ordinē relabat̉. et ita deꝰ nō fruſtra fac̄ humana naͣꝫ: nec ī vanū. ꝗa ꝗcꝗd ipſa faciat:tn̄ ipſe ordinat illā. vn̄ Anẜ. Quauis homomalꝰ ⁊ angelꝰ dīne volūtati ſb̓iacē̓ nolit: ⁊ordini. nō tn̄ eā fuge̓ valet. ꝗa ſi vult fugede volūtatē iubēte: cadit ſb̓ volūtate puniente. Et ita lꝫ hō ꝑ dīnā mīam ad btītudinē ordinaret̉: ſi tn̄ ordinaret̉ ad ſuppliciū hͦeſſet ꝑ dīnā iuſtitiā. Et ad ſequētes obiectiones ſimilr̄ reſpondendū eſt.Conſequenter tor an nccedeterminaſit hūanā naͣm reꝑari: q̄rit̉ an poſſit reꝑariſine ſatiſfactiōe pcc̄i: ꝑ qd̓ lapſa ē? Ad qd̓ſic obr̄. et pͦ ē rō Anſel. ad ꝑtē negatiuā tal̓.Occ̄m ſi non punit̉ inordinatū dimittit̉. ꝗaſic̄ ꝟtus ordinat̉ ad gl̓iā: ita pcc̄m ad penā.Un̄ dic̄ Augꝰ. Ꝙ peccātes ī ſuppliciū ordināt̉. Sꝫ deū nō decet aliꝗd inordinatū dimitte̓ ī regno ſuo. gͦ nō decet ip̄m pcc̄m dimitte̓ impunitū. gͦ oꝑꝫ ꝓ pcc̄o ſatiſface̓: velſemper in pena eē. gͦ pͥᵐ. Itē ẜᵐ Anſel. Sipcc̄m dimittit̉ impunitū. ſil̓r ē apd̓ deū peccanti ⁊ nō peccāti. Hoc aūt d̓o n̄ ꝯuenit. gͦimpoſſibie ē ꝙ dimittat pcc̄m ſine pena. gͦ ſine ſatiſfactiōe nō pōt fieri reꝑatio. ItemAnſel. Si diuina ſapīa vbi ꝑuerſitas rectuꝫordinē ꝑturbare nitit̉: nō adde̓t: fie̓t in ip̄avniuerſitate: quā deꝰ dꝫ ordinare mag deformitas. Sꝫ ſi deꝰ nō ordinaret in ſua vniuerſitate: q dꝫ ordinare: defice̓t ⁊ a ſua diſpoſitōe. gͦ vbi ꝑuerſitas rectū ordinē ꝑturbare nitit̉: ncc̄e ē deū aliꝗd face̓ ⁊ adde̓. Sꝫ ꝑpcc̄ꝫ hoīs ꝑturbata fuit vniuerſitas ⁊ ordorectꝰ: ꝗ erat ad btītudinē. gͦ ncc̄e ē deū aliꝗd ꝓpter pcc̄m face̓. aut ſeqͣt̉ deformitas invniuerſitate reꝝ. Illud aūt qd̓ deberet fierīꝓpter pcc̄m ē ſatiſfactio vl̓ dānatio. gͦ ad repationē hoīs exigit̉ ſatiſfactio. Itē idemAnẜ. Si pcc̄m dimittit̉: nec punit̉: nulli legiſb̓iacet. Ergo liberior ē iniuſticia ꝙͣ iuſticia.ſi pcc̄m ex ſola mīa dimittit̉ impunitū. Etſil̓r ex hͦ ſeꝗt̉. ꝙ iniuſticia ſit deo ſil̓iſ. ꝗa deꝰnulli legi ſb̓iacet. gͦ cū hͦ ſit incōueniēs ⁊ impoſſibile apud deū: ncc̄e ē ꝙ peccatū legi ſb̓iaceat. Et ſi hͦ. neceſſe ē ꝙ apud ip̄m ſeqͣturdānatio: vl̓ fiat ꝓ eo ſatiſfactio. Ad oppaūt ſunt rōnes. pͥma tal̓. In infinitū exceditmiſerēdo mīa dei mīaꝫ hoīs. Si gͦ mīa hoīalandat̉ ex remiſſiōe alicꝰ delicti ſine ſatiſfactiōe: cū ipſa dei mīa ſit ī infinitū laudabilior: dꝫ dimitte̓ peccatū de ſua mīa ſine aliqͣſatiſfactōe. gͦ pōt hr̄i reꝑatio ꝑ remiſſionempeccati ſine ſatiſfactōe. Itē idē Anſel. Cūdeꝰ oīo nobis p̄cipiat peccātibꝰ ī nos dimittere ſine ſatiſfactōe: vr̄ hoc ei repugnare vtnobis p̄cipiat qd̓ ipm̄ face̓ nō decet. Si gͦ nodimittit nobis peccatū ſine ſatiſfactiōe: p̄cipit nobis aliꝗd: qd̓ ip̄m nō decet. hͦ aūt eſtincōueniēs. gͦ dꝫ dimitte̓ peccatū ſine ſatiſfactiōe. gͦ debet fieri reꝑatio ſine ſatiſfactiōe.Itē idē Anſel. Deꝰ liber ē: et nulli legi ſb̓iacet̉. gͦ ſi dimittit peccatū ſine aliqͣ ſatiſfactiōe: nō fac̄ aliquā iniuriā: nec facit ꝯtͣ aliqͣꝫlege. gͦ pōt dimitte̓ peccatū ſine ſatiſfactiōe.Itē idē Anſel. Nihil deo benigniꝰ excōgitari pōt. Sꝫ maxima benignitas ē ī hoīe:vt iniuriā ſibi illatā ſpōte dimittat. gͦ cū indeo ſit ſūma benignitas: dꝫ dimitte̓ peccatūſine ſatiſfactōe. gͦ pͥᵐ. Itē idē Anſel. Quicꝗd deꝰ vult ē decēs ⁊ rectū. ꝗa nō vult niſiilld̓ qd̓ ē iuſtū ⁊ decēs. Si gͦ vult dimitterepeccatū ſine ſatiſfactōe: nō facit incōueniēsvel iniuſtū. ſꝫ iuſtū ⁊ rectum. gͦ iuſte ⁊ rectepōt reꝑare hūanā naͣꝫ ſine ſatiſfactōe. ℟ºad hͦ ē intelligēdū ꝙ indiſtincte pōt ꝯcedipaſſiua .s. hūana naͣ pōt reꝑari ſine ſatiſfaction. Sꝫ cū dr̄. deꝰ nō pōt reꝑare hūanā naͣꝫſine ſatiſfactōe. nond̓ ſaluo meliori iudicioẜᵐ btm̄ Anſel. ꝙ duobꝰ modis ē ꝯſideraredīnā potentiā .s. abſolute: vel cū ordine.Cōſiderādo dīnā potētiā abſolutē: cogitamꝰ quādā ꝟtutē infinitā. et ẜᵐ hūc modūnō ē determinare dīnā potētiā. et ꝯcedit̉ hͦmō ꝙ pōt reꝑare hūana naͣꝫ ſine peccati ſatiſfactōe. Sed ꝯſiderādo ipſā cū ordine: ſiceā ꝯſideramꝰ ī ordine iuſticie ⁊ mīe. et hocmo ꝯcedit̉. ꝙ nihil pōt face̓ niſi cū mīa ⁊ iuſticia. ẜᵐ ꝙ dic̄ Aug. ſuꝑ gn̄. et exponit illd̓qd̓ dic̄ angelꝰ ī ꝑª dei ad Loth. Nō poſſumꝗcꝙͣ face̓: donec exeā. ⁊cͣ. poſſuꝫ de potētia. ſꝫnō poſſuꝫ de iuſticia. Si gͦ loqͣmur de potētia dei pͦ mō: pōt bn̄ peccatū dimitte̓ ſine ſatiſfactōe. Si aūt loqͣmur de dei pōª vt ītellr̄ordīata ẜᵐ iuſticiā ⁊ mīaꝫ. ẜᵐ ꝙ dr̄. deꝰ pōtde iuſticia: diſtīguēdū ē. ꝗa iuſticia dei ideꝫē qd̓ dīna eēnª. ⁊ cū hͦ: ꝑ iuſtitiā que dic̄ reſpectū ad creaturā: conotat̉ retributo vnicuiqꝫ ẜᵐ meritū. Qn̄ gͦ q̄rit̉ vtrū deꝰ deiuſtitia poſſit dimitte̓ peccatū īpunitū. pōtreferri poſſe de iuſticia ad pͥncipale ſigͣtumqd̓ ē dīna eēnª. ⁊ tūc idē ē poſſe de iuſtitiaqd̓ poſſe de poª. hͦ mō pōt. Si auteꝫ referat̉ad ꝯnotatū dic̄ Anẜ. ꝙ tūc poſſe de iuſtitia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten