mereri ſibi. ꝙ aūt nō poſſet ꝓficere ꝓbaturaucͣte Grego. dicentis. Nō hūit xp̄s tuxͣ aīemeritū quo potuiſſet ꝓficere. in mēbris ātque nos ſumus cottidie ꝓficit. Itē omnemeritū eſt ex motu caritatis: q̄ nō eſt beatitudo nec ꝑs beatitudīs: qͥa ſi eſſꝫ beatitudovl̓ ꝑs beatitudīs. ſequeret̉ ꝙ idē eſſet p̄miū⁊ meritū: ⁊ ita idē eſſet ca ⁊ effectꝰ reſpcūeiuſdē. Cū gͦ in xp̄o motꝰ caritatis fuerit ꝑſbeatitudinis: relinquit̉ ꝙ nō fuerit meritorius. Ergo nec aliqͥs alius motꝰ: cū a motucaritatis hēant oēs alij eſſe meritorii. Itēcū in xp̄o fuerat ſūma caritas: magis merebat̉ xp̄s qͣꝫ aliquis hō mereat̉ ex caritate. ſꝫhō ex caritate meret̉ viſionē dei: ⁊ dilectiōꝫeterna. Si gͦ nō ē poſſibile mereri maiusqͣꝫſit viſio dei: ⁊ dilectio eterna. Nō ergo eritpoſſibile xp̄o hn̄ti ſūma caritatē mereri ſibicū viſiōꝫ ⁊ dilcōꝫ d̓i hūerit a ꝯceptōe. ConͣAugꝭ. Humilitas xp̄i claritatis eſt meritumClaritas ꝟo hūilitatis eſt p̄miū. ℟º mereri dr̄ multiplicit̓. Unoº dr̄ mereri īproprieſicut diciꝰ mereri int̓pretatiue: ꝓut diciturꝙ exiſtens in peccato mortali: bonū faciensſꝫ mala intentione meret̉. quia deꝰ retribuitei maius qͣꝫ faciat: ⁊ iō int̓pretat̉ deꝰ remunerando: ac ſi ille meruiſſet. Alioº dr̄ mereri coīter ẜm qd̓ dr̄ mereri de ꝯgruo ẜm quemodū dicūt̉ ſcī meren pͥmā gr̄am exiſtētiin peccato. Tertio mō dr̄ mereri proprieẜm ꝙ nos dicimus mereri de non vebito facere debitum: ẜm que modū dicimusmereri ex gr̄a ⁊ libro arbitrio vita eternamẜm qd̓ dr̄. ſcd̓a thi. ultꝭ. De r̄liquo repoſita ēmihi corona iuſticie: quā reddet mihi in illadie iuſtus iudex. Quartoº dr̄ mereri dedebito facere maiꝰ debitu. ẜm quē modumdr̄ mereri ex ſequētibꝰ oꝑibus factis in caritate. Un̄ Augꝰ ad bonif. Gr̄a meret̉ augeri vt aucͣta mereat̉ ⁊ ꝑfici. vſtis moīs dr̄ mereri ī nobis. Quintoº dr̄ mereri de debito habitꝰ facere debitū actꝰ. ẜm quē modūxp̄s meruit ſibi: qͥa cū ab inſtanti ꝯceptioniſdeberet̉ ei ꝑ habitu plenitudinis gr̄e quemhēbat oē bonū: tn̄ ꝑ tꝑis ſucceſſū ex actu gͣtie in oꝑibꝰ ſuis excellentibꝰ fecit ꝙ ſibi deberet̉ ex actu: qd̓ ſibi debebat̉ ex habitu. Etꝑ hoc pꝫ rn̄ſio ad pͥmū obiectū. Ad ſcd̓mrn̄dent hoc mō qͥa ſicut angeli qui iā btī ſūtduplicē hn̄t oꝑationē. Una qua ꝯtēplanturdeū. aliā qua mīſtrant nobis: ⁊ ẜm illā quāꝯtēplant̉ nō merent̉. ſꝫ iā ſūt btī in ſb̓a pͥmiiScd̓ꝫ ꝟo miniſteriū quo mīſtrāt nobis merent̉ excellentia ⁊ augmentū ip̄ius p̄mii. ẜꝫiſtū modū magni ꝯſilii angelꝰ hō xp̄s duplicē hūit oꝑatione aīe .ſ. ꝑtem rōnis. vna quaꝯtemplabat̉ gloria diuinitatis ẜm quā eratꝯprehenſor ⁊ beatꝰ. Aliā ẜm quā oꝑabat̉ d̓ſpenſationē nr̄e redemptōis in corꝑe mortali: ẜm que modū merebat̉: ⁊ erat in ſtatu viatoris. Ad aliud dd̓. ꝙ illud qd̓ dic̄ Hyll̓.Nō ſibi orauit intelligit̉: qͥa nō timore paſſionis ex ꝑte rōnis orauit quo ad ſe. Quauistimore ſenſualitatis orauerit ꝓ ſe. vt patꝫ exdictis. Sil̓irōe dd̓. ꝙ quātū ad ſuā ſuꝑiorēꝑtem nihil meruit: cū ẜm illā eſſet beatꝰ quauis illa meruit quatū ad alia ꝑte inferiorem⁊ ſenſualitatē ex ꝑte corꝑis: ſꝫ quā erat paſſibilitas ⁊ mortalitas: ⁊ ip̄e meruit īpaſſibilitate ⁊ īmortalitate corꝑi. hoc infia patebitplaniꝰ. Ad aliud dd̓. ꝙ aīa xp̄i ẜm ꝑtem ſuꝑiorē nō poterat ꝓficere in meliꝰ cū ab īſtāti ꝯceptionis heret plenitudinē gr̄e ⁊ ꝟitatis. Et ẜm hoc ītelligit̉ aucͣtas Grego. Scd̓ꝫꝟo ꝑtē īferiorē ẜm quā hēbat ꝯꝑatōꝫ ad paſſibile corpꝰ erat ꝓficere in meliꝰ. ꝗa iuxͣ illaꝫ⁊ ꝓpter illā. dr̄ in pſal. ⁊ hebre. i. Hinuiſtieū paulominꝰ ab āgelis ⁊cͣ. quo ad illā ergoerat īꝑfectio ⁊ rōne illius poterat dici ꝑfc̄sAd aliud dd̓. ꝙ motꝰ caritatis duplex eſtEſt motus caritatis in deum. Et eſt motꝰ caritatis in proximum. Motus caritatisin deū eſt ẜm viā ſuꝑiorē. Motꝰ caritatis inꝓximū ẜm viā inferiorē rōnis. Motꝰ ꝟo caritatis in deū: in xp̄o erat ꝑs beatitudīs ip̄iMotꝰ ꝟo caritatis in ꝓximū erat actꝰ meritoriꝰ. Quia motꝰ caritatis in deū erat ẜꝫ ſtatu patrie. ſed motꝰ caritatis in ꝓximū eratẜm ſtatū vie. Ad vltimū dd̓. ꝙ maiꝰ bonuꝫmeruit xp̄us actu ſue caritatis qͣꝫ aliqͥs hoSꝫ bonū illud qd̓ meruit xp̄s pōt intelligiqͦ ad nos: aut qͦ ad ip̄ꝫ. qͦ ad ip̄ꝫ n̄ meruit maius bonū beatitudīe ꝙͣ nos meremur .ſ. ī genere. ſed hoc nō fuit ex d̓fectu caritatis ſueſꝫ ex plenitudīe ſue gr̄e que augeri nō poterat quo ad ip̄m. quo ad nos ꝟo meruit maiꝰbonū: quia ip̄e oībꝰ nobis meruit vitā eterna: quātū eſt de ſe. Un̄ p̄miū ſue caritatꝭ nōfuit ꝑticulare ſed vl̓e oībus: nec nos ex actibus noſtris poſſemꝰ mereri vitā eternā niſiciꝰ meri tū p̄ceſſiſſet. ſic igit̉ patꝫ de meritoxp̄i. vtꝝ ſibi uel mēbris meruit.Onſequenter ne