ē poſſe ẜᵐ ꝯgruētiā meritoꝝ. et hͦ mō dicitidē Anſel. Nō pōt deꝰ peccatū īpunitū ſineſatiſfactōe dimitte̓: nec peccator ad btītudinē: qualē hīturꝰ erat an̄ peccatū: poterit ꝑuenire. Ad pͥᵐ auteꝫ dd̓. ꝙ mīa hoīs laudat̉ ī remiſſiōe delicti ſine ſatiſfactōe: cū hoē pͥuata ꝑſona. cū aūt hō ē ꝑª publica: vt iudex: ꝗ e mīſter iuſticie: vitupabil̓ ē remiſſioculpe ſine ſaffactiōe. ꝓpterea cū deꝰ ſit ſūmꝰiudex ⁊ ordinator iuſticie: ad laudē eiꝰ noneſſet dimitte̓ peccatū ſine ſatiſfactōe. Ad2ᵐ qd̓ obr̄. ꝙ deꝰ p̄cipit ī nos peccātibꝰ ſineſatiſfactōe dimitte̓ ⁊cͣ. dd̓ ẜᵐ Anſel. ꝙ nullaē repugnātīa: ꝙ deꝰ p̄cipiat peccātibꝰ ī nosſine ſatiſfactōe dimitte̓: et tn̄ ipſe nō dimittat. Nā hͦ fac̄: vt nō p̄ſumamꝰ acciꝑe quodſoliꝰ dei ē .ſ. vindicta iniuriaꝝ. qd̓ nō ē nr̄ꝫ:ſꝫ ſoliꝰ dei. Ad nullū enī ꝑtinet vindictā ſumere iniuriaꝝ: niſi ad deū: ꝗ dn̄s ē oīuꝫ: vl̓ad iudicē̓: ꝗ ē mīſter hn̄s ptātē ſb̓ ipſo ordinatā. et p̄cipit ꝓpter hͦ nobis dimitte̓ ſine ſatiſfactōe. ſꝫ ipſe dꝫ vindictam face̓. Ad 3ªdd̓. ꝙ libertas arbitrii nō ē niſi ad hͦ qd̓ expedit: aut qd̓ decet. ſic̄ dic̄ Anẜ. ī li. de li. ar.vn̄ nulla libertas eēt ſi dice̓t̉. deꝰ pōt face̓malū. Si igit̉ nō decet ẜᵐ ordinationē rōisiuſticie: vt on̄ſuꝫ eſt: nec expedit vt deꝰ dimittat peccatū ſine ſatiſfactōe: nō eēt dicēda libertas: ſi dimitte̓t̉ peccatū ſine ſatiſfactiōe. Ad qͣrtū dd̓ ẜᵐ Anſel. Nō benignitas dei dicēda ē q̄ aliꝗd indecēs oꝑat̉. et iōnō ē benignitas dei: ſi ſit ꝯtͣ iuſticiā: aut ſiordinet ad indecētia. vnde ſic̄ iuſticia ſinemīa crudel̓ ē ⁊ vitioſa: ita benignitas ſineiuſticia vitioſa ē. et ita ſi dimittet peccatūſine ſatiſfactōe: iſta benignitas eēt īiuſticiaet oꝑaret̉ ad indecētiā in deo. vn̄ nō eēt benignitaſ. qd̓ intellige ẜᵐ diſtīctionē p̄dictāvn̄ Anſel. Nō ꝑtinet ad dei libertatem autbenignitatē: peccātē ꝗ nō ſoluit deo: impunitu dimitte. Ad ꝗntū dd̓ ẜᵐ Anſel. ꝙaliqͣ ſunt ī ꝗbꝰ ſeꝗt̉. ſi deus vult hͦ illd̓ ē iuſtu. Alia ſunt ī ꝗbus nō ſeꝗt̉. ſꝫ ſeꝗt̉. ſi deusvult hͦ. gͦ ip̄e nō ē deꝰ: vel ip̄e nō ē iuſtꝰ. ꝗaq̄dā ſunt q̄ velle deū ē ꝯueniēs. et ī talibuseꝗt̉. deꝰ vult hͦ. gͦ ē iuſtū. Sūt etiā alia: quevelle deū ē īcōueniēs. vt ſi vellet eē ignorās ⁊ mēdax. hͦ velle eēt incōueniēs: et cōtͣſe vellet ⁊ iniuſte. ⁊ iō ī talibꝰ nō ſeꝗt̉. deꝰvult hͦ. gͦ hͦ ē iuſtū ⁊ decens. ſꝫ ſolū ī ill̓: quevelle deū eſt ꝯueniēs. vn̄ bn̄ ſeꝗt̉. deꝰ vultvt pluat. gͦ hͦ ē iuſtū. ꝗa hͦ n̄ ē incōueniensdeo. velle aūt dimittꝰ peccatū ſine ſatiſfactiōe nō ē ꝯueniēs deo: ſic̄ pꝫ ex p̄dictis. vn̄nō ſeꝗt̉ ꝙ iſtud ſit iuſtū. vn̄ dic̄ Anẜ. Si nodecet deū aliꝗd inordinate aut iniuſte facere: nō ꝑtinet ad eiꝰ libertatē ⁊ benignitatē: peccāte ꝗ nō ſoluit d̓o: īpunitū dimitte̓MAVitOnā ſn̄ ſatiſfactōe peccatiꝙ nō pōt reꝑari hūanaꝑ qd̓ lapſa ē: q̄rit̉ vtrū hō hāc ſatiſfactiōeꝫpoſſit face̓ ꝑ ſe. ad cꝰ rei inꝗſitōeꝫ q̄reda ſūtduo. Primo gn̓alr̄ an poſſit hō ſatiſface̓de aliqͦ peccato. 2º an̄ poſſit aliqͦ mō ſatiſface̓ ꝓ originali peccato: qd̓ ē peccatū: ꝑ qd̓naͣ hūana lapſa ē. Ad pͥmū obr̄ ſic. 2. thi..2. dr̄. Deꝰ ſemetip̄ꝫ negar̄ n̄ pōt. Aug. Cū ſitiuſtꝰ: nō pōt negare ſuā iuſticiā peccātibꝰCū gͦ ꝓnior ſit ad miſerēdū ꝑ mīam. ꝙͣ adꝯdenādū ꝑ iuſticiā: n̄ pōt negare ſuā mīaꝫad ſe ꝯfugiētibꝰ. Cū gͦ hō ꝑ libeꝝ arbitriuꝫpoſſit ꝯfuge̓ ad mīaꝫ faciēdo qd̓ ī ſe ē. gͦ ꝑli. ar. pōt ꝯſeꝗ ueniā ⁊ remiſſione peccatiꝑ li. ar. pōt ſatiſface̓ d̓ peccato. Itē ad id̓Nulla iuſticia exigit ab aliqͦ ſuꝑͣ poſſe illiꝰ.Si igit̉ hō nō hꝫ potētiā ſatiſfaciēdi ſupraſuā potētiā. gͦ ſūma iuſticia nō exigit ab eoꝙ faciat ꝓ peccato niſi ẜᵐ ſuā potētiā. Sedqd̓ ē ī ſua pōª pōt. gͦ pōt face̓ ꝓ peccato ꝙͣtūexigit dīna iuſticia. gͦ ⁊ ſatiſface̓. ContraOffenſa d̓i excedit oēꝫ creaturā. et hͦ declarat Anẜ. dicēs. Cōſidero actionē malā. leuiſſimū quoddā video. Sꝫ cū ītueor ꝙ ſit ꝯtͣrium uolūtati dei ē grauiſſimū dānū ⁊ nullidāno ꝯꝑabile ītelligo. Si igit̉ uolūtati deiꝯtͣriū ē grauiſſimū. cū oē pccm̄ mortale ſithiꝰ. gͦ oē peccatū mortale ē grauiſſimū malū. gͦ offenſa eiꝰ excedit oēꝫ creaturā. Sꝫ ẜªmēſurā peccati dꝫ fieri ſatiſfactio de pcc̄ogͦ ſatiſfacto ꝓ peccato mortali dꝫ excede̓ oēꝫcreaturā. gͦ nec hō nec aliqͣ creatura poteſtſatiſface̓ ꝓ illo. Itē ad idē. Querit Anſel.a diſcipulo ſuo. ꝗd reddes deo ꝓ peccatoet ille rn̄det. pnīam. cor ꝯtritū. abſtinētiā. ⁊hiꝰ. Et Anſel. In oībꝰ his nō reddis deo qd̓ei nō debeas an̄ peccatū. et hͦ rōne creatōistue ⁊ boni qd̓ accepiſti a d̓o. un̄ dic̄ ſic. Oīaiſta debes deo q̄ dicꝭ. unde tātꝰ dꝫ eē amorꝙ nullā letitiā ſentire debeas. niſi de ill̓ queauxiliū aūt ſpēdāt ꝑueniēdi ad deū. homoitaqꝫ etſi nō peccaſſꝫ: ſe totū ⁊ ꝗcꝗd facerepōt d̓o dꝫ. Si ergo nō d̓bēt ꝯputari ī ſatiſfactione ea q̄ an̄ peccatū d̓bēt̉. ergo n̄ pōt hōaliꝗd face̓ quod poſſit computari ī peccati
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten