adimpleri. Incarnatīo aūt nō eſt ꝯpleta ī aſſumptiōe humane nature: ſꝫ ī aſſumptiōe ⁊reꝑatōe hoīs mediāte īcarnatōe: ꝓpter quāꝑ ſe erat diſpēſatio īcarnatiōis. Ex ſpe igit̉hīta ex ꝓmiſſiōe incarnatōis ipſaꝫ deſiderabat. ex ipſa ſpe merēdo eiuſdē adimpletōeꝫpetebat dicēdo. fat mīa ⁊cͣ. Et hoc ſigͣt glo.q̄ ē. incarnatōeꝫ deſiderat pph̓a ꝯpleri vt ꝑfectꝰ poſſit eē. vnde petebat eē ꝑfectꝰ ex adimpletiōe īcarnatōis. Ad qd̓ obr̄ ꝙ dignierat merito gemitꝰ ⁊ ꝯtritiōis. Dicēdū ꝙ ēdignitas ꝯgrui: ſic erat digni. et ē dignitasꝯdigni: et ſic n̄ erāt digni. Ad qd̓ obr̄ ꝙꝗ meret̉ pͥncipale: meret̉ cooꝑatoriū ad illd̓Pōt dici ẜm quoſdā ꝙ btītudine patrie nomeret̉ ꝗs ex ꝯdigno: ſꝫ ſolū ex ꝯgruo. Sꝫ ſuꝑpoſito ꝯtrario .s. ꝙ btī merēt̉ illā ex ꝯdignoqd̓ nobis ſine p̄iudicio vr̄ dicēdū ꝙ caritasillā meret̉ merito ꝯdigni. Poteſt dici ꝙ lꝫquis mereat̉ aliqd̓ pͥncipale: nō tn̄ mereturquodlꝫ cooꝑatoriū ad illud. Poterat .n. dn̄sꝯtuliſſe iuſtis btītudinē ſine cooꝑatiōe mediatoris .s. xp̄i hoīs. Quia igit̉ iſte modꝰ ꝯferēdi n̄ fuit neceſſariꝰ nec ſic meruerūt de codigno btītudine. Nō igit̉ meruerūt incarnatōeꝫ: q̄ oꝑabat̉ illis ipſā btītudinē. Adqd̓ obr̄. ꝙ meruerūt efficacia orōis ⁊cͣ. dd̓ ꝙantiꝗͥ pr̄es nō petebat a dn̄o incarnatiōemeiꝰ: ſꝫ incarnatōiſ accelerationē. bn̄ .n. ꝯſtititeis ex ꝓmiſſione facta priarchis ⁊ reuelatōefacta ꝓph̓is ꝙ deꝰ incarnaret̉. Un̄ nō inſtabāt ad impetrādū incarnatiōeꝫ: ſꝫ ad impetrādū acceleratōeꝫ incarnatiōis. Preteauna ꝯditionū q̄ reꝗrit̉ ad hͦ ꝙ or̄o ſit efficaxē ꝓ ſe. Ad hͦ aūt ꝙ fiat ꝓ ſe oꝑꝫ ꝙ poſtulet̉aliꝗd obtinēdū ī ipſo petēte. hoc aut nō fiebat ī petitione incarnationis filii. vnde deficit illa ꝯditio or̄onis efficacꝭ que ē ꝓ ſe. Siaūt poſtulaſſent a deo plenā btītudinē mediāte incarnatione: nō video quare nō impetraſſent. dūmo ꝯcurriſſent oīa: q̄ ad efficaciā or̄onis reꝗͥrūt̉. vn̄ plena btītudo mediāte incarnatione cadit ſb̓ merito oratiōisIncarnatio aūt nequaꝙͣ ꝗa n̄ dr̄ or̄o efficaxniſi reſpectu boni habēdi in ipſo petente. qd̓noͣt̉ ꝑ hoc ꝙ dr̄ pro ſe.Tertio queritur dehoc qd̓ dic̄. ꝙ oꝑatōe ⁊ ꝟtute ſpūs .ſ. ꝯceptꝰē. Dic̄. n. Ambroſiꝰ ī li. de ſpū .ſ. Si qͣi ex oꝑatiōe ⁊ ptāte ſpūs .ſ. ꝟgo ꝯcepit: ꝗs neget ſp̄ꝫſcm̄ dn̄ice incarnationis auctorē; Sꝫ eademrōne dꝫ dici ꝯceptꝰ de pr̄e ⁊ filio: cū eorumptāte ⁊ ꝟtute ꝟgo ꝯceꝑit. qd̓ ſpūſ .ſ. ē ⁊ oꝑatur hꝫ a patre ⁊ filio. igit̉ auctoritas oꝑationis ſpūs .ſ. pͥmo reſidet penes pr̄eꝫ ⁊ filiū. gͦauctoritas incarnationis dn̄ice magis attribuēda ē pr̄i ⁊ filio ꝙ ſpūi ſco. Itē opꝰ incarnationis ē mirabile: ⁊ magis mirabile ꝙͣaliꝗd aliud. ꝗa oē alid̓ ē ſolumo circa aliqd̓creatū. Sꝫ hͦ nlē circa creatū ſolū: ſꝫ etiā circa increatū. In hͦ .n. oꝑe fit vnio extremoꝝ:quoꝝ vnū ē creatū: alteꝝ increatū. Sꝫ oīaalia oꝑa mirabilia ꝑ indifferētiā referūt̉ adtrinitatē ꝑſonaꝝ. Silr̄ vr̄ ꝙ id: uel ſi referrihēat ad aliqͣꝫ ꝑſonā: ꝑ aliꝙͣ rōeꝫ appropͥatōiſhͦ dꝫ fieri ad illā ꝑſonā: penes quā pͥmo reſidet auctoritas ptātis .s. ad pr̄em. Prete̓aoꝑa creationis ꝑ indifferētiā referūt̉ ad trinitate ꝑſonaꝝ. Silr̄ vr̄ ꝙ debeat eē d̓ oꝑibꝰrecreationis. Nō igit̉ magis appropͥat̉ ſpūiſcō: qͣꝫ pr̄i vel filio. ℟º ꝙ filiꝰ dr̄ ꝯceptusoꝑatione ⁊ ꝟtute ſpūs ſci. dr̄ ꝑ appropͥatione eo ꝙ ẜm rōnē ſit ꝓximior ad actū ꝯceptionis ſiue incarnationis. vt ꝑ quē ſiue in quoad nos dīna deſcēdunt. Un̄ Augꝰ. de ſpū ⁊aīa. Nobis oīs vſus deitatis eſt ex munerequodāmō. Nā ⁊ qͣi ꝓpͥor nobis vr̄ eē ſpūsſcūs. vtpote pr̄is ⁊ filii munꝰ. ex ipſo nimiꝝē oīs vſus grē cū pr̄e ⁊ filio: ⁊ poſt ī eodē apr̄e ꝑ filiū ⁊ ſpm̄. vel potius in ſpū dīna adnos deſcēdūt. Alia rō ē ẜᵐ Hug. de ſāctovic. ꝑ ſil̓itudinē ꝯceptōis naͣl̓. ī qua eſt amormotiuū ad ꝯceptionē: ẜᵐ ꝙ ipſe dic̄ ī mulier̄amor viri. ī viro amor mulieris id age̓ ſoletvt ꝗa ī altero ſolo naͣ ſibi ſufficiēs non ē: alterutrū ſibi ꝑ dilectiōem ſb̓ueniat. vt qd̓ inneutra ꝑ ſe potuit: ī vtraqꝫº ꝑ ſe cum alterapoſſit. Semē igit̉ humani partꝰ ſolū formādū a muliere ꝯcipit̉: qd̓ ſimul a uiro ⁊ a muliere ſeminat̉. qd̓ ī muliere ꝑ amore viri: etī viro ꝑ amore mulieris naͣ oꝑat̉. Conſequēter aſſignat rōne quare Maria dicat̉ deſpū ſcō ꝯcepiſſe dicens. Concepit Maria deſpū ſancto: nō ꝙ de ſb̓a ſpūs ſcī. s. ſemē ꝑtuſacceꝑit. ſꝫ ꝗa ꝑ amorē ⁊ oꝑatōeꝫ ſpūs ſcī excarne ꝟgīs dīno ꝑtui ſb̓a mīſtraret̉. Nā ꝗain corde eiꝰ amor ſpūs ſcī ſingulariter ardebat. iō ī carne eiꝰ amor ſpūs ſcī mirabilia faciebat: cꝰ dilectio ī corde n̄ accepit ſociū: eiꝰoꝑatio ī carne illiꝰ n̄ habebat exēplū. Adaliud dd̓. ꝙ auctor qn̄qꝫ dr̄ coīter ab actiōe.qn̄qꝫ ꝓpͥus. Ab actione originali pͥncipali. pͥmodo dr̄ ſpūs ſcūs auctor īcarnatiōis ⁊ rōē
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten