res potuit uolūtatē illā īmutare. ⁊ ꝑ hoc pꝫrr̄ſio ad omīa obiecta ad ꝑtem negatiuamAd obiecta ad ꝑtem affirmatiua Ad triapͥma rn̄dendū eſt ꝑ dīſtinctionē Anſel. li. 2ºCur deꝰ hō. 17º caº. Eſt neceſſitas p̄cedens q̄cā eſt vt ſit res. Et eſt ncc̄itas ſequēs quamres facit. Precedēs ⁊ efficiens neceſſitas eſtcū dr̄ celū uolui: qͥa ncc̄e eſt vt voluat̉. Sequēs ꝟo ⁊ que nihil efficit ſꝫ fit. hec eſt cuꝫdico ex neceſſitate loqui cū loq̄ris. Cum .n. h̓dico ſignifico te nihil facere poſſe. vt dumloq̄ris nō loquaris: nō ꝙ aliqͥd te cogat ad loquēdū. Na violentia naͣlis ꝯditionis cogitcelū uolui. Te ꝟo nulla ncc̄itas facit loqui.Sꝫ vbicūqꝫ eſt p̄cedens neceſſitas ⁊ ſequēsnō aut vbi ſequēs: ibi ſtatī ⁊ p̄cedens. Poſſumus nāqꝫ dicere ncc̄e eſt celū volui: quiauoluit̉: ſed nō ſil̓r eſt veꝝ. idcirco te loqͥ: qͥancc̄e eſt vt loquaris. ita ſeques ncc̄itas currit ꝑ oīa tꝑa hoc mo. Quicqͥd fuit neceſſe ēfuiſſe. quicqͥd eſt neceſſe eſt eſſe. ⁊ neceſſe eſtfutuꝝ fuiſſe. Quicqͥd futuꝝ eſt: ncc̄e eſt eſſefutuꝝ. Si vis gͦ otum que fecit xp̄ꝫ: ⁊ q̄ paſſus eſt verā ſcire neceſſitatē. ſcito oīa ex neceſſitate fuiſſe: qͥa ip̄e uoluit. Uoluntatē ꝟoeiꝰ nulla p̄ceſſit ncc̄itas: qͣre ſi nō fuerūt niſiquia ip̄e uoluit: ſi nō uoluiſſet non fuiſſent.Per hac gͦ diſtinctione neceſſitatis pꝫ ſol̓oad tria pͥmo obiecta. Ad aliud ſil̓r pꝫ ſol̓oꝑ diſtinctione Anſel. in eodē. li. 18º. c. Scitoqͥa ſicut ꝯtingit poſſe ⁊ nō poſſe: ⁊ ncc̄itateꝫaliqn̄ dici. nō ꝗa ſūt ī rebꝰ vbi dicūt̉: ſed qm̄ſūt in alio: ita ⁊ debere. Quippe cū dicimuspauꝑes a diuitibꝰ elymoſina debere acciꝑenō eſt aliud ꝙ diuites pauꝑibꝰ debere elamīpende̓. hoc nāqꝫ debitu non eſt exigendū apauꝑe: ſed a diuite. Deꝰ quoqꝫ dr̄ oībus debere p̄eſſe. nō qͥa in hoc ille aliqͦ mō ſit debitor. Sꝫ qm̄ oīa debent illi ſubeſſe. ⁊ dr̄ dērefacere qd̓ vult: qm̄ qd̓ vult dꝫ eſſe. ita qn̄ vultcreatura aliquid facere qd̓ ſuū eſt facere etnō facere dr̄ debere face̓. quia qd̓ ip̄a vultdꝫ eē. Dn̄s itaqꝫ ih̓s cū mortē ſicut dicimuſuoluit ſuſtinere. qm̄ ſuū erat ⁊ pati ⁊ n̄ patidebuit facere quod fecit: quia quod uoluitfacere debuit facere: ⁊ non debuit facereqͥa nō ex debito: ⁊ ſic pꝫ ſol̓o ad quartū obiectū. Ad alia ꝟo obiecta dd̓. ẜm Io. dam.ꝙ naͣles noſtre paſſiones ẜm naͣm ⁊ ſupͥ naͣꝫfuerūt in xp̄o. Scd̓m naͣm .n. mouebant̉ paſſiones qn̄ deꝰ ꝑmittebat carnē pati que ſunteiꝰ ꝓpria. Suꝑ naͣm aūt: qͥa nō p̄cedebant inin dn̄o naͣlia .i. naͣles paſſiones uoluntatemNihi l.n. coactu in xp̄o ꝯſiderat̉. ſed oīa uolūtaria uolēs exuriuit: uolens ſitiuit: uolensmortuus eſt. Ad vltimū qd̓ obicitur. 7º. adHebre. in glo. Sicut in alijs hōibꝰ ſtatutū ē⁊cͣ. dd̓. ꝙ vis faciēda eſt in hoc ꝙ dr̄ ſel̓ nōfit ibi ꝯꝑatio mortꝭ ad mortē. ſed mortis ſead mortē ſemel. ẜm ꝙ dr̄ Ro. 5º. Xp̄s ſemelꝓ peccatis noſtris mortuꝰ eſt ⁊cͣ. ⁊ ſic abſoluitur queſtio iſta.Conſequenter querit̉ de neceſſitate paſſionis ꝙͣtū ad inferiorē cām finalē ẜm ꝙ dicimꝰ ſerrā ncc̄e eſt eēex ferro ⁊ ex calibe. qͥa eſt ad ſcīdendū: eodēmō dici dēat xp̄m ncc̄e eſt pati: quia īcarnatꝰ eſt ad redemptionē. Ad qd̓ ſic Gregꝭ.Tanta debuit eſſe humilitas redemptorisꝙͣta fuit ſuꝑbia p̄uaricatoris: ⁊ quāta fuerithūilitas pꝫ. quia Adā aſcēdere uoluit ad ditate nō in vnione ꝑſone: ſed in ꝯformationeſcīe. Sed deꝰ deſcendit vſqꝫ ad vnione cumhūana. ph̓i. 2º. Habitu inuētꝰ ut hō ⁊cͣ. Ergotāta fuit hūilitas ꝙͣta p̄uaricatio. gͦ nō ncc̄efuit xp̄m pati ad redimendū hōīem. Iteꝫtm̄ meruit ab initio ſue ꝯceptionis ꝙͣtū pꝰqd̓ pꝫ. quia ꝙͣtitas meriti attendit̉ penes caritatē. Si gͦ tāta caritate mouebat̉ ab initioqͣꝫta pꝰ. qͥa nō creuit caritas ī eo cū ſꝑ fueritplenus gr̄a ⁊ ueritate. gͦ tm̄ meruit ante vlpꝰ: gͦ nō neceſſe erat pati. Itē Bern̄. vnagutta ſanguinis ſufficiens fuit p̄ciū noſtreredemptionis. gͦ pꝰ circūciſione nō fuit neceſſe eū pati. Itē ꝑ ſolā gratiā reconciliamur deo. gͦ cū in plena recōciliatōe ſit plenaremiſſio pene ⁊ culpe. gͦ nō fuit nccͣia paſſio Ro. 3º. Iuſtificati gratis ꝑ gratiā. Adoppoſitū Hebre. 2º. Sicebant .n. eū ꝑ paſſiōeꝫꝯſumare glo. niſi xp̄s pateret̉ hō nō redimeret̉. ⁊ nō redemptꝰ ꝑiret ⁊ ſic fruſtra oīa. Exquo relinquit̉ ꝙ neceſſe fuit ip̄m pati ad redimendū hōiem. Itē ad thy. 2º. Apparuitgr̄a dei ⁊cͣ. glo. nō eſſemus ꝑticipes diuinitatis eiꝰ niſi eſſꝫ ꝑticeps mortalitatis noſtregͦ ⁊cͣ. ℟º d d̓. ẜm Anſel ꝙ de neceſſitateredēptionis paſſus eſt xp̄s. tn̄ diſtinguēdueſt inter liberationē ⁊ redemptōeꝫ. Redimeenī eſt rē ſuā iuſto p̄cio recuꝑare: ⁊ niſi eſſetpaſſio nō eſſet ꝑ iuſtū prectū recuꝑatū qd̓erat amiſſū. tn̄ ſi alio mō liberaſſet ꝙ ꝑ paſſionē eſſet liberatio nō redemptio. Unddicit glo p̄dicta niſi xp̄s moreret̉ homo nō