De ſanctoIacobo

¶ De ſancto Iacobo. Sermo primus.Eceſſit ad Ieſuꝫ materfilioꝝ Zebedei cum filijs ſuis ⁊ petens aliqͥab eoMat. xx. Dicunt naturales. ꝙ arbore.que nō mouent̉ ꝑ ventum nō faciūt fructū qͥ ad menſas poſſent portari dn̄oꝝ honorabiliter qꝛ ẜm Plini. inſpe. hyſto. Arbores nō mote vento illo anno reddunt̉penitus infecunde. ſed eo anno qͦ multi ꝑflauerint venti fertilitas multa arbores comitat̉. Cuius ratio eſt qͥventis quatiunt̉ ꝑ quā ꝯcuſſionē fertiles reddūt̉. Moraliter ꝑ arbores intelligunt̉ hoīes. Iuxta illud Innoc̄li. de vilitate cōdi. huma. li. j. vbi dicit̉. Homo eſt quedam arbor kuerſa: cuius radices ſunt crines. trūcus eſtcaput cuꝫ collo. ſtipes pectus cum alno. rami ſunt palme cū tybijs. frondes ſunt digiti cuꝫ articulis. hec ille.Mar. viij. Uideo hoīes vt arbores hec arbor non faciifructū eterni regni meritoriū niſi quātiat̉ vento tribulationis ⁊ paſſionis. ẜm ꝙ dicit be. Aug. Nequaꝙͣ acregnū celoꝝ ꝑuenire ſe iudicet: qͥ hic in arena tribulataturbedine nō condit̉ tribulatione. nec membra chriſtiſe iudicent qͥ caput ſuū ſpinis coronatum in paſſionibꝰnō ſequunt̉. Cui conſonat Act. xiiij. Per ml̓tas tribulationes oportet nos intrare regnum celoꝝ. qd̓ figuratur Exod̓. j. vbi legit̉. ꝙ filij iſrael anteꝙͣ intrarēt in terram ꝓmiſſionis multipliciter fuerūt tribulati a Pharaon in egypto. Et hoc nō ꝯſiderabāt glorioſi apoſtoli⁊principes terre Iacobꝰ ⁊ Ioh̓es: ſꝫ adhuc carnales petebant ꝓ regno anteꝙͣ paterent̉ ⁊ ventis tribulationūtirent̉: iō reſponſum eſt eis. Neſcitis qͥd petatis: poſtis bibere calicē ⁊cͣ. q. d. Per calicē paſſiōis ꝑuenitꝭ adgaudiā celeſtis regionis. Et hoc dicit enagelū. in qͦ bk. . mulebris excuſat errorē hecile. Sed di. tn̄ dictueſt ſucipaliter tria deſcribunt̉. Primo indiſcreta petitiōis ꝓpoſitio. ibi. Acceſſit ad Ieſum. Secūdo illius digna reprehenſio. ibi. neſcitis. Tercio quibꝰ regnū celoꝝ parat̉oſtenſio. ibi. ſedere aūt. ¶ De primo eſt notandum ẜmAreſt. j. de aīalibꝰ. duplicia ſunt aīalia. aliqua diliguntſocietatē vt ſunt cerui ⁊ oues. De ceruis dicit Iſi. li. xij.qn̄ tranſeunt flumina ſimul ſolent ire ⁊ natare. ⁊ vt ſimul maneāt: fortiores antecedunt ⁊ debiliores humereoꝝ ſe imponūt. De ouibꝰ dicit Areſt. viij. li. de aīalibꝰ.ſi remanſerit vna ſola ⁊ fuerit imp̄gnata facto tonitruabortit forſitan p̄ timore: ideo bonū eſt vt in vnum cōgregant̉. Econtra ſunt aīalia alia q̄ ſocietatē nō diligūtſicut ſunt aqͥle ⁊ ſolitarie eſſe volunt ⁊ regnare vt regine. Ita etiam moraliter diſcipuli chriſti fuerūt duplices. Aliqͥ diligebant ſocietatē ⁊ tanꝙͣ oues timoroſe ſilmanebant: quales fuerūt illi de qͥbꝰ euāgeliū dic̄. Audentes. x. indignati ſunt de duobꝰ fratribꝰ. Illi etiā poſtpaſſionē xp̄i erāt ꝯgregati ꝓpter mētū iudeoꝝ vt habet̉Ioh̓ xx. Alij aūt vt Iacobo ⁊ Ioh̓es velut aqͥle ſocietteꝫ fugiebant. ⁊ bene comꝑant̉ aquilis. qꝛ ſic̄ aqͥle altiꝰceteris auibꝰ volant ⁊ maiorē ſonū faciunt in volatu. ſicilli duo diſcipuli iacobꝰ ⁊ iohannes altius volauerūt indoctrina. ſicut canit̉ de Iohanne. Volat auis ſine meta. Et de Iacobo dicit Beda ſuꝑ Ioh̓em ꝙ tāalte intōnuit ꝙ ſi aliqͣntulū altius intonuiſſet totꝰ mūduscaꝑe nō potuiſſet. Ideo dr̄ filius tonitrui rōne ſonorop̄dicationis qua malos terrebat. pigros excitabat. omnes altitudine ſua in admirationē ꝯuertebat: et ideo dr̄Iacobꝰ maior. Idcirco etiam more aqͥlaꝝ volebant ſoli cū xp̄o regnare nec cū alijs habere ſocietateꝫ. patet eillo qd̓ Mar. viij. legit̉ ꝙ Ioh̓es ⁊ Iacobꝰ filij zebedeiacceſſerūt ad Ieſuꝫ dicētes. Magiſter volumꝰ qd̓cunqꝫ petierimꝰ facias nobis. qͥbꝰ dixit qͥd vultis. vt faciāvobis. et dixerunt. da nobis vt vnus ad dexterā tuam⁊ alius ad ſiniſtram tuā ſedeamus in gloria tua. qꝛ audierūt paulo ante ꝙ vellet pati ⁊ t̓cia die reſurgere ⁊ ip̄mcredebant poſt mortē regnaturū hic. Ideo cupiētes p̄

ceteris ei eſſe collaterales informauerūt de petitiōe matrem vt ꝓ eis intercederet: ideo dicit euangelium. Acceſſit ad Ieſum mater filioꝝ zebedei cū filijs ſuis. ⁊ hecfuit Maria ſalome: que vt ait Chryſ. Reliqͥt virū zebedeum ꝓpter amorē caſtitatis. Et cū acceſſiſſet ad eum:prius adorauit anteꝙͣ petitionē ꝓpoſuit. qꝛ moris apucantiquos erat ꝙ qn̄ aliqͥs ad ꝑſonā nobilē venit ꝓ alibus petendis pus ei reuerentiā exhibuit cadens in terram. Sicut legit̉. j. Reg. xxv. Ꝙ prudens Abigayl veniens ad regem dauid petitura ꝓ Nabal viro ſuo: anteꝙͣ ꝓpoſuit petitionē ſurrexit ⁊ adorauit ꝓna in terradi. Ecce famula tua ſit in ancillam vt lauet pedes ſeruorum dn̄i mei. quo facto ꝓpoſuit petitionē. Ita fecit hicmater filioꝝ zebedei q̄ ip̄m prius humiliter adorauit vtſunt ⁊ adducent ad nihilū. ip̄a aūt petiuit aliquid vt decit euangeliū Ioh̓is. Chry. ſuꝑ Math̓. Non dicemusꝙ recte petierit hec mulier ſꝫ dicemus ꝙ nō terrena ſecx celeſtia filijs ſuis optabat. Nō em̄ fecit ſicut cetere matres que corꝑa natoꝝ ſuoꝝ amant. aīas aūt cōdemnāt.deſiderant illos valere in hoc ſeculo vt oſtendāt ꝙ corpoꝝ ſint parentes nō anīarū. Et ſubdit. Eſtimo aūt ꝙhi fratres cum audiſſent dn̄m de paſſione ⁊ reſurrectione ſua loquentem ceperūt dicere eū eſſe regē vt fidelesEcce rex celeſtis ibit ad regna tartarea vt regem mortis deſtruat. cum aūt victoria fuerit ꝯſummata. qͥd alud reſtat niſi regis gloria ſubſequat̉. Ergo qͥd faciemꝰfratres qͥ non poſſumus regni ipſius eſſe participes ſcmus qꝛ inuidus nō eſt: qꝛ .n. ſe donauit hoībus qm̄ regni ſocietatē dabit petentibꝰ ſe. Negligentia rep̄hēdūtur vt dantis minima nō dubitent̉. iō ſb̓miſerūt mr̄eꝫq̄ ſi rep̄henſibilis inueniret̉ citiꝰ veniā merēt̉. Ip̄e ſexꝰpra ꝙ diſcipuli ꝑ ſe ad ipſum acceſſiſſent. Hic aūt dicitur ꝙ matrē ſubmiſiſſent: gͦ ꝯͣrietas. Ad hoc rn̄det Augula iuris exͣ de reg. iur. li. vj. c. qͥ facit. Qui aliquid ꝑ alium facit eſt ac ſi faceret ꝑ ſeip̄m. ideo dicit marcus eosad chriſtū acceſſiſſe ꝙͣꝙͣ mater in veritate acceſſit ⁊ nōipſi: timebantqꝫ ne alios diſcipulos ſcandalizarent. tuꝫqꝛ ꝑ matrem citius impetrarent. tū ne notā ambitiōisincurrerent. Ideo acceſſit mater dicens illi. Dic vt ſedeant hi duo filij mei .i. vt collaterales ⁊ maiores ſintvnus ad dexteram tuā ⁊ alius ad ſiniſtrā tua in regntuo. hic dicit glo. Bonū deſideriū ẜm ꝯſiderata petitōet iō nō ꝓpoſitū non voluntas culpat̉ ſꝫ ignorantia. Si Kimpetrare nō dꝫ ſimplicitas tn̄ nō meret̉ ꝯfundi. qꝛ oīsmater deſiderat filijs ſuis tria .ſ. qͥetem diuitias ⁊ honorē. qd̓ ptꝫ in rebecca Gen̄. xxvij. que diligent̓ laborauitvt filius eius Iacob pͥmogenita obtineret. Idem patde Berſabee. iij. Reg. j. vbi ſic legit̉. Seneſcēte Dauidfilius eius adonias ſurrexit viuēte patre di. Ecce regnabo poſt patrem. Qd̓ audiēs mater Salomonis p̄dictaacceſſit ad regē Dauid. ⁊ ꝓcidit an̄ ip̄m reuerentiamſbi exhibendo. Cui rex qͥd. vis inqͥt. Ad quem illa. Dn̄emi rex. tu iuraſti mihi ꝑ dn̄m deuꝫ tuū ꝙ Salomon filius tuus regnaret poſt te. et ip̄e ſederet in ſolio tuo. Etnūc regnat adonias te ignorante. Ad te tn̄ adhuc reſpiciūt oculi omniū ex iſrael et eligere poteris quē voluerꝭqͥ regnet poſt te. Et ſic ſalomon petitionibꝰ matris regnauit poſt pr̄em. Ita fecit hic fidelis mat̓ filioꝝ Zebdei que petiuit eis reqͥeꝫ cū dixit. dic vt hi duo filij mei.honorē. cū addidit vnus ad dexterā ⁊cͣ. diuitias cū ſb̓iungit in regno tuo. Et ꝙͣuis xp̄s petitionē ip̄ius ꝓtuonō exaudinerit tn̄ poſt mortē filioꝝ exaudiuit. Nam ꝑſiniſtrā vita pn̄s. ꝑ dextrā vita eterna deſignat̉. Sedetigit̉ a ſiniſtris dei qꝛ eoꝝ corꝑa in pn̄ti vita multā habetgloriā ⁊ honorē. qꝛ de ſancto Iacobo exponit̉ illud Eſa.