Sermo.CIII.

equus ⁊ mulus quibꝰ non eſt intellectus. Et quidā ſapiens dicit. Si homo libidinis feditatē intelligeret potius ad modū rane ad finem vite ſue ſi poſſibile foret infimo lateret qͣꝫ ſe illa fedaret. Si igit̉ talis denarius fueris ſūmo regi acceptus eris. Et dicit finaliter. Date deoque dei ſunt. Qd̓ nos vt audire mereamur cōcedat nobis pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus.¶ Dn̄ica. xxiiij. poſt trinitatis. Sermo primus.Oquente Ieſu ad turbas ecce princeps vnus acceſſit ⁊ adorauit eūdicens. Dn̄e filia mea mō defuncta eſt. ſꝫ vefuerit ſuꝑeffundit liquorē vt videmꝰ. Et ſicut eſt de vaſe pleno ſic eſt de pio dn̄o. Nam pius dn̄s vt rex vl̓ pͥrceps plenus mīa pietate ⁊ clementia ſe omni petenti faciliter imꝑtit̉ ⁊ exaudit ⁊ ſuam pietatē largiendo oſtendit. Sicut legit̉ in geſtis Romanoꝝ ꝙ Tytus imperatorita pius fuit ꝙ omni petenti ſe aut dona aūt ꝓmiſſavouit. ita ꝙ etiam die in qua munera ꝓximo nō dedit.aūt aliquā pietatē on̄dit ꝑdidiſſe ſe dixit ac ſi vellet dicere. Dies iſta mihi cōceſſa fuit vt pietatem in ea exercerēſed non feci ergo eam ꝑdidi. Et ergo mīa dicit̉ principibus innata ob quam cauſam dicunt̉ gratioſi ⁊ eos valde decorat. Seneca teſte qui ait de clementia NeronisEt ſi tales ſunt dn̄i terreni multoplus princeps ⁊ rex celeſtꝭ dn̄s nr̄ qui plenꝰ ē mīa. Iuxta illud pſal. Mīa dn̄iplena eſt terra. Ergo petitōes nr̄as ad deū dirigere debemus ꝯfidenter nec ꝑuipendere orōnes nr̄as qͣs ipſedn̄s eſtimat maximas. Ad hoc hortat̉ Bern̄. in ſermone. Nemo vr̄m ꝑuipendat orōnes ſuas quas ip̄e queꝫadoramus nō ꝑuipendit. Ip̄e .n. prius ꝙͣ ex ore ꝓgreditur eam ſcribere iubet ⁊ dare vult illud qd̓ petimus qd̓nobis viderit melius expedire. Ex qua pietate ⁊ plenitudine mīe petentē principē ꝓ filia exaudiuit ⁊ mulierēſe ſequentē a fluxū ſanguinis liberauit vl̓ ſanauit. vt dicit euangeliū in quo euangeliſta tria principal̓r tangit.Primo principis ꝓ filia deuotā petitōem. Secūdo mulieris emorroiſſe piam curatōeꝫ. Tercio filie mortue poteſtatiuā reſtitutōem. Ꝙͣtum ad primuꝫ tangit princiApis ꝓ filia deuotam petitōem cum dicit. Ecce princepsvnus acceſſit ⁊ adorauit eum. Circa qd̓ notandū ꝙ exemplo illius principis ire debemus ad xp̄m. primo em̄quaſi ad ſplendorē. ip̄e .n. eſt ſplēdor glorie ⁊ figura ſubſtantie eius .ſ. patris. ad Hebre .j. Et ſplenduit in claritate vite fame ⁊ doctrine. quare neceſſe eſt vt ad ip̄m accedamus ⁊ in p̄dictis fulgeamus. Et primo ſplenderedebemus claritate vite quo ad noſmetip̄os in conſciētia intrinſecus vt contineamus lucem more ſolis ⁊ nonmore lune. Sol enim ſic fulget ꝙ habet lucem incorruptam per totum. Luna v̓o non ſic ideo ſemper apparetmaculoſa ⁊ quedam macula in ea eſt que habet qͣſi vmbram hominis portantis faſciculum ſpinaruꝫ vt dicūtvetule. Iſto modo homines quidam in eccleſia dei ſplēdent more ſolis. quia fulgent in conſcientijs ſuis abſqꝫmaculis mortaliū peccatoꝝ. vt de quolibet exponi poſſit illud Eccī. v. Quaſi ſol refulgens ſic iſte refulſit in tēplo dei. Et Math. xiij. Fulgebūt iuſti ſicut ſol in regnopatris ſui. vbi per regnum intelligitur. Uno modo p̄ſens eccleſia in qua deuoti homines fulgent in bona vita ſicut ſol. Mali v̓o ſplendent ſicut luna. quia lꝫ aliqn̄ſint clare fame ſunt tamen vmbroſe conſcientie vbi interior homo portat faſciculum ſpinarum. vicꝫ pungentium peccatoꝝ. ⁊ tales ſplendere non poſſunt niſi peccata abſtergant. Iuxta illud Baruch. vj. Niſi aliquis exCterſerit rubigineꝫ non fulgebit. Secundo neceſſe eſt vt

Augu. xj. q. iij. c. non ſunt audiendi. Nobis neceſſariaeſt vita noſtra alijs fama noſtra. quia videmꝰ ꝙͣdiū cādela ſplendet ⁊ ardet eſt delectabile negociū ⁊ vtile. Sꝫſi extinguitur locum circūſtantem facit tenebroſum ⁊ fetet. ſicut dicit Ariſt. libro animaliū. Iſte fetor eſt ita nociuus mulieri pregnanti. ꝙ ſi ſit vehemens facit eā abortire ⁊ occidit fetum. iſto modo eſt principaliter ⁊ p̄ oībus de quolibet viro eccleſiaſtico cōmuni qui candelalucens ⁊ ardens in eccleſia conſtituitur. ⁊ ille quidē qͣꝫdiu eſt bone fame delectabilis eſt ⁊ vtilis dando bonuꝫexemplum alijs. Quando autem extinguit̉ vento tentationis ⁊ cōmittit aliquod notoriū peccatū ⁊ publicuꝫſtatim relinquit circa ſe locum tenebroſum ⁊ fetet ꝑ infamiam ⁊ iſte fetor nocet ꝑſonis exiſtentibꝰ in ꝓpoſito ſancte viuendi. Sanctum enim ꝓpoſitum eſt conceptus vl̓fetus mentis. ⁊ iſte fetus frequenter in bona ꝑſona ſpūſancto conceptus ꝑ fetorem peccati ſcandaloſi ſuffocat̉⁊ locus vicinus efficitur tenebroſus. quia ſtatus eccleſiaſticus ꝑ tales contemptibilis ⁊ deriſibilis iudicatur.⁊ ideo magnum contemptū faciunt in eccleſia dei. quiapopulares trahunt in exemplū mala que vident fieri apaſtoribꝰ. vt patet extra de vo. ⁊ vo. redēp. magne. vbidicitur. Prelati debent agere id quod expediat. qd̓ eniꝫa prelatis agitur facile trahitur a ſubditis in exemplumideo dicit Greg. in paſtora. c. iij. Nemo amplius eccl̓iedei nocet qͣꝫ qui peruerſe agens nomen vel ordinē ſanctitatis habet. delinquente enim nunꝙͣ habent redarguere. nullus p̄ſumit. in exemplū culpe vehementis extenditur quando ꝓ reuerentia ordinis peccator hortatur. Hec Gregorius. Sed quando eccleſia habet homines ſplendentes ⁊ luminoſos a laicis honorabiliter honorantur. Iuxta illud Thob̓. xiij. quod dicit̉ de qualibet ꝑſona luminoſa. luce ſplendida fulgebis ⁊ omnes fines terre adorabunt te .i. honorabunt. ideo debent accedere ad xp̄m vt illuminent̉ vt ſic honore digni reddantur. Accedite inquit pſal. ad eum ⁊ illuminamini ⁊ facies veſtre non confundentur. Secūdo accedere debemus neceſſario ad xp̄m quaſi ad doctorem vt diſcamꝰUnde diſcere debemus triplici de cauſa .ſ. ne ignoremꝰaut ne negligamus aut vt repudiemus. de hoc diſtin.xxxvij. c. legimus. vbi ſic dicit̉. Legimꝰ aliqua ne neglizamus. legimus ne ignoremꝰ. legimus nō vt teneamꝰſꝫ vt repudiemꝰ. glo. libros hebreoꝝ. Rōnē aūt qͣre diſcere debeamꝰ ponit ꝓph̓a Dan̄. xij. Qui docti fuerūt qͣiſplendor firmamēti. ⁊ qͥ ad iuſticiā erudiūt multos qͣſiſtelle in ꝑpetuas eternitates. iō legit̉ Ioh̓. iij. de Nicodemo pͥncipe iudeoꝝ qͥ acceſſit ad ieſum nocte vt ab eodiſceret fidei ſecreta. Et diſcipuli acceſſerūt ad ieſuꝫ. Atille aperuit os ſuum ⁊ docebat eos octo beatitudines.Math. v. Sꝫ iam pͥncipes ⁊ nobiles mūdi minime accedunt ad xp̄m vt audirent veritatē ⁊ docerent̉. qꝛ putant ſe ſapientes eē cū tn̄ ſtulti facti ſunt. de qͥbꝰ Hiere.iiij. Sapientes ſunt vt faciant mala. bona aūt facere neſciunt. iō cōminat̉ eis dn̄s Eſa. v. De vobis qͥ ſapiēteseſtis in oculis vr̄is ⁊ corā vobiſmetip̄is prudētes. Et n̄ſolū nobiles raro accedunt ad xp̄m. Sed nec etiā nobiles ⁊ ſcabini ⁊ aduocati ceteriqꝫ ciuitatū officiales ⁊ diuites niſi vbi p̄dicatores adulant̉. Iuxta illud Eſa. iij.Loquere nobis complacētia ⁊ audiamus te. Sūt etiaꝫaliqui qͥ cū ſemel audierint p̄dicatōem eſtimāt ſe multadidiciſſe. ⁊ ſic nolunt accedere ad xp̄m cum tn̄ in modico tꝑe nō pōt quis multū addiſcere. xlviij. di. c. j. qꝛ nemo repente fit ſummus. de peni. di. ij. c. ſi ẜmo. Quarehomo debet ſemꝑ addiſcere dum hic viuit. qꝛ dicit iuriſcōſultus. Si vnū pedē tenerē in ſepulchro addiſcerevellem. ff. de fideicōmiſ. liber. l. j. xxiiij. q. iij. ſi haberes.Sunt ⁊ alij qui nunꝙͣ accedunt ad xp̄m vt illuminarētur ⁊ docerent̉. ⁊ hi ſil̓es ſunt venenoſis aīalibꝰ. de quibus Pli. in ſpe. na. Cūcta quidē aīalia venenoſa antrapetūt atqꝫ obſcura latibula ex natura. Cuiꝰ rō eſt. Nā