad gloria .ſ. predicationē euāgelii. Iurauitgͦ ꝑ creatura. quia ſicut dic̄ Augꝰ ibi. Iurauit apl̓us. Si gͦ ip̄e nō peccauit. gͦ licitum eſtiurare ꝑ caturā. Itē qͣtidie iurat̉ ī ecclīa ꝑbeatā virginem: ⁊ ꝑ ſct̄ōs: ⁊ per res deo dicatas: ſꝫ oīa iſta ſūt creature. gͦ ⁊cͣ. Solutioſuꝑ illud Mat. quīto. Dico vobis nō iurareoīo. Dic̄ glo. Nō iuremus ꝑ creaturas ut veneremur eas vltra qͣꝫ debemꝰ. Nō iuremꝰ ꝑeas vt viles extimemꝰ. vt .ſ. cum ꝑ eas iuramus niſi iurare exiſtimemꝰ. Ex hͦ habet̉ ℟℟quia qui iurat ꝑ creatura. aut credit aliꝗdnuminis eē ī creatura. aut iurat ꝑ creaturāītendēs fraudē ⁊ volēs deciꝑe aliū. ꝗa. ſ nōcredit iuraſſe. aut iurat ꝑ creaturā ītēdensſolū ꝓteſtari ꝙ deꝰ ſit pͥma ꝟitas: et auctorcreature. Si pͥmo mō: iurat ꝑ creaturā. vt .ſ.credat aliꝗd numinis ēe ī ip̄a: ⁊ ītendat venerari creaturā. dd̓ ꝙ peccat peccato ydolatrie. Si aūt ītēdit fraudē: dicimus ꝙ talispeccat peccato periurii. Si aut nec intendatvenerari aliqd̓ numē̓ ī creatura: nec ītēditdolū ad ꝓximū: ſꝫ ſolū intendat proteſtari ꝑcreatura: ⁊ in ipſa pͥmā ꝟitatē venerari. ſicdicimꝰ ꝙ licitū ē iurare ꝑ creatura. nec peccat qui ſic iurat. Et hͦ ē qd̓ dic̄ Augꝰ 22ª. c..q. i. Deus ꝑ creaturas iurare ꝓhibuit: ne ul̓more gētiliūˡ aliqd̓ numen deitatis caturisīeſſe crederemꝰ. vel ne creaturas cōtēptibiles: iudicando ꝑ eas ꝓmiſſa ꝓ nichilo duceceremꝰ. Cuidā tamē dicūt ꝙ nō licitum ſitiurare ꝑ oēs creat̉as ſic̄ dc̄m ē. ꝗ diſtīguūtꝙ quēdā ſunt creature deo dicate: ⁊ ad cultū diuinū mācipate. vt reliꝗe ſanctorum: eteuāgeliū. ⁊ ꝑ has ē licitū vt dicūt iurare. ꝑalias aūt que nō ſūt hiꝰ nō ē licitū. ⁊ hͦ ē vtdicūt. quia alie nō admittūtur ī ſolēni iuramēto: ſꝫ iſte ſolū. tamē ſicut dicit Augꝰ cōtīgit iurare ꝑ quālibet creaturā. Un̄ ſuꝑ illd̓Ro. i. Teſtis ē mihi deus. dic̄ ipē ī glo. Quiꝑ lapidem iurat fl̓m ꝑiurus ē: ⁊ conſtat ꝙ h̓nō eēt niſi tale iuramētū obligatoriū eēt. n̄autē obligaret niſi ꝑ creatura talem iurarecōtingeret. Ad pͥmū qd̓ obiciebat̉ ī cōtrariū dd̓. ꝙ ꝓhibitū ē hͦ mō iurare ꝑ c̓aturas.ne .ſ. in iuratione eas veneremur. vel ꝑ easdolū vel fraudē intēdamꝰ: ſꝫ nō ꝙ ī iuramēto facto ꝑ creatura: creatorē deuꝫ auctoremcreature ꝓteſtemur: ⁊ ip̄m in creatura ueneremur. Ad ſcd̓ꝫ dd̓. ꝙ canon loquit̉ contͣquoſdā qui credebāt deū ſcd̓m diuinitateꝫhabere capillos ⁊ caput. ⁊ tales ꝓprie ſuntblaſphemii. Ad tertiū dd̓. ꝙ iuramētumduplex ē. quoddā ē aſſertoriū. quoddā veroē īprecatoriū. Iuramētū īprecatoriū eſt cumaliquis ſibi īprecat̉ penā niſi ita faciat ſic̄ꝓmittit. Et dicit Augꝰ ī ſermone de piurioꝙ forma vel rō talis iuramēti ē talis. ꝑ ſalutē meā ⁊ filios meos. vnde dicit. cū quis aitꝑ ſalutē meā ſalutē ſuā obligat deo. vel cuꝫdicit. ꝑ filios meos opignorat eos deo vt hͦeueniat ī caput eorū: qd̓ exit de ore ip̄ius. etillud ē iuramentū de re futura ⁊ ꝓmiſſoriūIuramētū aūt aſſertoriū ē de re preſenti vl̓p̄terita. cū gͦ aſſertorie iurat̉ ꝑ creaturā: ip̄acreatura nō adducit̉ vt teſtis: īmo deus q̄ē auctor creature. vnde in canone. 22ª. c. q. i.Sciendum eſt ꝙ ſancti non tam per creaturas qͣꝫ per creatorem creaturarum iurabāt:nec in creaturis aliud ꝙͣ creatorem ipſarūvenerabātur: ſicut Ioſeph: qui ꝑ Ph̓onemiurādo. h̓ in eo veneratꝰ ē ꝙ dei iudicio poſitus erat ī īfimis. vnde apl̓us. Ro. 13. oīspoteſtas a deo ē. ⁊ ſil̓r ad hͦ idē ponit auctoritatē ī ſermone de periurio. vbi dicit ꝙ inomni iuratione. aut deus teſtis adhibeturaut creatura deo obligat̉: ⁊ opignorat̉. vt.ſ. hͦ ſit iurare deū .ſ. teſtē adhibē: ul̓ deo aliꝗd opignorae. hͦ ē gͦ iurae ꝑ ꝙͣlibꝫ catura .ſ.creatore eiꝰ teſtē adhibē. Itē Augꝰ ī glo.ſuꝑ illud Ro. i. Teſtis ē mihi deus. dicit quiꝑ lapidē iurat falſum ꝑiurus ē. quia c̓atoreꝫdeū adhibet teſtē. Sicut gͦ ī adoratione videmus ꝙ veneratio facta creature ſemperrefert̉ ad ꝓthotipū .i. ad exemplar vt dicitIo. damꝰ. Sicut veneratio crucis refert̉ adip̄m crucifixū. ita dicimꝰ ꝙ teſtificatio fctāin iuramēto ꝑ creaturas: vt ꝑ ſactos refert̉ad i p̄ꝫ auctorē d̓m: ⁊ iurato fcā ꝑ crucē r̄fertur ad ip̄ꝫ cuius ē crux. Iurare gͦ ꝑ creaturaē creatore eiꝰ teſtē ꝟitatꝭ adduce. Ad illd̓ꝟo qd̓ obicit ꝙ nullus pōt creaturā deo obligare dd̓. ꝙ ille qui iurat ꝑ creaturā nō obligat vel opignorat illā deo. Sꝫ bonū qd̓ excreatura ꝑcipit deo obligat ⁊ opignorat. ut.ſ. in illo bono puniat̉ niſi eueniat pro quoiurat. ⁊ hͦ vult dice̓ Augꝰ. cū dicit cū quisiurat ꝑ filios ſuos. ul̓ ꝑ ſalutē ſuā opignorathoc deo .i. bonū ſuū qd̓ habet ⁊ ꝑcipit ī illisquia qui iurat ꝑ filios ſuos iurat ꝑ creaturaī qua habet conſolationē. ⁊ ita bonū ꝑcipitex ea. non gͦ obligat creaturaꝫ deo ꝓprie ſedbonū ſuū. Ex hͦ pꝫ ſolutio ad illā rationem