per creaturam. Contͣ Amos 4º. Super illudIurauit dominꝰ in ſancto ſuo. dicit glo. Inſe ip̄o ul̓ ī filio vel ī aliqͦ electo angelo. uel īhoīe: gͦ cōuenit ei iurare ꝑ āgelos uel hoīes.⁊ ſic ꝑ creaturas. Itē Iero. ī originali ſuꝑillud idē 4º Amos. Iurauit dn̄s in ſe ip̄o ul̓ī filio uel ī oī qd̓ factū ē. gͦ cōuenit ei iurarequālibet creaturā. ꝓpter hͦ querit̉ ſi deusiurat quid ē ſuū iurare.Secūdo queritur factiautrumangelis cōueniat iurare. Ad qd̓ ſic. apocꝭ. x.Dicit̉ ꝙ angelꝰ iurat ꝑ viuete ī ſcl̓a ſcl̓orū.Ergo eis cōuenit iurare. Itē iurare ē certitudinē face̓ ꝑ primā ꝟitatē. ſꝫ certificare ꝑpͥmā ꝟitatē. hͦ maxīe ꝯuenit āgelo ⁊ magisꝑ ip̄am qͣꝫ per alia. gͦ iurare maxīe ei ꝯuenitCōt Mat. 5º. Sit ẜmo veſter. ē ē. nō nō. Glo.Qd̓ ꝑſectiꝰ ē docuit. Qd̓ īfirmitatꝭ īdulſit.qd̓ ꝟo ſuꝑſticioſti reſecauit. vn̄ ſecūdū hoc.Iurare ꝑ d̓m ē īfirmitatꝭ. ſꝫ qd̓ ē īfirmitatisnō cōuenit angelo. Ergo iurare ꝑ deū ei nocompetit.Tertio queritur anꝑfectis ꝓfeſſis formā euāgelii conueniat iurare. videt̉ ꝙ no. Ber̄. de diſpēſatiōe ⁊ precepto. Nō ſe ualet extēdere ptās īꝑantis. niſi quatenꝰ attigerit votū ꝑfitentis. ſꝫ votūꝓfitētis formā euāgelii eſt ꝙ eā obſeruet. ſꝫforma euāgelii e. Sit ſermo veſter. ē eſt. nonno. gͦ tenet̉ ꝑ votū hāc obſeruare. ſꝫ hanc obſeruando nō iurat. gͦ tenet̉ nō iurare. gͦ nonpoterit cogi ad iurādum ꝑ ſuꝑiorē. Contͣquicūqꝫ pōt eē teſtis: pōt iurare. Sꝫ quicūqꝫꝑfectus pōt eē teſtis ꝟitatis: ſicut dicit̉ deapl̓is .i. actuū. Uos eritꝭ mihi teſtes. gͦ ꝗcūqꝫꝑfectus pōt iurare. gͦ ꝓfeſſꝰ formā euāgeliipōt iurare. Et ſi pōt cogi ad hͦ ꝙ ſit teſtispōt cogi ad iurandū. Maior pꝫ quia nulluspōt eē teſtis veritatis in iudicio niſi iuret.Ratiōe horū querit̉ qualiter differentercōuenit iurare deo: angelo ⁊ hoī ꝑfecto: ſeuꝓfeſſo formā euāgelii. Sol̓o dd̓ ſic̄ habet̉ex cōcilio tholetano. 22º. cā. q. 4ª. Ubi loꝗt̉de iuramento dei. Iurare dei eſt a ſe ipſonullatenus ordinata conuellere .i. nullatenꝰcommutare que a ſe ipſo fuerint ordinata⁊ ꝓmiſſa. ⁊ Iſa. 62º. Suꝑ illud Iurauit dn̄sdicit glo. i. īmobil̓r ſtatuit. Ex quibus patetquid ē iurare dei. Iurare ꝟo angeli ē quea deo īmutabil̓r ordinata ſūt denūciare. ꝗaipſius ē proprium denūciare: ⁊ manifeſtarefacta a deo. Iurare ꝟo hoīs ē deū teſtemīuocare. vel deo aliꝗd obpignorare. ſic̄ dic̄Augꝰ. ⁊ ſic pꝫ drīa Ad illud gͦ qd̓ obr̄ an̄poſſit deus iurare ꝑ creaturā dd̓ ꝙ h̓ p̄po ꝑaliqn̄ dicit auctoritatē aliqn̄ ſb̓auctoritateCū aūt dicit̉ iurare ꝑ aliꝗd h̓ prepo ꝑ dicitauctoritate. ⁊ iō nō pōt cōueniēter dici. ⁊urat deus ꝑ creatura. Sꝫ bene pōt dici iuraein creatura. quia dicendo ꝙ deus iurat percreaturā. diceret̉ ꝙ creatura eēt ei prīcipiūcertitudīs. ip̄a autem ꝟitas pͥma nō habetaliud prīcipiū certitudīs qͣꝫ ſe ip̄am. ⁊ ideonō pōt dici iurare ꝑ aliū a ſe. bene tn̄ facitdeus certitudine de ſua volūtate mīſterioalicuius creature. Roe huius dr̄ iurare veliuraſſe in creatura. Sicut in aliquo electoagelo vel hoīe. vt dic̄ glo. illa ꝗa īmutabilēſuā diſponē manifeſtat ſic in agelo. ſic loqglo. illa ⁊ Iero. ī originali ſuꝑ locū illū. Loſcd̓aꝫ queſtione dd̓ ꝙ iurare āgeli ē īmutabilē ꝟitatē. vel īmutabilis ꝟitatꝭ diſponemīmutabilē manifeſtare. Qd̓ gͦ obr̄ ꝙ iurare ꝑ deū ē īfirmitatis. dd̓ ꝙ nō ē in angeleīmo ꝑfectiōis mīſterii. In angelo ē ꝙ denūciet diſpone ꝟitatis īmutabilis. Duplex enꝰē naͣ .ſ. nā ſana ⁊ naͣ egrā. In naͣ īfirma ſic̄ ēhumana naͣ ꝟum ē ꝙ īfirmitatꝭ ē ꝓpter ꝓnitatē ad malū. In naͣ aūt ꝑfecta ⁊ ſana .ſ. agelica nō ē īfirmitatis īmo potiꝰ firmitatis ⁊ꝑſectionis. exemplū de vino: qd̓ nͤ ſane ſanū⁊ cōueniēs ē. egre ꝟo īcōueniēs. vl̓ pōt diciꝙ ē īfirmitatis eiꝰ cui iurat̉ nō iuratꝭ. Adtertiā q̄ſtione dd̓. ꝙ ꝓfeſſi formā euāgelii:poſſūt ī cā cogi ad iuramētū. qui enī vouetformā euāgelii obſeruare ita uouet ut nullacā cogente non iuret. cogente autem cauſano vouet nō iurare. vt cogente malo incredulitatis ⁊ cogente vtilitate.Oſt modum queritur de receptiōe iuramēti an licitū ſit reciꝑe iuramētū. Et circa hͦ querūtūduo. Primo an licitū ſit reciꝑe iuramētū informa cōceſſa. Scd̓o an licitū ſit recipereiuramētū in forma non conceſſaQuantū ad primumobr̄ ſic. 22. c. q. i. Augꝰ de ꝟbis apl̓i. dicit ſuꝑillud Mat. 5º. quod amplius eſt: a malo eſt.Sic quod amplius eſt: a malo eſt: nō iurantꝭſꝫ non credentis. ſꝫ non credēs h̓ appellatur