neceſſitate cāe ſuꝑioris paſſus eſt. CōtraIo. 3º. Sic deꝰ dilexit mūdū vt filiū ſuū daret: Si gͦ dedit gratis dedit. nō gͦ neceſſitate. ℟º ẜm Anſel. Eſt ncc̄itas coīter dictaſicut neceſſitas īmutabilitatis: ⁊ eſt neceſſitas ꝓprie d̓ca: ſicut coactionis vel ꝓhibitionis. prima eſt in deo: ſcd̓a nūꝙͣ. Si gͦ referat̉ neceſſitas paſſionis xp̄i ad coactionemuel ꝓhibitione. ſic nō neceſſitate aliqͥ paſſuseſt. Un̄ dicit Anſel. Uolūtas dei nulla neceſſitate facit: ſꝫ ſua ptāte. Sꝫ uolūtas xp̄i fuituolūtas dei. Nulla gͦ neceſſitate mortuuseſt. ſed ſua ptāte. Io nō ob aliud dicimꝰ euꝫnō potuiſſe nō mori. niſi qͥa īmutabili uolūtate voluit nō mori. Ad illud qd̓ obiciturqd̓libet incōueniens deo īpoſſibile ſequit̉dd̓. ꝙ ſi nō liberaſſet eſſet ꝯueniens ẜm iuſticia. Si ꝟo alioº liberaſſet eēt ꝯueniēs ẜmmiſericordiā ꝙͣ admod̓. ꝙ hͦ mō liberauit eſtꝯueniens. ẜm iuſticiā miſericordiā ⁊ ſapīam.Ad obiecta oīa hēs ſoloꝫ ſupͣ in qōe depo dei liº. iº. vbi q̄rit̉ qͥd dicat̉ deo poſſibileOnſequenterde ꝯuenientia paſſionis xp̄i. Et pꝰquo ad ꝯuenientia quo ad deū. Scd̓o quoad ꝯuenientia quo ad nos. Itē querit̉ qͥad deū dupl̓r. Prīo ſi ꝯueniens eſt iuſticieScd̓o ſi ꝯueniens miſcricordie.Ad primum ficia eſt hōīeꝫſic Anſel. q̄ iuiuſtiſſimū oīum morti tradere ꝓ peccatoreQuis hͦ. ſi īnocentē dānaret: vt nocentē liberaret dānandus nō iudicaret̉. ergo vr̄ ꝙ nōꝯueniat iuſticie d̓i. Itē Anſel. Sī ali t̓ pecatores ſaluare nō potuit vbi eſt eiꝰ oīpotētia. Si ꝟo potuit ſꝫ noluit: qūo defendemuseiꝰ mīam potentiā eiꝰ atqꝫ iuſticiā. hec ē oppoſitio īfideliū. Si dicat̉ ꝙ nō damnauitnec tͣdidit ſꝫ ꝑmiſit hoc fieri. Cōtͣ Anſel. īmopr̄ p̄cepit vt moreretur. Un̄ ph̓. 2º. Factus eſtobediens pr̄i vſqꝫ ad mortē ⁊cͣ. Itē Hebre4º. Didicit obedientiā ex his que paſſus eſtItē Ro. 8º. Proprio filio nō peꝑcit. ergo pr̄tradidit eū in mortē: qd̓ nō vr̄ ꝯuenire iuſticie dei. ℟º dd̓. ꝙ modꝰ iſte fuit de ꝯueniētia diuine iuſticie. Dei .n. iuſticia eſt vt nūqͣꝫpeccatū dimittat̉ ſine pena. peccatū nullumordinat̉ niſi in pena ẜm qd̓ dicit Augꝰ ī lide naͣ boni. Peccātes in ſuppliciis ordināt̉gͦ aūt peccatū ordinat̉ de diſtricta iuſticiavt puniat̉ eternalit̓. Aut de iuſticia cū mīavt puniat̉ tꝑaliter. ⁊ ſic paſſus ē de iuſticiquia nō poterat reatꝰ ſolui ꝑ hōīem purum.ẜm qd̓ ꝓbat Anſel. Hō .n. nō poterat reddē̓ſed debebat. deꝰ poterat. ſed noͣ debebat.Oportuit ergo ꝙ ſolue̓t hō deꝰ. hō qͥ dēret⁊ deꝰ qͥ poſſet. Ad illud qd̓ obicit̉: ꝙ īnocentē ꝯdemnare nō eſt iuſtū. dd̓. ẜm Anſelꝙ ip̄m pr̄ nō coegit ad mortē: ſꝫ ip̄e uolūtarie ſubiit mortē. qͥa gͦ uoluntariꝰ fuit. nonfuit īiuſticia. Eſt tn̄ addendū ad ſolutioneꝫAnſel. ꝙ referendo ad potentiā diuinā abſolutā. nulla eſſet īiuria punire īnocentē: ẜmꝙ dicit Apl̓s. Ro. xio. Nūquid ptātē habetfigulꝰ ⁊cͣ. quia nulla actio dei pōt eſſe īiuſtaItē referendo ad iuſticiā. dd̓. ꝙ deꝰ ordinat mala. Un̄ pōt punire īnocente ꝓpter bonū qd̓ inde elicit̉ .ſ. ſalus hūani generis. Un̄ſic punitꝰ eſt. Iob tn̄ ꝓ bono ꝓprio. Xp̄s aūtꝓ alieno. qūo ergo defendemꝰ eiꝰ potētiam⁊ ſapīam. dd̓. ꝙ ex eo ꝙ ex malis pene elicit⁊ bona ex hoc defendimꝰ eius ſapīam. Preterea qͥa nō pōt ꝯqueri creatura de aliqͣ īiuria defendimꝰ eiꝰ iuſticiā. Ad aliud quodobicit̉ p̄cepit eū mori. dd̓. ẜm Anſel. ꝙ diſcernēdū eſt in his que fecit ex obedientiaqͥa .ſ. ſeruauit mīam ⁊ iuſticiā ⁊ veritate ⁊obedientiā. vnde dicit ſponte ſubiit morteꝫnō ꝓpter obedientiā deſerendi vitā. ſed ꝓpt̓obedientiā ẜuandi iuſticia. in qua tā firmitꝑſeuerauit: vt inde mortē incurreret. Undeqͥa pat̓ p̄cepit tenere ꝟitatē ꝓpter ip̄am ꝟotenedam paſſus eſt.Conſequenter querit̉. vtꝝ ꝯueniat diuine mīe. Ad qd̓ ſic. Bonitas dei ⁊ mīa debēt eligere viā illā q̄ magis eſt ad ſalutē Sꝫ via que magis hꝫ imitatores magis eſt ad ſalutē. Sꝫ in viā ꝑſꝑitatꝭmagis hēret imitatores: ⁊ dico ꝓſperitatnō culpabilis. gͦ magis eſt ad ſalutē gͦ illāmagis debuiſſet elegiſſe ꝙͣ mortē. ItemDyoꝰ Optimi eſt optima adducere ⁊ optīomo. Sꝫ optime adduceret̉ ſalus nr̄a ſine peccato alicꝰ ꝙ cū multoꝝ peccato. ſed ꝑ paſſionē nō adducit̉ ſalus nr̄a ſine peccato ml̓toErgo nō ꝯuenit dīne mīe. ℟º dd̓. ẜꝫ Augde ꝟ̓a religione. O ē peccatū eſt ex eo quodappetimus que xp̄s ꝯtempſit: ⁊ qͥa refugimꝰq̄ ip̄e ſuſtinuit uel appetiuit. Appetiuit autēxp̄s pauꝑtate vilitate ⁊ ſubiectione. Hoīeſꝟo eligūt diuitias delitias ⁊ honores. Sigͦ elegiſſet viā ꝓſꝑiatis nō ꝯueniret dīne
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten