ip̄a tenet̉ ad bonū: ꝗa enī creatura a bono.idē dēt bonū vt cōformet̉ ſuo principio ſic̄dictū ē. Et ex hac parte venit lex. tāqꝫ directiua creature: ⁊ dictās ei bonū debitū. Exilla at parte quia bonū mouet vt finis: ⁊ ꝙcreatura ē ad ipſū vt ad finē ꝓuenit virtꝰtāꝙͣ directīa ipſius aīe. quia virtꝰ dirigitī finē. Quia gͦ prior ē cōꝑatio aīe ad bonumin rōne quā ē ipſiꝰ prīcipiū: q̄ꝫ vt finis naͣl̓rIdeo prior ē ordo p̄ceptorū ſeu ſcd̓ꝫ p̄ceptain aīa: qͣꝫ ordo ſcd̓m virtutes. Ad rōnemin cōtrariū dd̓. ꝙ in quātū ſūt bona debitaſūt ipſorū p̄ceptorū. In quātū ꝟo bona volūtaria: ſūt ipſarū ꝟtutū. Sꝫ prior ē natural̓rcoditio boni debiti: ꝙͣ boni volūtarii. quiaprius accipit creatura natural̓r. vnde ip̄a ēdebitrix deo tāqͣꝫ principio: qͣꝫ moueat̉ volūtarie ī ip̄m vt in fine.Iſo de radicemoraliū decalogi. Conſequent̓ īꝗrēdū ē de diſtīctiōe p̄ceptoꝝ decalogi. Et circa hͦ plura incidūt dubitabilia. Primū ēan̄ diſtīctio mādatorū decalogi fuerit ī naͣbene īſtituta. ꝙ fuerīt ibi illa decē ꝟba. 2ē ſcd̓m quā rōne accipit̉ diſtīctio decalogi..ſ. que ſit rōe numeri. Tertiū ē de ſufficiētia numeri: an plura debēt eē vel pauciora.Quātū de differētia aſſignationis numeriQuantū ad primumErgo querit̉ an diſtīctio mādatorū decalogi fuit ī naͣ bene īſtituta vel ſolū ſit ſecūd̓naturā corrupta. Ad qd̓ ſic. Ad quodcunqꝫfaciendū vel vitādū in bonis ⁊ malis ſcd̓mſe tenet̉ hō peccator etiā tenebat̉ an̄ p̄ccm̄:quia in natura bene inſtituta erat ī maioridebito boni faciendi ⁊ mali vitandi: qͣꝫ innatura corrupta. Si gͦ oīa p̄cepta decalogiſūt vel ad bonū faciendū qd̓ ē bonum de ſevel ad malū vitandum: qd̓ eſt malū de ſe. gͦante peccatū tenebat̉ hōº ad oīa facienda:que in decalogo p̄cipiūt̉: ⁊ ad oīa vitandaque ibi ꝓhibetur. Ergo ī natura bn̄ inſtituta erat diſtīctio decalogi que ⁊ mō. Iteꝫhō ī ſtatu īnocētie ſue nͤ bene īſtitute. tenebatur maxīe vitare quodlibet malū. Itēlp̄e erat ſpūali mēte preditꝰ vt dicūt ſācti.vnde tūc habebat maiore cognitionem debono faciendo ⁊ malo vitādo. qͣꝫ in ſtatuncorrupte. Si gͦ maior erat cognitio ⁊ eadeꝫtentio maior: eo ꝙ plus cognoſcebat. Preceptio aūt naͣliter nihil aliud dicit niſi ꝯgnitionē boni faciēdi ⁊ mali vitādi: ⁊ tētiōerad illa. Ergo magis erat diſtīctio decalogiin natura bene īſtituta qͣꝫ corrupta. Cōtante peccatū nō tenebat̉ hō refrenare concupiſcētiā: quia n̄ erat. ſꝫ poſtꝙͣ naͣ corruptaē tenet̉: quia tūc regnauit cōcupiſcētia. vn̄gen̄. 4º. Sub te erit appetitꝰ tuus. gͦ n̄ erattūc iſtud p̄ceptū. Nō cōcupiſces. Aut ſi eētaliquo mō aliter tn̄ qͣꝫ mo. gͦ nō fuit h̓ diſtīctio mandatorū ſcd̓m naturā bn̄ inſtituta.Itē ſcd̓ꝫ ſtatū illū oīa erāt coīa: nec erataliqͣ īclinato ad appropͥationē. Ergo vanaeēt tūc ⁊ caſſa ꝓhibitio furti. quia furtumē cōtractatio rei aliene ſiue alij appropͥate.Itē virtutes ī via ſūt ad dirigēdos actꝰin quibus conſiſtit ꝑfectio vite actiue. quiaꝟo ī patria ceſſabūt illi actus: ideo ceſſabūtꝟtutes in quātū regule ad illos actus. Sꝫ inſtatu ante peccatū non erat hiꝰ actus maliquorū ē ꝓhibitio in decalogo: nec īclinationes ad malum. gͦ ſil̓r nec regule ſeu p̄ceptaad illos actus ⁊ inclinationes cauendas. gͦnō erat iſta p̄cepta decalogi ſcd̓m ſtatū nante peccatū. Nō cōcupiſces. Nō occides ⁊Nō gͦ tūc erat diſtīctio mādatoꝝ decalogiIuxta. hec querit̉: que ſūt ⁊ que potuerūtregere vel cōſeruare vitam hoīs ate p̄ccm̄.Itē ſicut hō poſt peccatū eſt ī debito quoad deū ſic etiā ē ī debito quo ad ꝓximū. Etſcd̓m hͦ diſtīguūt̉ due tabule. Sil̓r āte peccatū erat in hoc duplici debito. Queriturgͦ an̄ eſſent plura tūc mandata ꝑticularia qͦad deū ꝙ mō: an plura quo ad proximū: anpauciora ꝙ mō ordinatiā ad proximū ſcd̓mdebitū. an plura vtrobiqꝫ: an pauciora. pl̓raenī vt videt̉ ex dictis vidētur mō eē ordinantia ad proximū ꝙͣ tunc. Si dicatur ꝙdiſtīctio mādatorū nō ē ſcd̓m naturā antepeccatū: ſꝫ ſcd̓m naturā corruptā. Iſtud nonvidetur eē verū .ſ. ꝙ ſit ſcd̓m naturā corruptā. Quoniaꝫ natura corrupta prona eſt inmalū. Un̄ gen̄. 8º. Proni ſūt ſenſus hoīs: etcogitatio in malū ab adoleſcentia ſua. Si gͦdiſtīctio p̄ceptorū decalogi reſpicit naturacorrupta. gͦ dēt eē diſtīctio ip̄oꝝ ꝑ diſtīctiooēꝫ ipſoꝝ uicioꝝ. ſꝫ n̄ ē ita: ꝗa ſi acciperet̉ diſtinctio viciorū ſic̄ accipit̉ pͥª Io. 2º .ſ. ꝑ illatria. Oē qd̓ eſt in mūdo ⁊cͣ. gͦ decalogus nōhaberet niſi tria mādata. ⁊ ſi accipereturſcd̓m capitalia vicia: illa nō ſūt niſi ſeptemvt dic̄ Gre. Ergo n̄ eſſēt niſi ſeptē mādata
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten