deū. qͥa nō inueniebāt expreſſum in lege ẜmſuū ītellectu. Mīores aut vtrūqꝫ ignorabatOnſequenterqſquid xp̄s meruit nobis ⁊ maximeꝑ paſſionē. Et querūt̉ tria. Prīo qualit̓ meruit vl̓r deletiōeꝫ culpe. Scd̓o qual̓r remiſionē pene eterne. Tertio qual̓r ex meritopaſſionis ſit remiſſio temporalis pene.Ad primum in libꝰ. 2. cur deobicit̉ ſic. Anſelhō. 14. c. Dic mihi cur ita tuū cor iudicat vtplꝰ horreat. Un̄ pcm̄ ī leſione hꝰ hoīs ꝙͣ oīaalia q̄ excogitari pn̄t. cū oīa quecūqꝫ fint: peccata contͣ illū ſint. Et rn̄det̉ d̓iſcipulꝰ qm̄ peccatū qd̓ in ꝑſona eius fit īcōꝑabilit̓ ſuperatoīa alia peccata: que exͣ ꝑſona illius excogitari pn̄t. Et ſequit̉ ita videmus qͥa violatorvite corꝑalis hꝰ hōis nll̓a īmenſitas uel ml̓titudo peccatoꝝ exͣ ꝑſonā dei ꝯꝑari valet.Itē idē putas ne tm̄ bonū tā amabile poſſeſufficere ad ſoluēdū qd̓ debet̉ ꝓ peccatistotius mūdi. ⁊ rn̄det īmo plꝰ pōt ī infinituUides igit̉ qūo hec vita vincat oīa peccataſi ꝓ illis det̉. ſi gͦ dare vitā eſt mortē accipere ſicut datio hꝰ vite p̄ualet oībus hoīuꝫpeccatis: ita ⁊ acceptioue mortis. Contͣidē Anſel. Si tā malū eſt xp̄m occidere qm̄bona eſt vita eiꝰ. qūo pōt mors eius ſuꝑare⁊ delere peccata eoꝝ qui eū occiderūt. Autſi alicuiꝰ eoꝝ peccatū deleret qūo pōt alioꝝquoqꝫ hoīum peccata delere. Credimus enīꝙ ⁊ multi ex illis ſaluati ſunt ⁊ īnumerabiles alij ſaluant̉. ℟º ẜm Anſel. 2º. libº. curdeꝰ hō. 15º. c. hanc qōeꝫ ſoluit Apl̓s qui dicQuia ſi cognouiſſent nūqͣꝫ deū glorie crucifixiſſent tm̄. Nāqꝫ differūt ſcient̓ factu peccatū ⁊ qd̓ ꝑ ignorantiā fit ut malū qd̓ nūqͣꝫfacere poſſent ꝓ nimietate ſua ſi cognoſceret̉ veniale: ſic qͥa ignorant̉ faccū eſt. Deumenī occidere nullus hō vn̄ꝙͣ ſcient̓ ſaltē velle poſſet. Et iō qui occiderūt illū ignoranternō in illud īfinitū peccatū cui nulla alia peccata ꝯꝑari pn̄t ꝓruerūt. Nā ſi ꝯſiderauiꝰ eiꝰimaginē ad videndū ꝙͣ bona eſſet vita illa:ẜꝫ hͦ qd̓ ignorāt̉ factū eſt. ſed. q. ſcient̓ fieretqd̓ nec nūꝙͣ fecit aliquis nec facere potuit.Conſequenter querit̉. qual̓r meruit remiſſionē pene eterne perpaſſio nē. Ad qd̓ ſic Anſel. in. i. li. cur deꝰ hōdic̄. Oportet in ſatiſfactōe plus reddere ꝙſit ablatū. Si gͦ mors xp̄i eſt ſatiſfactoria ꝓpena eterna. qͥa hec iuſta eſt redēptio. penaaut eterna eſt ablatio vite eterne. ergo morsxp̄i erit maius ꝙͣ ſit vita eterna. ẜm hoc gͦobicit̉ ſic: Dignior eſt vita qua aīa viuit d̓oꝙ vita qua viuit in carne. Dignior etiā eſtvita gratie ꝙͣ vita naͣe. gͦ mors que priuatvitā in carne vel vitā naͣe nō erit ꝯpenſabil̓ꝓ morte que pͥuat vitā in deo ſiue gratie. ſꝫtalis fuit mors xp̄i: tal̓ ex alia ꝑte fuit morsculpe: uel reatꝰ pene eterne. Relinquit̉ gͦ ꝙnō fuit ſatiſfactoria ꝓ pena et̓na. Itē coniūctio aīe ad deū eſt ꝯiūctio ad vita que eāꝑficit. Cōiunctio aīe ad carnē ponit vitā quaaīa efficit. Maior aūt eſt delectatio in ſua ꝑfectione ꝙͣ in illo cuiꝰ eſt ꝑfectio. Ergo opſitū erit maior pena. Haior gͦ pena erit morſculpe qͣꝫ poſſit eſſe mors xp̄i in ſeꝑatiōe aīea corꝑe. Itē tanta pōt eſſe delectatio aīecū deo ꝙ facit appetere ſeꝑatiōꝫ aīe a corꝑeſicut pꝫ in Paulo phi. i. gͦ incōꝑabilit̓ maiorpena eſt ſeꝑatio aīe a deo: ꝙͣ ſeꝑatio animea corꝑe. Itē maior eſt pena q̄ aufert paceꝫaīe in ſe ꝙ que aufert pace aīe ad corpus. Sigͦ ꝑ mortē culpe ꝑdet pacē in ſe ꝑ mortemcorꝑalē pacē ad carnē. ergo pͥmū. Conͣ. Uita xp̄i qua viuebat in carne̓ erat vita dei.ſed nulla vita quā viuat creatura eſt maiorvita dei. Relinquit̉ gͦ ꝙ dare hac vita eritmaius ꝙͣ fuerit ablatio vite eterne. IteꝫAnſel. 2. cur deꝰ hō. Putas ne tm̄ bonū tamamabile quātū fuit vita xp̄i poſſe ſuffice̓ adſoluendū qd̓ debet̉ ꝓ peccatiſ totiꝰ mundiīmo plus pōt in infinitū. Relīquit̉ gͦ ꝙ datio hꝰ vite ꝑualet oībus horum peccatis. g⁊ acceptio mortis qd̓ ꝯcedendū eſt. Adobiecta ꝟo dd̓. ꝙ in ſatiſfactione nō ſolumpenſandū eſt quātū ſoluat̉: ſꝫ a quanto ⁊ exquāto ſoluat̉. Si gͦ vita xp̄i quā viuebat incarne ꝑ animā vnitā diuinitati ꝯſideret̉ maius eſt vita xp̄i rōne aīe vnite diuinitati. ꝙͣaliqͣ vita creature. Si ꝟo ꝯſideret̉ abſolutemaius eſt vita qua aīa viuit deo: ⁊ pena maxīa eſt mors ſiue ſeꝑatio ab illa vita. non tn̄ſentit̉ vt maxima niſi in ſtatu ſeꝑationis acorꝑe. in quo ſtatu aīa nata eſt ad fruendūilla vita. Preterea ſi ꝯſideret̉ a quato fuerit ſatiſfactio ꝑ mortalitatē xp̄i: ꝗa ab ipſodei filio qui eſt uerꝰ deꝰ īueniet̉ ſuꝑ omnēextimatione pene ſatiſfactu fuiſſe. Unde ro.8º. Qui filio ſuo vnigenito nō peꝑcit ſed ꝓnobis oībus tradidit illū quo nō nobis oīa