Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ordinē relabat̉. et ita deꝰ fruſtra fac̄ humana naͣꝫ: nec ī vanū. ꝗa ꝗcꝗd ipſa faciat:tn̄ ipſe ordinat illā. vn̄ Anẜ. Quauis homomalꝰ angelꝰ dīne volūtati ſb̓iacē̓ nolit:ordini. tn̄ fuge̓ valet. ꝗa ſi vult fugede volūtatē iubēte: cadit ſb̓ volūtate puniente. Et ita lꝫ dīnā mīam ad btītudi ordinaret̉: ſi tn̄ ordinaret̉ ad ſuppliciūeſſet dīnā iuſtitiā. Et ad ſequētes obiectiones ſimilr̄ reſpondendū eſt.Conſequenter tor an nccedeterminaſit hūanā naͣm reꝑari: q̄rit̉ an poſſit reꝑariſine ſatiſfactiōe pcc̄i: qd̓ lapſa ē? Ad qd̓ſic obr̄. et ē Anſel. ad ꝑtē negatiuā tal̓.Occ̄m ſi non punit̉ inordinatū dimittit̉. ꝗaſic̄ ꝟtus ordinat̉ ad gl̓iā: ita pcc̄m ad penā.Un̄ dic̄ Augꝰ. peccātes ī ſuppliciū ordināt̉. Sꝫ deū decet aliꝗd inordinatū dimitte̓ ī regno ſuo. decet ip̄m pcc̄m dimitte̓ impunitū. oꝑꝫ pcc̄o ſatiſface̓: velſemper in pena. pͥᵐ. Itē ẜᵐ Anſel. Sipcc̄m dimittit̉ impunitū. ſil̓r ē apd̓ deū peccanti peccāti. Hoc aūt d̓o ꝯuenit.impoſſibie ē dimittat pcc̄m ſine pena. ſine ſatiſfactiōe pōt fieri reꝑatio. ItemAnſel. Si diuina ſapīa vbi ꝑuerſitas rectuꝫordinē ꝑturbare nitit̉: adde̓t: fie̓t in ip̄avniuerſitate: quā deꝰ dꝫ ordinare mag deformitas. Sꝫ ſi deꝰ ordinaret in ſua vniuerſitate: q dꝫ ordinare: defice̓t a ſua diſpoſitōe. vbi ꝑuerſitas rectū ordinē ꝑturbare nitit̉: ncc̄e ē deū aliꝗd face̓ adde̓. Sꝫpcc̄ꝫ hoīs ꝑturbata fuit vniuerſitas ordorectꝰ: erat ad btītudinē. ncc̄e ē deū aliꝗd ꝓpter pcc̄m face̓. aut ſeqͣt̉ deformitas invniuerſitate reꝝ. Illud aūt qd̓ deberet fierīꝓpter pcc̄m ē ſatiſfactio vl̓ dānatio. ad repationē hoīs exigit̉ ſatiſfactio. Itē idemAnẜ. Si pcc̄m dimittit̉: nec punit̉: nulli legiſb̓iacet. Ergo liberior ē iniuſticia ꝙͣ iuſticia.ſi pcc̄m ex ſola mīa dimittit̉ impunitū. Etſil̓r ex ſeꝗt̉. iniuſticia ſit deo ſil̓iſ. ꝗa deꝰnulli legi ſb̓iacet. ſit incōueniēs impoſſibile apud deū: ncc̄e ē peccatū legi ſb̓iaceat. Et ſi. neceſſe ē apud ip̄m ſeqͣturdānatio: vl̓ fiat eo ſatiſfactio. Ad oppaūt ſunt rōnes. pͥma tal̓. In infinitū exceditmiſerēdo mīa dei mīaꝫ hoīs. Si mīa hoīalandat̉ ex remiſſiōe alicꝰ delicti ſine ſatiſfactiōe: ipſa dei mīa ſit ī infinitū laudabilior: dꝫ dimitte̓ peccatū de ſua mīa ſine aliqͣſatiſfactōe. pōt hr̄i reꝑatio remiſſionempeccati ſine ſatiſfactōe. Itē idē Anſel.deꝰ oīo nobis p̄cipiat peccātibꝰ ī nos dimittere ſine ſatiſfactōe: vr̄ hoc ei repugnare vtnobis p̄cipiat qd̓ ipm̄ face̓ decet. Si nodimittit nobis peccatū ſine ſatiſfactiōe: p̄cipit nobis aliꝗd: qd̓ ip̄m decet. aūt eſtincōueniēs. dꝫ dimitte̓ peccatū ſine ſatiſfactiōe. debet fieri reꝑatio ſine ſatiſfactiōe.Itē idē Anſel. Deꝰ liber ē: et nulli legi ſb̓iacet̉. ſi dimittit peccatū ſine aliqͣ ſatiſfactiōe: fac̄ aliquā iniuriā: nec facit ꝯtͣ aliqͣꝫlege. pōt dimitte̓ peccatū ſine ſatiſfactiōe.Itē idē Anſel. Nihil deo benigniꝰ excōgitari pōt. Sꝫ maxima benignitas ē ī hoīe:vt iniuriā ſibi illatā ſpōte dimittat. indeo ſit ſūma benignitas: dꝫ dimitte̓ peccatūſine ſatiſfactōe. pͥᵐ. Itē idē Anſel. Quicꝗd deꝰ vult ē decēs rectū. ꝗa vult niſiilld̓ qd̓ ē iuſtū decēs. Si vult dimitterepeccatū ſine ſatiſfactōe: facit incōueniēsvel iniuſtū. ſꝫ iuſtū rectum. iuſte rectepōt reꝑare hūanā naͣꝫ ſine ſatiſfactōe. ℟ºad ē intelligēdū indiſtincte pōt ꝯcedipaſſiua .s. hūana naͣ pōt reꝑari ſine ſatiſfaction. Sꝫ dr̄. deꝰ pōt reꝑare hūanā naͣꝫſine ſatiſfactōe. nond̓ ſaluo meliori iudicioẜᵐ btm̄ Anſel. duobꝰ modis ē ꝯſideraredīnā potentiā .s. abſolute: vel ordine.Cōſiderādo dīnā potētiā abſolutē: cogitamꝰ quādā ꝟtutē infinitā. et ẜᵐ hūc modū ē determinare dīnā potētiā. et ꝯcedit̉ pōt reꝑare hūana naͣꝫ ſine peccati ſatiſfactōe. Sed ꝯſiderādo ipſā ordine: ſic ꝯſideramꝰ ī ordine iuſticie mīe. et hocmo ꝯcedit̉. nihil pōt face̓ niſi mīa iuſticia. ẜᵐ dic̄ Aug. ſuꝑ gn̄. et exponit illd̓qd̓ dic̄ angelꝰ ī ꝑª dei ad Loth. poſſumꝗcꝙͣ face̓: donec exeā. ⁊cͣ. poſſuꝫ de potētia. ſꝫ poſſuꝫ de iuſticia. Si loqͣmur de potētia dei: pōt bn̄ peccatū dimitte̓ ſine ſatiſfactōe. Si aūt loqͣmur de dei pōª vt ītellr̄ordīata ẜᵐ iuſticiā mīaꝫ. ẜᵐ dr̄. deꝰ pōtde iuſticia: diſtīguēdū ē. ꝗa iuſticia dei ideꝫē qd̓ dīna eēnª.: iuſtitiā que dic̄ reſpectū ad creaturā: conotat̉ retributo vnicuiqꝫ ẜᵐ meritū. Qn̄ q̄rit̉ vtrū deꝰ deiuſtitia poſſit dimitte̓ peccatū īpunitū. pōtreferri poſſe de iuſticia ad pͥncipale ſigͣtumqd̓ ē dīna eēnª. tūc idē ē poſſe de iuſtitiaqd̓ poſſe de poª. pōt. Si auteꝫ referat̉ad ꝯnotatū dic̄ Anẜ. tūc poſſe de iuſtitia