.XVII.Sermo

eo maior naſceret̉. Cū ergo in die natiuitatis dn̄i conlium ſuꝑ hac rem conuocaſſet: ⁊ Sybilla in camera imiperatoris oraculo inſiſteret. in aeris medio circulus aureus apparuit. qd̓ ⁊ teſtatur Oroſiꝰ dicens. Octauianitꝑe hora tercia repente liquidoqꝫ aere circulus aureuscirca ſolem apparuit. ⁊ totū orbē ambiuit. qꝛ natus eſſꝫqui ip̄m ſolem ſolus mūdūqꝫ totū feciſſet ⁊ regeret. Edicit Inno. Ꝙ in medio circuli virgo pulcerima pueꝝin gremio geſtans apparuit. Tūc ſybilla Ceſari on̄dit.Cunqꝫ ad p̄dictā viſionē miraretur audiuit vocē dicētem. Hec eſt ara dei. Dixitqꝫ Sybilla. Hic puer maiorte eſt. ideo ip̄m adora. qd̓ imꝑator fecit. Et hec camera eius in honore ſctē Marie dedicata fuit. Intelligēsigitur imperator ꝙ ille puer natus maior ſe erat. thuraobtulit. ⁊ deus decetero vocari reeuſauit. Iō non ſoliirrationalia aīalia. verumētiam creature rōnales xp̄onato obuiaꝫ venerūt. Angeli em̄ in xp̄i natiuitate tātadulcedine ſunt repleti ꝙ celū relinquētes ad xp̄i cunabula cucurrerunt. Quia Luc̄. ij. legitur. Cū impleti eſſent dies Marie. vt pareret. peperit filiū ſuum vnigenitum. ⁊ pannis inuoluit. ⁊ in p̄ſepio reclinauit. Statim apparuit angelus ſuſcipiens natū regē cū gaudioEt ad hoc gaudiū incitans paſtores ait. Ecce euāgelizo vobis gaudium magnū. Et ſubito facta eſt cū angelo multitudo militie celeſtis exercitus laudantiū ⁊ dicē̓tium. Gl̓a in excelſis deo. Et hec p̄dixit ꝓpheta Iohel̓iij. di. In illa die ſtillabunt mōtes dulcedinem. ⁊ collesfluent lac et mel. Ubi per mōtes intelligit magnos angelos. per colles v̓o minores. qui oēs hodie manſiōesreliquentes regē ſuū natū laudātes vt ruinas ſuas repararet. cū iubiloſo cātico ſuſceper̄t hodie illū quē v̓godigna gr̄arūactione ſuſcepit. Quia canit̉ de ip̄a ꝙ v̓gopeperit ⁊ poſt partū v̓go ꝑmāſit. ip̄m quē genuit adoranit. Eſtimo ſine om̄i dubio ꝙ cū tanta exultatione ⁊amore Maria filiū ſuū hodie ſuſcepit ꝙ oīno lachryVmas cōtinere nō potuit. Quia ſimile legitur Thob̓. x.Cū thobias filiū ſuū ꝑegrinari ꝑmiſiſſet mater Annanullo modo conſolari poterat. ſꝫ quotidie circūſpiciebat ⁊ circūibat vias oēs per quas ſpes remeandi videbatur. Et vt dicitur. c. vj. Sedebat quotidie ſecus viaꝫ⁊ in ſuꝑcilio montis. ⁊ cū cognouiſſet venientē filiū ſuum. currens nunciauit viro ſuo dicens. Ecce venit filius tuus. Et exurgens pater obuiā filio ſuo iuit. Suſcipiens oſculatus eſt eum cū vxore. ⁊ ceperunt ambeflere pre gaudio. Hic pōt fieri myſticatio ſi tp̄us patit̉Quo celeſtis pater miſit filiū ſuū eternaliter a ſe genitūquaſi peregrinum in hunc mundū quem Maria cumgaudio vix expectauit genitū ⁊cͣ. Hodie etiā magi delonginquis egreſſi ſunt regionibus ad videndū regeꝫnatum. Sicut refert Criẜ. ſuper Math̓. Ꝙ ip̄a die natiuitatis ſuper quendam montē ſtella apꝑuit. que formam pueri pulcerrimi habebat. et in eius capite cruxſplendebat qͥ magos alloquens dixit vt in iudeaꝫ pergerent. ⁊ ibi natū regem inuenirent. Ip̄i autē huic vci obtemperantes de regionibꝰ ſuis exierunt ⁊ ad xp̄mvſqꝫ vidēdū deuenerūt. Idcirco nos qͥ h̓ intelligimurꝑ filias ſyon nō debemꝰ brutis aīalibꝰ eſſe viliores. necinfidelibꝰ ſegniores. ſꝫ cū ſāctis angelis exire ⁊ xp̄o naEto exemplo Marie et magoꝝ obuīare. ¶ Et ē notādūꝙ illi qui volūt regē terreſtri digne obuiatę ſolēt ſe veſtibꝰ vt poſſunt decenter ornare. ⁊ multa alia q̄ regi diſplicēt poſtergare. Ita et nos debemꝰ ex ornare mētesfiras ꝑ virtutes. ẜm illud qd̓ canit̉. Adorna thalamuꝫtuū ſyon. ⁊ ſuſcipe regē xp̄m. qꝛ dicit btūs Aug. in li. retractatio. Fruſtra tibi xp̄s in carne naſcit̉ niſi etiā ī mēte ſpūaliter myſticeqꝫ naſcat̉. Etiā debemꝰ poſtergare⁊ egredi de illis q̄ ſibi diſplice̓t. Et pͥmo de terra ad celum. vt nobis ſolum celeſtia ſapiant ⁊ non terrena: ẜmillud apl̓i ad Col̓. iij. Que ſurſū ſunt ſapite. nō que ſuper terrā. Et ſubdit. Mortificate membra veſtra que

ſuꝑ terrā ſunt. fornicationem immūdiciā. libidinē. concupiſcentiā malā ⁊ auariciā q̄ eſt ydoloꝝ ſeruitus. Dehis oportet nos egredi. qꝛ deo ⁊ xp̄o nato diſplicēt. Ipſe em̄ de munda virgine naſci voluit vt mundi omneꝫconcupiſcentiam a ſe amoueret. Pauꝑ naſci voluit vtmundi omnē auariciā ⁊ concupiſcētiā excluderet. Secundo egredi debemus de carne ad ſpiſi vt nō ſequamur carnales cōcupiſcētias. ſꝫ ſolū ſpūaleſ. ẜm illd̓ apl̓iad Gal̓. v. Spū ambulate. deſideria carnis nolite ꝑficēCaro enim concupiſcit aduerſus ſpiritum. ⁊ ſpiritusaduerſus carnem. Tercio egredi oportet de ſpiritu indeum vt perfectionem adeptā in ſpiritu nobis non atroganter aſcribamus nec nobis de illa placeamus. ſedoīa in deū tranſmittamus vt ſic ſpū ꝑ feruidam dilectionem ⁊ internam deuotionē in ip̄m deū in oībꝰ deſiderijs tranſformemur. vt dicamus cū apl̓o. Uiuo ego iānon ego. viuit aūt in me xp̄s ad Gal̓. v. Et he tres ſalubres egreſſiones figurate ſunt in Abraaꝫ. cui dixit dominus Gen̄. xij. Egredere de terra tua ꝙͣtuꝫ ad pͥmū.⁊ cognatione tua qͣꝫtum ad ſcd̓m. ⁊ de domo patris tuiqͣꝫtū ad terciū. Et faciā te in genteꝫ magnā. ¶ Quartoegredi debemus ꝑ maximā meditatiōem. qꝛ tātū beneficiū qd̓ xp̄s hodie fecit cū dignatus ē ꝓ nobis incarnari ſēꝑ oportꝫ deuote meditari. ad hoc hortamur Deut̓.vj. Meditaberis .ſ. hoc beneficiuꝫ hodie factum ſedēsin domo tua. ⁊ ambulās in itinere ꝯſurgens atqꝫ dormiens. Et pouit̉ triplex ſitꝰ corꝑis. ſedere: ſtare ⁊ iacereIn ſtando totū corpus laborat. ꝑ qd̓ intelligitur laboractōis. In iacendo totū corpus quieſcit ꝑ qd̓ intelligit̉qͥes contēplatiōis. In ledēdo ꝑtim laborat. ⁊ ꝑtim qeſcit. ꝑ qd̓ intelligit̉ vita cōpleta ex vtroqꝫ. ex labore actionis ⁊ ocio cōtemplationis. Et vult dicere ꝙ iſtd̓ tātūbn̄ficiū meditari debent actiui ⁊ cōtēplatiui. ⁊ oēs viriꝑfecti ¶ Quinto egredi nos oportꝫ ꝑ magnā gratiarūactionē. Quia dicit. b. Amb̓. in p̄fatōe. Qui ingratꝰ fuerit xp̄i natiuitatis indignꝰ erit omni fructus eiꝰ paſſionis merito. Iō ſancta eccl̓ia ne cū filijs ſuis fidelibꝰ ingrata eſſe videat̉. genua flectendo huilit̓ canit. Gratesnūc oēs reddamus dn̄o. Et canit notant̓. qͥ ſua natiuitate nos liberauit de dyabolica ptāte. qꝛ ẜm Orige. ſuꝑcanti. In puncto qͥdeꝫ ⁊ inſtanti xp̄i natiuitas tota renouata fuit inductā vetuſtas conditiōis generiſqꝫ humani. Et hoc quo ad primuꝫ. ¶ Ꝙtū ad ſcd̓m tangit̉decorata xp̄i nati coronatio cuꝫ dicitur. In dyademate qua coronauit eum mater ſua. Pro quo ſciendū ẜmnaturales. Int̓ oīa tꝑa anni ver pͦ alijs exornat fructꝰſuos. Uidemus em̄ ꝙ flores ſuos decenter exornat etcoronat nūc albis folijs. nunc rubeis. nunc flaueis ⁊cͣ.Lilia coronat folijs albis. roſas rubeis. ſolſequiū flaue Fis. Myſtice per ver intelligi poteſt cōiter v̓go Mariamater dei benedicta. Recte nāqꝫ ſicut flores nō naſcūtur niſi vere adueniente. Sic xp̄s verus flos cāpi ⁊ liliuꝫ conualliū naſci noluit niſi hoc ver beata v̓go Maria aduenerit. qꝛ ea nondū nata diſtulit ſuā incarnationem per multos centenarios annorū quos enumeratpoeta. Un̄ verſus. Anno ducenteno minus vno milia qͥnqꝫ. Quia nulla mulierū fuit digna de ſe gignereꝓducere talem florē delicatū qualē hodie de ſe Mariaproduxit. Hunc nobiliſſimum coronauit ipſa dyademate humanitatis quaꝫ habuit ex ea. Et ſic̄ dyademaẜm Iſi. j. Ethi. eſt corona regalis multos habens in ſeornatus de auro ⁊ gemmis. ⁊ poteſt in ſe cōtinere plures coronas. ſic dyademā hūanitatis qͦ coronauit Maria xp̄m fructū ſuū benedictū ꝯtinet in ſe multas aliascoronas. ¶ Prīa corona ⁊ dignitas fuit ꝙ ꝯcepit ⁊ peperit eū virgo n̄ vrili ſemīe. ſꝫ ſpūſſācti v̓tute. Qd̓ poteſt in multis exemplis declarari ad confundendaꝫ iudaicam prauitatem que perfide negauit Mariā cōcepiſſe virginem. Primū exēplū eſt naturale. Refert Albertus in li. genimaꝝ. Ꝙ oſtrea vernali tēpore ad litꝰ