ip̄e recipiēs iuramentum. Ergo qd̓ ampliusē hͦ eſt iuramētū ē a malo recipiētis. ſꝫ n̄ niſiqui recipit iuramētū. gͦ nō ē licitū recipereiuramētū etiā ī forma cōceſſa. qn̄ .ſ. iuraturꝑ deū vel ꝑ creaturas ad hͦ deputatas. Itēaccipiens iuramētū aūt accipit illud ſciensillū qui iurat iurare fl̓m. aut neſciens ipſumiurare falſū: aut ſciens ip̄m iurare uerū. ſedquocūqꝫ mō ſic accipiat ſꝑ peccatū ē. gͦ accipē iuramētū ſꝑ illicitū ē ⁊ peccatū. Minorpꝫ ꝑ Augꝰ ī glo. ſuper illud Ro. i. Teſtis eſtmihi deus. qui dicit Multū ītereſt ꝗ exigitiurationē ſi nouit illū iurare falſū vel non.q enī neſcit. Et iō dic̄. Iura mihi ut ei fidesſit. nō audeo dice̓ nō eſſe peccatū: tn̄ hūanatemptatio eſt. Si āt feciſſe nouit ⁊ cogit iurare homicida ē. Ergo neqꝫ ſciens iuranteꝫiurare falſū: neqꝫ neſciēs pōt reciꝑe iuramētum ſine peccato. ſil̓r neqꝫ ſciēs ip̄m iurareꝟum. quia ſi ſcit ip̄m iurare ꝟum: facit ip̄miurare pro nichilo. gͦ ſine cā facit ip̄ꝫ iurare:⁊ ip̄e cōſentit: ⁊ recipit. gͦ peccat. Illicitumgͦ ē recipere iuramētū. Itē videt̉ ꝙ iudexpeccet ī recipiēdo iuramētū. quia iudex exigit iuramētū. Sꝫ Mat. 5. dr̄. Sit ſermo vr̄ē eſt. nō non. Qd̓ enī amplius ē: a malo ē.Et dic̄ glo. ſuꝑ illud. Ro. 1. Teſtis eſt mihideus. tu nō facis malū: qui bene vteris iuratione vt alteri ſuadeas qd̓ vtile ē. ſꝫ a maloē ſupple illiꝰ qui recipit iuramētū. gͦ hͦ eſt amalo iudicis. Itē rōne huiꝰ querit̉ a quomalo .ſ. a malo iurātis: vel eiꝰ qui recipit iuramētū. ⁊ videt̉ ꝙ a malo iuratis quilibetdebꝫ meliꝰ p̄ſumere de alio qͣꝫ de ſe. Igiturſi iurās credit ſe eē ꝟidicū in iurando. cumbōitatis hūane ſit crede̓ ꝓximū eē ꝟidicumIurātis ē credē̓ illū cui iurat̉ credere iurantē eē ꝟidicū. Si gͦ iurās credit eē ꝟum pro qͦiurat. Un̄ credit ſe eē ꝟidicū: dēt ſuſpicari⁊ p̄ſume̓: ꝙ alter cui dēt iurare credat illd̓eē ꝟum. ſꝫ ſi oēs crederēt alijs nō iuraret̉. gͦiſte nō dēt iurare ſi credat illud eē ꝟuꝫ: proquo iurat. Si gͦ hͦ ē malū. hͦ ē malū iurantis.Sil̓r etiā ſi iuret falſū: ſꝑ videtur eē a maloiuratis. Itē videt̉ ꝙ a malo recipientisIugꝰ ſuꝑ epl̓am ad gal̓ dic̄. Non eſt contrap̄ceptū dei. Iuratio que a malo nō iurantisē ſꝫ increduli a quo iurare cogit̉. Itē ſuꝑillud. Mat. 5º. qd̓ ampliꝰ ē ⁊cͣ. Glo. nūꝗd maluꝗa etiā ſi n̄ bonū tamē neceſſariū. ſꝫ a maloē nō tuo: ſꝫ illiꝰ a quo cogeris iurare .i. ab infirmitate eius que malum ē. Ad oppoſitūoſtēdit̉ ꝙ licitū ſit reciꝑe iuramētū. 22. c. q..i. Augꝰ ad publicolam. Quāuis dictū ſit neiuremus tn̄ nūqͣꝫ ī ſcripturis ſanctis me legiſſe memini ne ab alijs iuramētū r̄cipiamꝰEx quo pꝫ ꝙ licitū ſit recipere iuramentumItē. 22. c. q. i. Augꝰ de ꝟbis apl̓i. ip̄m iurare ſic̄ peccatū nō ē. Ita iuramētū ab aliquorecipere malū non ē. Sol̓o dd̓. ꝙ licitū eſtiuramētū reciꝑe in forma conceſſa. ſic̄ dicūtp̄dicte auctoritates. Notandū tn̄. iuxͣ quoddā ꝟbū qd̓ dicit Augꝰ in glo. ſuꝑ illud Ro..i. Teſtis ē mihi deꝰ vbi dic̄. Ego vobis dico Nō iurare oīo. ibi ꝓhibuit dn̄s qd̓ ē malūſuaſit bonū qd̓ ē appetēdum. ꝓhibuit enimfalſū vel ſine neceſſitate iurare. ſua ſit ꝟumloqui. indulſit iuramētū qd̓ ē neceſſarium.Scd̓m hͦ gͦ diſtinguēdū ē ꝙ ſicut duplex ēiuſticia .ſ. publica ⁊ priuata ita duplex eſt iuramētū .ſ. publicū qd̓ reſpic̄ iuſticia publicā.⁊ pͥuatū qd̓ reſpicit. iuſticiā pͥuatā. De iuramēto pͥuato ī qͦ iurat̉ falſu ex cā diſtīguēdū ſcd̓m Augꝰ ī glo. ſuꝑ illud Ro. i. Teſtisē mihi deꝰ ⁊cͣ. ꝗa recipiēs iuramētū aut ſcitillū iurare falſū: aut neſcit. ⁊ tamē non ſcitillū iurare ꝟū. ſꝫ ſi ſcit illū iurare fl̓m et r̄cpit dic̄ Augꝰ. ꝙ hoīcida ē ille qui r̄cipit. Siat̄ neſcit illū iurare ſalſū. nec tamē ſcit illūiurare ꝟū. dic̄ ꝙ hūana tēptatio ē .i. ꝙ veniale peccatū ē. vnde dic̄. ꝗ aūt neſcit. ⁊ ideodicit Iura mihi ut ei fides ſit n̄ audeo dicēnō eē peccatū. tamē hūana tēptatio ē .i. ueniale peccatū eſt. Si aūt feciſſe nouit: et cogithomicida ē. qͣre dic̄ ꝙ nō audet dice̓ non eēpeccatū de illo qui neſcit quia recipiens iuramentū ſꝑ debet p̄ſumere de ꝟitate ꝓximixp̄i. Un̄ ſicut iudiciū ſuſpicionis de occultoveniale peccatū ē: ſic iſtud peccatū eſt. Si ātſit iuramētū publicū .i. rōne publice iuſticieſic iudicꝭ ē reciꝑe iuramentū ſine peccato. ⁊cōgente ordīe iudiciario pōt reciꝑe iuramētū ſine peccato. īmo ad hͦ ꝙ recipiat tenet̉quia bonuꝫ publicū dēt p̄poni bono ꝑſone.Si tamen ſciat ip̄m iurare falſū dēt ipſumrepellere ſecundū ſuū poſſe. Si tamē cogit̉ordine iudiciario. ita ꝙ ſi n̄ reciperet omitteret de his que ad ordinem iudiciariū pertinēt. dico ꝙ tenet̉ acciꝑe ⁊ ſine peccato recipit. Ad primum qd̓ obr̄ qd̓ amplius eſt: amalo eſt. Dicendū ſicut dic̄ Augꝰ in libro deli. arº. Ꝙ duplex eſt malū .ſ. malu culpe. ⁊ malū pene. Cuꝫ gͦ dicit qd̓ ampliꝰ eſt: a malo eſtloquitur de malo pene. qd̓ eſt īfirmitas ſeu