redimeret̉ poſito ꝙ debebat redimi .i. iuſtop̄cio liberari vel recuꝑari. Deꝰ .n. creauit deterra hōiem ẜm imaginē ſuā ⁊ iteꝝ ꝯuertiteū in ip̄am .i. in ip̄am imaginē quod factumeſt ꝑ gratiā redemptionis. Eccle. 17º. Ad illud qd̓ obicit̉ maior fuit hūilitas redemptoris ī incarnatōe ꝙͣ ſuꝑbia p̄uaricatoris AdeDicendū ꝙ in peccato Ade nō ſolū fuit elatio: ſꝫ etiā ꝑuerſa delectatio. Un̄ gen̄: 3º. Uidit mulier lignū ⁊cͣ. ⁊ fuit ꝑuerſa delectatōẜm ſpm̄ .ſ. in appetendo ⁊ ẜm corpꝰ .ſ. comedendo. Un̄ ſic̄ ab elatōe inchoauit pccm̄ adeita fuit ꝯſūmatō ī ꝯmeſtōis delectatōe. eod̓moͣ diſpenſatio noſtre redemptionis fuit ininitio hūilitatis incarnationis ꝓgreſſus inꝯuerſatione in qua paſſus eſt ꝑ ꝯpaſſionemUn̄ fleuit Luce. 19º. Cōſūmatio v̓o fuit inpaſſione. vn̄ dixit conſūmatū eſt. decuit enīſic adīplere oēm iuſticiā vt ſicut delectatiofuit ꝑ oēs ſenſus p̄uaricatoris. vt pꝫ gen. 3ºIta xp̄s paſſus eſt ꝑ oēs ſenſus vt pꝫ ī euāgelio. Ad aliud d o̓. ꝙ mereri eſt dupl̓r īꝟtute ⁊ in effectu. Heritu in ꝟtute menſurat̉ ẜm caritatē: ⁊ ꝙͣta caritas tm̄ meritum.Meritū in effectu nō ſolū eſt in caritate. ſꝫin caritate ꝯiūcta effectui. Prīo mō tm̄ meruit xp̄s in initio ⁊ pꝰ. Scd̓o mō nō. Undeꝑ volūtatē ꝯiunctā caritati qua p̄dicabat: ⁊huiuſmōi faciebat: ⁊ meruit r̓miſſionē peneſed ꝑ caritatē ꝯiunctā effectui meruit remiſſionē pene ⁊ culpe totalit̓. Ad aliud quodobicit̉ de vna gutta ſanguinis ⁊cͣ. dd̓. ꝙ ſatiſfactoria pena pōt dupl̓r ponderari: aut ẜmgenus aut ẜm circūſtantias. Si ẜm circūſtantias ꝑſone ponderet̉ pena cū vita xp̄i ſitvita dei. Sic quelꝫ gutta ſanguinis ſufficiēſfuit Et ſic intelligit̉ aucͣtas Ber. In ſatiſfactōe āt rn̄de̓ dꝫ genꝰ pene generi culpe. Et ioẜm genus culpe nō fuit ſufficiens. Ad aliud qd̓ obicit̉ ꝑ ſolā gr̄aꝫ reconciliamur ⁊cͣDicendū eſt ꝙ veꝝ: ſuppoſita paſſione xp̄iUn dicit Apl̓s. ro. 3º. Iuſtificati gratis ꝑ fid̓in ſanguine. Unde fides ſanguinis paſſiōiseſt que iuſtificat.Conſequenter querit̉ de neceſſitate. paſſionis qͣꝫtū ad cauſamſuꝑiorem. Ad qd̓ ſic. Nccͣitas multipl̓r dicit̉Neceſſitas cāe inferioris .ſ. que ponit īpoſſibilitatē nō eſſendi .ſ. ꝙ īpoſſibile eſt al̓r ſe habere. Eſt neceſſitas cāe ſuꝑioris que eſt neceſſitas īmutabilitatis: vt cū dr̄ deū ncc̄e ēeſſe bonū. ſeu illud fore qd̓ deꝰ vult: ⁊ dehac loquimur hic. Anſel. in liº cur deꝰ hōQuodlꝫ incōueniens deo ſequit̉ īpoſſibile. īin deo poni īcōueniens ē īpoſſibile. īmo qd̓libet ꝯueniens neceſſe eſt deo attribui. Sꝫniſi xp̄s patiat̉ ſequit̉ inconueniens deo. gͦͦxp̄ꝫ neceſſe eſt pati: ꝓbatio minoris. niſi xp̄smoreat̉ hō nō redimit̉. ⁊ niſi redimatur fruſtra ſūt oīa. Ergocū inconueniēs ſit deo aliquid facere fruſtra. inconueniens eſt deo ꝙxp̄s nō patiat̉. gͦ neceſſe eſt xp̄m pati. Itēſuꝑ illud Hebr. 2º. Per paſſionē ꝯſumare ⁊c̄glo. niſi xp̄s moreret̉ hō nō redimeret̉: ⁊ nōredemptꝰ ꝑiret. ⁊ ſic fruſtra eſſent oīa factaqd̓ eſt īpoſſibile. qͣre vr̄ ꝙ neceſſe fuerit xp̄mpati. Si dicat̉ ꝙ aliud eſt deū liberare: ⁊ aliud hōiem liberari. Hō ꝑ ſe nō poterat liberari. cū nihil hēret: deus tn̄ poterat liberareUn̄ Gregꝭ. in moralibꝰ. 20. Qui nos fecit exiſtere de nihilo reuocare nos potuit ſn̄ morte ſua ⁊ paſſionē. Conͣ. Deꝰ nūꝙͣ ſine ſatiſfactione liberat hominē: ſed nullus homopōt ſatiſfacere de originali: ꝗa nō pōt ſatiſfacere de iniuria quā intulit deo. nec aliqͣ creatura vt dicit Anſel. gͦ oportuit ꝙ eſſet hodeꝰ. Un̄ dicit Anſel. Ille qui de ſuo poteritdare ꝙ ſuꝑet oē qd̓ ſub deo eſt. Haioreꝫ neceſſe eſt eſſe oī eo qd̓ ſub deo eſt. Un̄ pie eligendū fuiſſet Ade ꝯtemere oīa ſub deo q̄eū offendiſſe. Et ſil̓r cuilibet peccatori. ergoplus debuit reddere ꝙͣ oīa que ſunt ſb̓ deoqd̓ nō pōt facere niſi deꝰ. gͦ ⁊cͣ. Itē AnſelNihil deꝰ pōt dimittere īordinatū. ſed ſi dimitteret peccatū īpunitū ip̄e dimitteret īodinatū. gͦ nō pōt dimittere peccatū īpunitūSꝫ punire peccatū eſt dupl̓r. ẜm iuſticiam īinferno: aut ẜm miſericordiā in prīti puniendo. gͦ oportuit ꝙ ſic: uel ſic puniret. Sed nonꝯuenit diuine bonitati totalit̓ punire creaturā humana in inferno. qͥa tota obligabat̉ ꝑpeccatū Ade. gͦ oportuit ꝙ hic recipiat ſatiſfactionē. ſed hō nō potuit ſatiſfacere: ⁊ trdebuit ſatiſfacere. deꝰ aūt potuit: ſed ſatiſfactionis debitor nō fuit. Si gͦ ſatiſfactionēncc̄e eſt eſſe ꝑ penā eiꝰ qui dꝫ ⁊ pōt. gͦ ncc̄eeſt ſatiſfactionē eſſe ꝑ paſſionē hōis dei.Si dicat̉ ꝙ deꝰ potuit peccatū dimitte̓ īpunitū de potentia: nō de iuſticia. q̄ diſtīᵇ poit̉Gen̄. 18º Nō potero celare Abraa. Con. Ponat̉ ꝙ dimittat culpā humani gn̓is īpunitaSꝫ ſi hoc facit ordinate facit. qͥa quicqͥd fac̄ordinate facit. ergo nulla eſt diſtinctio ergo