De ſancto Iohanne ante portā latinā.

qͥ nouit vbi crux iacet quā inquiris. quē vocans regina dixit. Elige qͥd vis: vitā aut mortē. Si vis viuere incelo ⁊ in terra. dic mihi vbi ē abſcōditū lignū dominice crucis. Ille ait. Locū non noui: nec qꝛ ibi erā qn̄ crucifixus eſt. ⁊ quō ſcire valeam? cū ducenti anni fluxer̄t⁊ nequaꝙͣ illo tꝑe natus eſſem. cui Helena. Per crucfixum te interficiam. niſi dixeris mihi veritatem. Iuſſit ergo eū mitti in lacū ſiccū vſqꝫ ad tres dies ſine ciboquibus tranſactis clamauit de lacu. Obſecro vos educite me. ⁊ ego oſtendam vobis crucē xp̄i. Cum igitueductus eſſet pergebat ad locū vbi iacebat crux. ⁊ leuuit voceꝫ ſuā ad deū vt ſibi manifeſtaret. Statimqꝫ cōmotꝰ ē locꝰ. ⁊ ml̓titudo odorꝭ aromatici aſcendit. Itavt Iudas diceret. In veritate tu xp̄e es ſaluator mudꝭgratias tibi ago dn̄e. Nam lꝫ indignus ſum. nō tn̄ mefraudaſti gratia tua. Tūc accipiens foſſoriuꝫ p̄cinxit ſi⁊ cepit fodere. Cūqꝫ fodiſſet paſſꝰ viginti. inuenit trescruces. quas attulit in ciuitatē. Interrogauitqꝫ reginaque eſſet crux xp̄i. ſciebat em̄ alias eſſe latronū. Et ecceofferebatur mortuus circa horam nonam. Suꝑ quemponebat duas cruces: ⁊ nō ſurrexit. Impoſita autē cruce domini: mox ſurrexit. Tūc oēs qui aderāt glorificabant deū. Sed dyabolus in aere vociferabat dicēs. OIuda qͥd feciſti Iude mihi contraria oꝑatus es. Naille me ſuadente fecit ꝓditiōem. Tu aūt inueniſti crucem dn̄i. ꝑ illū multoꝝ lucratus ſum aīas: ꝑ te perdamlucratas. per illū regnabaꝫ in populo. ꝑ te iā expellor aregno. Uicē tibi rependā. ⁊ contra te regē aliū ſuſcitabo: qui fidē deſerēs crucifixi tui tormentis te negare faciet crucifixum. Ille audiēs dyabolū nō timuit. Sꝫ dixit. Xp̄s te damnet in abyſſum. Poſt hec Iudas baptizatur. ⁊ Quiratus appellat̉. ⁊ ab ep̄o hieroſolymis ep̄ordinatur. Cū igitur clauos regina nō habet. rogauQuiratu vt clauos quereret. Ueniēs igitur ad locū p̄ces fudit. ⁊ clauos velut aurū in terra fulgentes reperitquos recepit: ⁊ regine detulit. At illa cū magna reueritia ſuſcepit. Crucis em̄ partē detulit filio. Aliā v̓o thecis argenteis cōditam hieroſolymis dereliqͥt. Similit̓clauos portauit ad filium. Ex quibus vt refert Euſebus ceſarienſis. frenos quibus vtebant̉ ad bellū cōpoſuit. ⁊ alijs galeaꝫ ſuam ornauit. Rogemus ergo crucifixum.¶ Sermo de ſancto Iohanne ante portā latinam.Ilectus meus mihi etego illi qui paſcit̉ inter lilia. Ita ſcribit̉ CātiIij. Solent parentes naturales feruide diligere filios ingenio fortiores ⁊ ſapientiores: qꝛ tales ſūleticia patris. ẜm illud Prouer. x. ⁊ xv. Filius ſapienspatrem letificat. ſtultus aūt ē meſticia mr̄is. Et rō talispōt aſſignari. Quia dic̄ Areſt. j. metha. Omnes hoīesnaturaliter ſcire deſiderāt. qꝛ vt idem pͥmo de aīa dicitScientia eſt de numero bonorū honorabiliū: ⁊ exquoparentes ſunt illuminati. Iō appetūt hoc in filijs habere. qd̓ eis eorū ingeniuꝫ voluit denegare. Ideo filio:amant ſapientes. Figura huius hr̄ Gen̄. xxxvij. de Ioſeph qͥ erat puer valde ingenioſus ⁊ ſubtilis. Iō p̄ alijsfilijs a pr̄e plus amabat̉. ⁊ ꝓpt̓ hūc amorē ip̄i fr̄es eumin egyptum vendiderunt. Ita legit̉. iij. Reg. ij. Ꝙ rexDauid: p̄ alijs filijs dilexit Salomonē eo ꝙ eſſet ſapiētior. ⁊ inſtituit eū pꝰ ſe regē. qꝛ dr̄ Eccl̓s. x. Ve terre cuiꝰrex puer ē. oſtēdens moribꝰ ⁊ ſēſu. qꝛ ex hoc ſubditi inſoleſcūt. ¶ Spūalit̓ dn̄s noſter Ih̓s xp̄s ē pr̄ oīm creturarū: Iō dicit Math̓. xxiij. Patrē nolite vobis vocare ſuꝑ terrā. vnus ē em̄ pater veſter qͥ in celis ē. Paterinquā miſcd̓ie ⁊ totius cōſolatōis. duodeciꝫ pͥncipaleshabuit filios ſāctos apl̓os. ad qͦs dixit. Ioh̓. xiij. Filioli mei adhuc modicū vobiſcū ſum. Inter illos filios. b.

Iohānes ingenio fuit ſagatior. Ita ꝓfunde ſcribēs ſuum euangeliū. ꝙ pauci ſunt qͥ ad vnguē pn̄t explanare. qꝛ vt ait Amb̓. ſuꝑ Beati īmaculati. Uirgo primꝰIohes. duꝫ caput ſuū ſuꝑ pectus Ih̓u inclinaret ꝓfūda ſecreta ſapīe exhauſit. Ideo eū dn̄s pre oībꝰ alijs d̓lexit dicens ad ip̄m verba predicta. Dilectus meꝰ mihi⁊ ego illi. In quibꝰ duo innuūtur ¶ Primo familiatas in xp̄m ⁊ Ioh̓em. rōne ſingularis amoris. Vdo caſtitas eiuſdē electi apl̓i Iohannis. rōne eādopuritatis. ¶ Primo hic tangit̉ familiaritas. inter xp̄m⁊ Ioh̓em: rōne amoris ſingularis cum dicit. Dilectusmeus mihi .ſ. eſt ſimilis ⁊ ego illi. ideo ip̄m magis dilimile. Et hec ē ratio ẜm Iſido. qꝛ amor eſt vis cauſansvnionē. quodlibet igitur aīal diligit magis ſuū ſimile.qꝛ amor naſcitur ex ſimilitudine oꝑationū ⁊ morū. Iōdicitur. viij. Ethi. Hoīes eiuſdē gentis ⁊ patrie: naturaliter ſunt amici. Iō refert Amb̓. in hexa. ⁊ Areſt. ix.animaliū. Ꝙ aquila que oīa alta trāſcendit: ⁊ clare ſolem conſpicit. naturaliter diligit qͥ ſunt ſibi ſimiles. adtale faciendum. qͥ em̄ de pullis clarius inſpicit ſolem ſine lachrymatione oculoꝝ. magis diligit ⁊ p̄ alijs p̄rogatiuā in cibatione facit. ¶ Spūaliter per aquilā xp̄s B.intelligitur. qꝛ ſicut aquila inter alias aues eſt regina etliberalis. Ita vt predam raptā nō comedit ſola. immoeam quaſi cōmunem: ſequentibꝰ diuidit. niſi nimia fame arceatur. vt dicit Pli. in ſpecu. na. Sic xp̄s eſt rex regum ⁊ dn̄s dominātiū Apoc̄. xix. ⁊ ē liberalis. qꝛ om̄iaanimalia paſcit. ẜm illud psͣ. cxxxv. Qui dat eſcaꝫ om̄icarni. Sed per pullos eius apl̓i deſignant̉. quorū quidam debilitati viſu mentis: non potuerūt clare intelligere ſcripturā. vt patet in multis locis ſancti euāgelij.Math̓. xv. Adhuc vos ſine intellectu eſtis inter illostamen fuerunt duo. Petrus ⁊ Iohānes. qui aciē oculorū ſuorū acute verterunt in xp̄m verū iuſticie ſolemNam Petrus ait Math̓. xvj. Tu es xp̄s filius dei viui. Huic xp̄s fecit prerogatiuā cōmendando ſibi ouesſuas paſcendas Ioh̓. vlt. Paſce oues meas. Et in hocip̄m pͥncipem ⁊ papam eccl̓ie ſue fecit. Ioh̓es etiā totūcor ⁊ oculos ad xp̄m vertit: ⁊ vltra alios ſe erexit. TeſtiAug. Erexit ſe Ioh̓es. Nō ſolū ꝑ turbā. ſꝫ ſuꝑ omneꝫambitū aeris ⁊ celi. ⁊ ſuꝑ etiā exercitꝰ angeloꝝ. oēmqꝫꝯſtitutōem inuiſibiliū ptātum. ⁊ ꝑuenit ad eū ꝑ quē facta ſunt oīa. hec ille. Ip̄e tamacute intuitus ē v̓bū eternū. ꝙ de hoc mirat̉. b. Hiero. in ꝓlogo biblie. c. iiij. dicēs. Ioh̓es xp̄i piſcator indoctus. ⁊ vn̄ ſibi illa vox?pͥncipio erat verbū. hoc doctꝰ Plato neſciuit hoc ẜmoſtenes eloq̄ns ignorauit. Iō d̓ eo canit eccl̓a. Uonit auis ſine meta. quo nec vates: nec ꝓph̓a euolauittius. Iō xp̄s dilexit ip̄m magis. tāꝙͣ ſibi conformioreꝫeiqꝫ plures p̄rogatiuas oſtendit. ¶ Prima qͥdē patꝫeius nature cōuerſione. Et hoc in duobꝰ. Prīo qꝛ vouit eū in iuuentute. de qua dr̄ Math̓. iiij. Uidit Ih̓sʰduos fratres Iacobū zebedei. ⁊ Ioh̓em fratrē eius: etvocauit eos. Illi aūt ſtatiꝫ relictis rhetibꝰ ſecuti ſūt eūSic xp̄o in iuuentute nos vocante. ſtatim obedire debemus ⁊ ip̄m ſequi. Et vere beatus ille hō eſſet qͥ cumbtō Ioh̓e xp̄m in iuuentute ſequeret̉. Quia bonū ē viro cū portauerit iugū dn̄i ab adoleſcentia ſua Tren̄. iij.¶ Scd̓o vocauit eū a nuptijs virginē. d̓ hoc dic̄ Hiero. in ꝓlogo ſuꝑ euāgeliū eius. Iſte qͥdē ē Ioh̓es quedn̄s de fluctiuago nuptiaꝝ vocauit. Cui matrē v̓ginev̓gini commendauit. Scd̓am p̄rogatiuā on̄dit ſibi indie cene. ⁊ hoc in duobꝰ. Primo cum ſibi reuelauit ꝓditorē Ioh̓is. xiij. dicens. Cui intinctū panē porrexeroEt hoc fuit ſignum freuentis amoris. ꝙ ei tale ſecretu⁊ non Petro vel alio reuelauit. Quia ſciuit xp̄s ſcriptueē Prouer xxv. Cauſam tuā tracta cū amico tuo. i. ſingulari. Et ſecretuꝫ extraneo ne reueles. ¶ Scd̓o qꝛ re-