Sermo.CXIIII.

ſtatimqꝫ illi quatuor qͥ hoc fecerūt elephantico morboꝑcuſſi ſunt. ita vt membris putreſcētibꝰ interirent. Qd̓factum ille cernēs expauit vehementer. ⁊ omni temꝑevite ſue deplorauit. Et dicit Greg. ꝙ deus ideo hoc fieri permiſit ne vir mire ſimplicitatis quantolibet dolorecōmotus vltra p̄ſumeret iaculū maledictionis ⁊ vindicationis intorquere homini. ſꝫ patiētia eſt ſemꝑ in om̄ibus habenda. Unde Aug. de verbo dn̄i dicit. Patiētia eſt equo animo om̄ia tolerare ⁊ nō murmurare contra illum qui malum ei facit. Taliter fecerūt ſancti apl̓iquia hoc eſt valde meritoriū. Aug. vbi ſupͣ. Non granū de palea percutit̉: ſꝫ mundificat̉. Roſa inter ſpinasoritur tamen non leditur ſed pulcrior creſcit ⁊ cautior.Sic Iob cautior fuit in doloribꝰ qͣꝫ Adam in voluptatibus paradiſi. quia ille vicit per patientiam. ille autemvictus erat per gulam. Ita adhuc heu multi inueniuntur qui om̄es iniurias ſuas volunt ilico vindicare verbis maledictionis. nō attendentes illud Deut̓. xxxij. etRoma. xij. qd̓ dicit dn̄s. Mihi vindictam ⁊ ego retribuam. Sic aūt iſti apoſtoli nō fecerunt. quia nec iniurias eis illatas ꝑ alios vindicare voluerūt. Nam cū duxpontifices incendere vellet ꝓhibuerūt apl̓i ne hoc fieret. cū ipſi nō venientes occidere ſꝫ viuificare mortuosmiſſi eſſent. vt dicit Affricanus in legēda. Tercius fructus quē fecerūt ſancti apoſtoli fuit in corrigendo erroneos. Ipſi em̄ errores gentiliū correxerūt. ⁊ in hoc miſericordiam oſtenderunt. Quia dicit Aug. in Enchirꝭ. ethabetur. xlij. di. c. ij. nō ſolum qui inquit. Qui dimittitatqꝫ orat vt dimittat̉. verūetiam in eo qui corripit ⁊ alimendatoria pena plectit elemoſynā facit. quia mirdiam p̄ſtat Iacͣ. ij. Qui conuertit peccatorem abre vie ſue ſaluabit anīam eius. ⁊ operit multitudinē peccatoꝝ. Quartus fructus fuit in retribuendis elemōſynis. Ipſi em̄ tanꝙͣ fructifere oliue de ſe fuderuntoleum ſancte elemoſyne. quia fuerunt ꝓfuſi feruentiſſima aqua ſpūſſancti. ſicut dicit̉ Ezech̓ .xxvj. Effundamſuꝑ vos aquam mundam ⁊ mundabimini ab omnibꝰinquinamentis veſtris. Et vbi fuerit illa aqua ſpūſſanibi vnctuoſitas miſericordie fluit ab hoīe. Sic ⁊ nosbemus eſſe oliue fructifere de nobis dantes oleū elemoſyne. Recte em̄ ſicut oliua de ſe fundit oleum ⁊ tamen nō deficit in futuꝝ. ita nos ſi pauperibꝰ miſericordiam fecerimus in bonis nō deficimus. ẜm illud ProEuerb̓. xxix. Qui dat pauperi nō indigebit. Qui deſpicitdeprecantem ſuſtinebit penuriā. Qd̓ cōfirmat Aug. inẜmone. x. de aduentu dn̄i. Ideo inquit flagellamur infrugibꝰ. quia egentibus nō bene facimus. Ideo ſubditDicit tibi deus ſi conſideras homo ingrate. teip̄m egofeci quod fueris. meū eſt quicquid habes ego dedi tibi⁊ ingratus es. Ecce quid tibi dedi auferam a te. ⁊ ſi potes viue ſine me. Tibi dedi que habes. pauperi nō dedi vt te ꝓbarem nō quia vnde darem nō habui. ſꝫ perpauperem te ꝓbare volui. Ego ſum deus qui pauꝑ eſt⁊ diuitem feci. Per te diuitem pauperem paſcere volup̄rogatorem te in bonis meis conſtitui. fac ergo miſericordiam. quia nihil perdis. ⁊ me qui tibi dedi nō offendis. Nec ſolus comedas quod ambobꝰ creaui. quia tefingis filijs tuis ſeruare quod omnibꝰ poteſt ſufficere.An ſi tuo hoc labore habes aſſignes. ſi tuos eſſe putasipſos fructus quos terrā ꝓducit ꝓba. Ecce aufero auxilium meū. habeto tu laborem tuū. abduco pluuiā meam ⁊ arefaciam terraꝫ tuā. Auferam miſericordiā meā⁊ apparebit miſeria tua. Si tua eſt terra. mea eſt pluuiaplue ſuꝑ terram ſi potes. ꝓducat germen tuū ſi valeatfacoriri ſolem vt excoquat meſſem tuā. Ecce nūc ſpargam pluuiam meā. ⁊ ꝓducet terra tua panem. Et ipſeterra nō eſt tua ſꝫ mea. psͣ. Dn̄i eſt terra ⁊ plenitudo eiꝰergo fructuoſiſſime feci pluuiā meam. vt ꝓducat terratua panem. ⁊ pauperes mei hn̄tes me omnia habent.Si quid habes qͥ me nō habes. quaſi diceret nihil. hec

ille. Ex his dictis ptꝫ ſi fuerimus fructifere oliue in donis elemoſynaꝝ xp̄s erit miſericors dator in bonis diuitiaꝝ. Refert apiarius venerabilis epiſcopus. In ꝑtbus Brabantie erat matrona que circa montes alpiūin anglia habitabat. ⁊ magna eo temꝑe erat fames ⁊ vlida. ita vt cōmunis populi multitudo moreretur. Illaaūt matrona oꝑbꝰ ⁊ genere clara egenis cepit ſine pondere ⁊ menſura ⁊ numero liberaliter erogare. Qd̓ cernens vir eius miles artauit eam vt ei farine menſuramcertam ꝑ ſingulas hebdomadas daret. Cū aūt die qͣdātotū expēderat. inſtante paupere p̄cepit dn̄a ancille vtdiligenter ciſtam ſcobet in qua farina erat ⁊ pauperi daret. ſic fecit ancilla vt dn̄a iuſſit. Poſt hunc vero venitalter qui ſe nihil comediſſe infra biduū deplorabat. qd̓audiens dn̄a fleuit amare. Iteratoqꝫ iubet ancillā ſcobare ciſtam ⁊ pauperi dare. intrauit ancilla nihilonitus remanſiſſe dixit. Inſtante autē dn̄a cū lachrcucurrit patientius illa ⁊ ciſtam aperiens plenā florentiſſimis ſimilis mox inuenit. Ad cuius intuitū ancillaclamās cecidit reſupina. Clamore audito cucurrit dūaoccurrit dn̄s ⁊ familia. viſo miraculo dn̄m in om̄ibusbenedicūt. Mox ipſe dn̄s horreū aperuit letus omnibꝰex illa die videntibꝰ ⁊ venientibꝰ largiſſime dedit. Necdeſinit farina in ciſta donec ſuꝑueniēte auguſto appropinquaret dn̄s ppl̓o ſuo quem afflixit. Et dicit ep̄us qͥhoc ſcribit ꝙ p̄dictus miles ſibi retulit niſi fuiſſet hͦ diuinū miraculum. nequaqͣꝫ tria vel quinqꝫ milia horreaſibi ſuffeciſſent. Tercio oliue ſunt pingues in materiaolei. ⁊ quanto ſerenius fuerit celum de tanto melius ꝓficiunt. Quia ẜm Pli. lib̓. xj. c. iij. ſerenitatem rorēqꝫ celi ⁊ aeris diligunt. caligineqꝫ pluuiaꝝ deficiunt. Si etunc oliue matureſcūt viciatur oleum ⁊ conſumit̉. Srenitas autē ꝙͣcito venerit liquor ſubſequit̉. Ita noſtribeatiſſimi apoſtoli oliue ſpecioſe fuerūt pingues in gratia ſpūſſancti quā copioſe in die penthecoſtes cuꝫ alijsapl̓is receperunt. ẜm illud Act̉. ij. Repleti ſunt omnesſpūſancto. Iō dilexerūt lumē celi .i. xp̄m qͥ ē lux vera ilbenedixit dicens Iacob. Det tibi deus de rore celi ⁊ depinguedine terre abundantiā frumenti. vini ⁊ olei. ſeruiant tibi populi. Sed Iſaac ſic bn̄dixit Eſau. In pinguedine terre ⁊ rore celi deſuꝑ erit benedictio tua. Myſtice Iſaac interpretat̉ gaudiuꝫ ⁊ ſignificat xp̄m. qͥ ẜmvenerabilem Bedam in omelia ſuoꝝ gaudium oīumeffectus eſt ppl̓oꝝ. angelo atteſtante qui ait. Ecce euangelizo vobis gaudium magnū quod erit omni populoLuc̄. ij. Hic inquā benedixit Symonē beatā dicens.Det tibi deus de rore celi. hoc eſt de gratia ſpūſſancti. ⁊de pinguedīe terre. de qua psͣ. Credo videre bona dn̄iin terra viuentium. Abundantiā frumenti .i. doctrine.vini .i. amoris. ⁊ olei .i. miſericordie. ⁊ ſeruient tibi ppl̓i.quia hoc ꝑ totam xp̄ianitatem fidele ſeruitiū ab omnipopulo in ſancta eccleſia beato Symoni exhibet̉. ⁊ Inde fratri ſuo ẜm illud qd̓ canitur. Exultet celum laudibus. reſultet t̓ra gaudijs apl̓oꝝ gl̓ia ſacra canūt ſolēniaSic etiā nos xp̄iani exēplo hoꝝ apl̓oꝝ ſerenitatē ꝯſe⁊ rorē .ſ. gr̄am ſpūſſancti debemus diligere vt ſimꝰ bne oliue. ⁊ vt qͥlibet dicere poſſit cū psͣ. Ego qͣi oliua fructificaui in domo dn̄i. ſꝫ ꝓchdolor aliqͥ nr̄m plꝰ diligūtcaliginē pctōꝝ in qͣ impingueſcimꝰ Ioh̓. iij. Lux venitin mūdū. ⁊ dilexer̄t hoīes magꝭ tenebras ꝙͣ lucē. qꝛ dic̄Conſtantinus in lib̓. de natura liquidoꝝ. Sumꝰ etem̄in tenebris naturaliter pinguiores Cuius ratio ē. Nācum tenebre frigida corpora conſtringant. ⁊ operiāt nehumidum quod in natura dulce fuerit euaporari quidem poſſit. quēadmodū in captiuis cernitur. qꝛ poſtꝙͣde tenebris exeunt pinguiores ſolito apparent. vt refertUalerius lib̓. vj. Sic ⁊ nos intra caligines ⁊ tenebraspeccatoꝝ vt frequenter ſumus pinguiores quo ad feli-