De ſancto Matheo

eſt non ad ſedendum nec ad quieſcendum ſed ſtanduꝫhoc eſt ad pugnandum ⁊ in bonis ambulanduꝫ ad qd̓mouet apl̓s. State ſuccincti. ſic ſtetit Dauid qͥ dixit. ſt.terunt pedes noſtri in atrijs tuis hieruſaleꝫ. Tercia infirmitas eſt ꝙ erat ſecularibꝰ irretitus ꝑ ſollicitudinem⁊ hanc tangit cuꝫ dixit. in theloneo. Matheus em̄ eratthelonarius quod quidem negocium ſit raro ſine peccato. ẜm Grego. quia cōmuniter ſumunt vltra preciuꝫa iure cōſtitutum. ſed qꝛ ceſares theloneū poſuerūt qd̓ipſi ponūt ꝓ iure ſeruat̉. vt habet̉ inſtitu. de iuriſgent̓.di. xc. c. iudas. ⁊. c. quis auteꝫ. Tunc poteſt eſſe ſine peccato ſi illa pecunia ſeruet̉ ꝓſtratis pacificandis ⁊ pontibus reꝑandis. ⁊ qn̄ quando capit illud quod iura imperialia ſtatuerunt vt a quatuor euntibꝰ vnus numusab equite dimidius a curru onuſto quatuor exeundo ⁊redeundo. Sed a ꝑſonis eccleſiaſticis ⁊ de rebꝰ eoꝝ nōdebent exigi thelonea. qꝛ ſunt ab illis immunes. Si alipſis exigunt̉ tanꝙͣ a ꝑſonis ſingularibꝰ ſunt ipſo factoexcommunicati. Si aūt a cōitatibꝰ ſubijci debent interdicto. Et ratio quare ab eis nō ſunt ſumenda theloneanec ab eoꝝ familia qꝛ debent deum ꝓ ſalute regni exorare vt totus mundus eoꝝ orationibꝰ adiuuat. Si tamen p̄ſbyter vel alij religioſi ducerent bona ſua vt meicimonia ad vendendū tunc a theloneo minime ſūt immunes. C. de vecti. l. ex p̄ſtatōne. Et quod dictū eſt deſacerdotibꝰ eſt ⁊ intelligendū de militibꝰ. qꝛ illi ſunt probono cōi quare merito a donis cōibꝰ ſunt exempti. C.de vecti. ꝯmiſſis omnibꝰ. Etiaꝫ ſcias ꝙ thelonea nouainſtituenda nō ſunt na qͥ ea exigunt ſine conſenſu principum aut reguꝫ ſi moniti nō deſiſtant cōione careantchriſtiana. vt patet de cenſi. ⁊ exactio. innouamus. l. iij.ꝑ Innocentiū. .iij. ꝙ ſoli reges aut principes inſtituerehabent nouoꝝ theloneoꝝ ptātem ⁊ ſolum intelligit̉ derebus que gerunt ad vendendū qui enim faciunt portare vinum vel bladum ad ſuū vſuꝫ ⁊ familie nō tenētur ad pedagia vel thelonea. etiā ſi ꝯtraria ꝯſuetudo eſſet vt dicit Hoſti. qꝛ nō ſunt danda thelonea niſi de rebus que cā negociationis deferunt̉. vt. ff. de publi. c. devic. ꝯcor. ber. Sed qꝛ non recte ſeruant̉ thelonea ẜm eaideo cōmittunt̉ peccata quibꝰ anima infirmat̉. qua infirmitate ⁊ alijs duabꝰ matheū dn̄s eripuit qn̄ eū miſricorditer inſpexit ⁊ ad ſe vocauit dicens. Sequere menō tm̄ inceſſu pedum verū etiā inceſſu moꝝ. ſicut exponit Beda in omel̓. Et hoc ẜm eundē diuina ꝓuidētiafieri diſpoſuit vt nullū enormitas pctōꝝ ſuoꝝ deſperādū venia reuocaret. ideo dic̄ be. Aug. Nemo dei a pietate diffidat. qꝛ maior eſt miſericordia eius ꝙͣ noſtra miſeria. Quiſqͥs gͦ ad deū toto corde clamauerit exaudierillum qꝛ miſericors eſt. Et ſic qui miſericorditer vocauitbeatum Matheum cupiditatibus ⁊ lucris inhiantemmultomagis te ſuſcipiet ad ip̄m fugientē ⁊ clamantemIdeo ꝯtra deſperantes de dei gratiā exclamauit beatꝰBern̄. in ſermo. O res inqͥt ꝯfuſa. o res mēſtruoſa peccatoꝝ deſperantium de dei miſericordia cū oīa pctā orinalia venialia ⁊ mortalia ab origine mundi cōmiſſa diuine miſericordie ꝯꝑata ſunt qͣſi vna gutta aq̄ quā pelaꝯgus totiꝰ marꝭ ꝯtinet. ⁊ illud aduertit Matheꝰ. iō ſurgēs ſecutꝰ ē eū. Circa qd̓ notādū aliqͣ ſunt impedimētaimpediētia xp̄m ſeqͥ .ſ. amor diuitiarū. ꝑentū ⁊ ſollicitudo. de quibꝰ dr̄ Luc̄. ix. ꝙ quidā dicit ad chriſtū. Seqͣrte quocūqꝫ ieris. Cui dn̄s. Vulpes foueas habent ⁊cͣ.Ait aūt ad alterū. Seq̄re me. Et ille. Dn̄e ꝑmitte me pͥmū ire ⁊ ſepelire patrē meū. Et alter dixit. Dn̄e ſequatte ſꝫ ꝑmitte me pͥmū renunciare his qͥ domi ſunt. Ecceſollicitudo. Sed hec p̄dicta matheū a ſequela chriſti noretrahebant nō amor diuitiaꝝ. qꝛ ſtatim relictis omnibus ſecutus eſt eū Lnc̄. v. Nec etiā amor parentuꝫ velamicoꝝ. nō em̄ ſicut Heliſeus dixit qn̄ vocatꝰ fuit abHelya. Oro inqͥt te oſculer pͥmū patrē meū ⁊ matremmeam ⁊ ſic ſequar te. iij. Reg. xix. Non etiā ſollicitudo

tꝑaliū retraxit. qꝛ mox vt ip̄m xp̄s vocauit ꝯtinuo reliꝗͣt theloneū nec dn̄os ſuos timēs rōnes vectigaliū imꝑfectas reliqͥt ⁊ xp̄o ꝑfecte adheſit. Sed di. qͣre nō vocauit Matheum ſtatim cū Petro ⁊ ceteris ſꝫ prius fecit̉ ᵍſigna ⁊ ſanauit ſocrū Petri febricitantē tangens manūeiꝰ Mat. viij. ⁊ ꝑalyticū quē miſerūt ꝑ tectu ante ip̄mMat. ix. Mar. ij. ⁊ Luc̄. v. Ad hoc dicendū. exqͦ xp̄s īcognitor cordiū ⁊ volūtatū vocat qn̄ ſentit hoīeꝫ diſpoſitū ⁊ abilē. Sꝫ in vocatōe alioꝝ Matheꝰ fuit indiſpoſitus ad vocationē. ideo etiā dicit Symon de caſſia. deꝰq̇ hoīem ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē ſuā fecit ꝓut ab eternō ꝓuidit ⁊ p̄noſcit vocat. Etem̄ cū toto genere humano abegit. ſaluator em̄ noluit venire in pͥmo ſcd̓o tercio⁊ quarto anno vel milleſimo anno. ſed in ſexto ibi genhumanū fuit abile. Hec ille. Et illa eſt rō qͣre aliqͥ vocitur alij nō. qꝛ qͦs vidit diſpoſitos vocat aliqͦs in iuuentute vt ſanctū Nicolaū vitū Barbarā Agnetē ⁊cͣ. alios v̓o in ſenectute. de qͦ be. Gre. xxix. morai. dic̄. Miſericors deꝰ qͥ pctā hoīm tolerat ⁊ cū iā vicinū finē reſpic̄plerūqꝫ mentes peccātiū īmutat. Et ſubdit euāgeliſta.Et factū eſt diſcūbente eo in domo .ſ. Mathei. qꝛ vt dicit Luc̄. fecit ei ꝯuiuiū magnū in domo ſua. vbi dic̄ gloſa. Ille qͥ pͥus faciebat ꝯuiuia publicatōnis poſtea fecitchriſto ⁊ diſcipulis. Iſtud aūt ꝯuiuiū fecit in ſignum ſeꝑationis. qn̄ em̄ duo amici debent ab inuicē ſeꝑari conuiuiū faciūt. Duo amici erant Matheꝰ ⁊ mūdꝰ. volēsaūt Matheꝰ ab amicicia md̓i ſeꝑari hmōi ꝯuiuiū exercuit. Matheꝰ igit̉ publicanꝰ inimicicias cū xp̄o habuicū officiū hēbat qd̓ ſine pctō fieri n̄ pot̓at. tū qꝛ publicepeccabat. Sed nūc xp̄o ꝑfecte reconciliatus ei ꝯuiuiuꝫin ſignū eterne deguſtationis fecit. ideo dicit glo. ſuꝑ ilLuce. v. Fecit ꝯuiuiū ⁊cͣ. qꝛ domicilio xp̄m recepit interius maximis exuberantiū paſcit̉ delectationibꝰ voluptatū. Fecit inqͥt ꝯuiuiū magnū nō ſolū rōne voti. qͥacū magno affectu ⁊ deſiderio xp̄m recepit. ſꝫ etiam fuitmagnū rōne inuitatoꝝ qͥ fuerūt xp̄s ⁊ diſcipuli. ⁊ nonſolū illi ſꝫ ⁊ multi publicani ⁊ pctōres veniētes diſcūbebant cū eo ⁊ diſcipulis eiꝰ. O qͣnta humilitas. o miranda benignitas ꝙ rex celi fons mundicie ⁊ ſpeculuꝫ ſinemacula dignat̉ cū publicanis comede̓ ⁊ accedere ſe hosꝑmittit. idcirco Bern̄. ſuꝑ Can̄. Oīno inqͥt ꝓpt̓ māſuetudinē q̄ in te p̄dicat̉ currimꝰ pꝰ te dn̄e Ih̓u xp̄e audimꝰ ꝙ nō ſꝑnis pauꝑeꝫ n̄ em̄ horruiſti ꝯfitētē latronē n̄lachrymāte peccatrice nō ſupplicantē chananeā ⁊ dep̄henſaꝫ in adulterio nō ſedētē ī theloneo nō ſupplicātēpublicanum non negantem diſcipulum non ꝑſecutorem diſcipulū. non ipſos crucifixores tuos in odore horum vngentoꝝ tuoꝝ currimꝰ. Tunc ſequit̉ ſcd̓m principale. Et videntes phariſei qui ſemꝑ xp̄i facta male interp̄tabant̉ ⁊ ꝙ xp̄c fecit peccatori in bonum ipſi verterunt in murmur ⁊ in malum ⁊ venenum. Ideo dicebant diſcipulis eius .ſ. Ieſu. Quare cum publicanis ⁊peccatoribꝰ manducat mgr̄ veſter? Ad hanc certe int̓rogationem potuiſſent diſcipuli rn̄diſſe. Ideo fecit vtꝑ exemplum ſue cōuerſationis vos traheret ad terminū ꝯuerſionis. Et eſt notandū ꝙ phariſei habuerūt qͣ Gdruplicem infirmitatem. vna fuit murmuratōnis quamurmurabant ꝯͣ aperte bona ꝯtra quam dicit Sap̄. j.Cuſtodite vos a murmuratione ⁊ detractione perditelingue. Alia erat infirmitas p̄ſumptionis quia p̄ſumpſerunt rep̄hendere maiores ⁊ meliores ſe .ſ. xp̄m eo ꝙpeccatores recipiebat ⁊ diſcipulos qͥ cuꝫ pctōribꝰ comedebant. Tercia erat elationis quia ſe iuſtos credebant⁊ alios tanꝙͣ pctōres deſpiciebant. ſicut illi Luce. xviij.dixit dn̄s ad quoſdaꝫ ⁊cͣ. Quarta erat infirmitas temerarie ſuſpicationis. ſuſpicabant̉ em̄ ⁊ iudicabant Matheum adhuc eſſe publicanū quem dn̄s elegerat in ſanctum diſcipulum. Adhuc ſuſpicabant̉ pctōrem quemelegerat in eccl̓ie doctorem. Adhuc ip̄m eſſe auarum ⁊cupidum quem elegerat in martyrem precioſum. ideo