alia ꝑſona a filio īcarnaret̉: eſſent duo filii ītrinitate. filiꝰ .s. dei ꝗ ⁊ an̄ īcarnationē filiꝰē. et ille ꝗ ꝑ īcarratōem. et ille ꝗ ꝑ īcarnationē erit filiꝰ ꝟginis. et erit ī ꝑſonis īeqͣlitasẜᵐ dignitatē natītatū. Itē idē ī eodem.Hō ꝓ quo erat oraturꝰ. et diabolꝰ quē eratexpugnaturꝰ ambo falſā ſil̓itudine dei perpropͥa uolūtatē p̄ſenſerāt. vn̄ ſpālius ꝙ aduerſus filiū peccauerūt. que ꝟa ſil̓itudo patris credit̉ illi. itaqꝫ cui ſpāliꝰ fit īiuria ꝯueniētiꝰ attribuit̉ culpe vindicta aut īdulgētia. Itē idē ī eodē. Cōueniētiꝰ ſonat filiūſupplicare pr̄i: ꝙ aliā ꝑſonā alij. gͦ magis couenit īcarnari filio ꝙ alij ꝑͤ. Et he ſunt roeſAnſelmi. Itē Hugo de ſco Uic. in li. deſacramētꝭ. Qui aſtutia: uicerat iuſtū fuit utn̄ fortitudine ẜ prudētia vince̓t̉. vt ī eodeꝫqͦ ſe victor erexerat: victꝰ ſterne̓t̉. iuxͣ illudIob. 26. Et prudētia eiꝰ ꝑcuſſit ſuꝑbū. Cū gͦrudētia attribuat̉ filio: potius ꝯueuit filioīcarnari. Itē Aug. ī li. de trini. Cōueniēsn̄ erat vt pr̄ ab alio mitte̓t̉: ꝗ ab alio n̄ eratCōueniēs aut fuit vt pͥmo mitte̓t̉ filiꝰ. qui aſolo pr̄e ē. Peīde ſpūs .ſ. ꝗ ē a pr̄e ⁊ filio. pͥᵐfiliꝰ venit vt hoīes liberarēt̉. deinde ſpūsſcus: vt hoīes btīficaret̉. Itē Aug. ī eod̓Ut hoīes ex deo naſcerēt̉: pͦ ex ipſis natus ēdeꝰ. Nō q̄ſiuit ī terra niſi mr̄eꝫ. ꝗa iam hūitpr̄em ī celo. oꝑtuit nos filios fieri ꝑ adoption ꝑ illū ꝗ ē filiꝰ nͤ. Cū gͦ ad hͦ ſit īcarnatovt de filiis ire efficiamur filii grē: potiꝰ ꝯuenit ipſi filio īcarnato. qd̓ ꝯcedimꝰ. Et qd̓obr̄ de ꝯueniētia īcarnatōis ad pr̄eꝫ rōe potētię ⁊ ꝯueniētia bonitatꝭ ad ſpm̄ .ſ. n̄ arguit ꝙ īcarnatio ꝯueniētiꝰ ꝯpetat pr̄i ⁊ ſpūi. ſꝙͣ filio. Eſt .n. ꝯueniētia ẜᵐ appropͥata ⁊ ẜꝰpropͥa. Cōueniētia ẜᵐ appropͥata ē q̄ aſſumitur ẜᵐ appropͥationē potētie pr̄i. ſapīe filio.bonitatꝭ ſpūi .ſ. Cōueniētiā ẜᵐ ꝓpͥa ē q̄ ē ẜmpropͥa pr̄is ⁊ filii ⁊ ſp̄s ſcī. q̄ ſūt paternitasfiliatio. ⁊ ſpiratio. faciēdo aūt ꝯꝑationemẜᵐ appropͥata: q̄ ſunt potētia. ſapīa. bonitaſad triplex genꝰ oꝑatiōis dīne .s. cteationisrecreatōis. ⁊ gl̓ificatōis. Opꝰ creatōis magis ē ꝑtinēs ad potētiā. Recreatōis ꝟo adſapīaꝫ. Gl̓ificatōis ad bonitatē. ſic̄ pꝫ ex dc̄iſEt ita cū ſapīa appropͥet̉ filio: magis adhucẜᵐ hāc ꝯꝑatōeꝫ ꝯuenit filio īcarnari. faciēdo ꝟo ꝯꝑationē ẜᵐ ꝓpͥa magiſ ꝯuenit ip̄ifilio īcarnatio. Nā filio magis ꝯuēit eē filiūꝙ alijs. Et iteꝝ ſic̄ tagit̉ ī genologia Luce .3.q̄ īcipit ab Adā. ꝗ pͦ fuit filiꝰ ꝑ adoptōeꝫ: cūceciderit ab hac filiatōe cū tota poſteritateſua: oꝑꝫ redire ad hāc ꝑ illū: ꝗ ab eterno eſtgenit: et ꝑ illū regnari. Qd̓ gͦ dr̄ a Ioh̓.Dam. iō dr̄ vt on̄dat̉ ꝙ tota trinitas oꝑataē īcarnatōeꝫ filii. vn̄ ad hͦ deſignandū fuitibi: qd̓ ē ſūme potētie. ſūme ſapie. ⁊ ſūme bonitatꝭ. Opus potētie fuit oſtenſum ī hͦ: ꝙnouoꝝ nouiſſimū fuit eleuatū ī vniōe cumdeitate. Sapīe ſūme opꝰ fuit ibi on̄ſuꝫ: eoꝙ decētiſſime recōciliatio facta fuit. ꝗa perdeū hoīeꝫ facta fuit recōciliatio hoīs ad deum. Opꝰ ꝟo ſūme bonitatꝭ quātū ad ꝑtemīe: eo ꝙ n̄ deſpexit ꝓprii plaſmatꝭ īfirmitate. Quātū ꝟo ad ꝑte iuſticie: eo ꝙ idē fuitvincēs: ꝗ an̄ fuerat victꝰ. et ꝗ an̄ fuerat vīcēs: fuit poſtea victꝰ. Et iō dic̄ Io. ī. c. j. li. Ꝙmoſtrāt̉ ſil̓ bonitas ⁊ ſapīa ⁊ iuſtiª ⁊ pōª d̓iSuppoſitoꝙ pr̄i ⁊ ſpūi ſco n̄ꝯgruat incarnari:ulte̓iꝰ ē qd utꝝ ſit poſſibile pr̄eꝫ ⁊ ſp̄ꝫ .ſ. īcarnari: ſic̄ filiū. Ad qd̓ ſic obr̄. Eo dr̄ reſ imagoqͦ ī ea ē ſil̓itudo exp̄ſſa. gͦ cū exp̄ſſior ſil̓ tudoreſpc̄u trinitatꝭ ſit ī hoīe ꝙ ī ceteris creaturis: recte dꝫ hō eē imago trinitatꝭ. ⁊ n̄ ceterecreature. Sꝫ eo ē res vnibil̓ alij. qͦ ē ſil̓itudoeiꝰ exp̄ſſa. gͦ eo ē res vnibilis alij: qͦ ē eiꝰ imago. Si gͦ hō equē ē imago totiꝰ trinitatꝭ. gͦ eqͣvnibilis ē hoī q̄libꝫ ꝑª dīna. gͦ poſſibile ē patrē ⁊ ſpm̄ ſcm̄ incarnari. ſic̄ filiū. Itē cuicaritas q̄ attribuit̉ ſpūi ſco ſit rō ad incarnatōeꝫ: eidē attribuēda ē īcarnatio potiꝰ qfilio. vn̄ Mat. i. Qd̓ ī ea natū ē ⁊cͣ. Suꝑ illd̓glo. Sola caritas fec̄ filiū īcarnari. Sꝫ caritas attribuit̉ ſpūi ſcō. gͦ ⁊cͣ. Ad oppᵐ. i. li.cur deꝰ hō. dic̄ Anẜ. Qd̓lꝫ incōueniens deoſeꝗt̉ īpoſſibile. Sꝫ ſi alia ꝑª ꝙͣ filiꝰ īcarnaret̉ſequet̉ īcōueniēs deo. gͦ īpoſſibile ē aliā ꝑſona ꝙͣ filiū īcarnari. Media pꝫ. Incōueniēs.n. ē deo ꝙ ſit ꝯfuſio dignitatꝭ ꝑſonaꝝ. Sꝫ ſipater īcarnaret̉: eēt ī deo ꝯfuſio dignitatiſꝑſonaꝝ. ꝗa tūc neceſſario pr̄ dice̓t̉ eē filiuset ita pr̄ ⁊ filiꝰ ꝯfuſā hēret noīatione. Non.gͦ mane̓t tꝑalr̄ diſtīctio ꝑſonaꝝ: ſic̄ eternalr̄.Itē ſoli filio ꝯuenit eē filiū. pr̄i ꝟo ⁊ ſpūi .ſ.diſcoueniret eē filiū. ꝗa ex hͦ ſeque̓t̉ ꝯfuſiopropͥetatū. Si gͦ quelꝫ diſcoueniētiā ī dīnisē īpoſſibil̓. gͦ īpoſſibile erat pr̄em vel ſpm̄ .ſ.īcarnari: ſeu filiū hoīs fieri. ℟º dd̓. ꝙ eſtpoſſe dīnū duplr̄ s. poſſe abſolute. et hͦ mōdr̄. 3. ſentꝭ. Quelꝫ ꝑſona potuit īcarnari. Etē poſſe de ꝯgruētia. et hoc mō ſoli filio ꝯueuit īcarnari. Ad pͥᵐ gͦ dd̓ ẜᵐ ꝙ dic̄ Aug.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten