Dominica. XXI. poſt Trinitatis

tur dicere poteſt deo confidenter illud Thob̓. iiij. nuncdomine memor eſto verbi mei: neqꝫ vindictā ſumas depctīs meis. Tercia memoria ē bn̄ficioꝝ diuinoꝝ. ⁊ hecquotidie poſſidenda. Eſa. xliij. Egoip̄e ſum dicit dominus qui deleo iniquitates tuas. ⁊ peccatoꝝ tuorum nōrecordabor. reduc me in memoriam. id eſt bona que tibi feci. ẜm gloſam. creando. redimendo et beatitudineꝫpreparando. Sed iſtam memoriam tria impediunt. videlicet. Proſperitas temporalis. Curioſitas mūdialis.Voluptas carnalis. Primo ergo ꝓſperitas temporalis facit ingratos obliuiſci amicoꝝ qui eos in anguſtijsadiuuerunt. Unde Geneſis. xl. legimus ꝙ p̄poſitꝰ pincernarum Pharaonis qui prius incarceratus cum Ioſeph. ⁊ ipſum de ſua liberatiōe ꝓphetice informauit ſuccedentibꝰ ꝓſperis oblitus eſt interpretis ſui. Iſto modo eſt de multis qui cum tribulatōnibꝰ affligunt̉ vl̓ infirmitatibꝰ habent deuꝫ in memoria. ſed quando ſuntin ſanitate. tranquillitate ⁊ proſperitate tradunt deumobliuioni. iuxta illud Deutro. xxxij. Deum qui te genuit dereliquiſti. ⁊ oblitus es domini creatoris tui. Narrat Auguſtinus ad Uincentiuꝫ. c. iij. ꝙ ſemel in ethiopia contigit tanta peſtilentia quo ad memoriam hominum. ꝙ homines obliuiſcerentur nomina patrum ſuorum. nomina filioꝝ ſuoꝝ ⁊ etiam nomina ꝓpria. ⁊ oriebatur iſta peſtilentia ẜm aliquos ex fetore ⁊ putrefactione quorundam cadauerū interfectoꝝ in bello. Moraliter tanta eſt in his diebus in parte memoratiua peſtilētia ꝙ nec recordantur nomina patris dei omiuꝫ nec gͣtiſunt amicis vel aīabꝰ defunctoꝝ ſuoꝝ. Iuxta illud Eccleſiaſtici. ix. Obliuioni tradita eſt memoria eoꝝ. Scd̓oiſtam memoriam impedit curioſitas mundi ⁊ ſollicitudo nimia circa mundum. Sicut em̄ dicit̉ cōiter. pluribus intentus minor eſt ad ſingula ſenſus. Et iō in psͣ.Obliti ſunt benefactoꝝ ⁊ mirabilium eius q̄ on̄dit eis.Tercio iſtam memoriam impedit voluptas carnis. vn̄Boetius. iij. de ꝯſo. metro. ij. vocat corpus ẜm imaginationem platonicoꝝ molam obliuioſam. Fuit em̄ opinio platōnis ſicut dicit Areſt. poſterioꝝ. ꝙ anima habet notitiam omniū a principio ſibi concreatam ⁊ ſpecies omnium rerum inditas ſibi a deo. Sed tamen ſtatim cum infundit̉ corpori terreno tradit obliuioni notitiaꝫ ſibi datam. nec poteſt eis vti donec ꝑ ſenſus exercitat̉. ⁊ ideo poſuit plato ꝙ addiſcere non eſt niſi recordari. Moraliter aīa immerſa voluptatibꝰ ⁊ delicijs carnis ꝑdit memoriam dei ſui. Contra quos dicit̉ in pſal.Adhereat lingua mea faucibus meis ſi non meminerotui. Et ſicut ſpūs in ventre memorie infirmat̉. Quartamemoria eſt exemplorum ⁊ eſt proximis exhibenda videlicet ꝑ odorem bone fame ⁊ conuerſationis honeſte.Opera em̄ ſtrenuitatis ⁊ victorie ſolent haberi in memoria. et ideo vincentes mundū ꝑ pauꝑtatem. carnemꝑ caſtigationem. ſenſum ꝓprium ꝑ humilitatem. memoria dignos faciunt ſeipſos. iuxta illud Ecc̄i. xlv. Dilectꝰdeo ⁊ hominibꝰ cuius memoria in benedictōe eſt. Narrat magiſter in hyſto. ꝙ Moyſes duxit in vxorē filiamregis ethiopie. Et cum in patriam ſuam redire voluiſſet impedire nitebatur euꝫ vxor. Et Moyſes tanꝙͣ viraſtroꝝ ſculpſit in gemmis duas imagines huius efficacie vt altera memoriam. altera obliuionem ꝯferret. Cūqꝫ paribꝰ ⁊ ſimilibꝰ anulis eas inſeruiſſet obliuiōis anulum vxori tradidit. ⁊ memorie ſecum anuluꝫ tulit. vt ſicut pari amore ſic paribꝰ anulis inſignirent̉. Cepit ergomulier obliuiſci viri ſui. Et ſic Moyſes libere regreſſuseſt in patriam ſuaꝫ. Moraliter animus humanus magnes celeſtis cum carne terrena que per ethiopiſſaꝫ deſignatur cōiugium ꝯtrahit quando infundit̉ corpori.Sed animus aūt ſpūs ratōnalis naturaliter deſideratbeatitudinem ⁊ vult in celum reuerti. ſed iſta vxor eumimpedit. ⁊ iō vtēdū ē cautela Moyſi vt duos anulos ingēmis faciamꝰ. ⁊ anulū obliniōis carni tradamꝰ. Anu

lus obliuiōis ē cogitatio mortꝭ. qꝛ obliuiōi hoīeꝫ reddi⁊ tradit. Iuxͣ illd̓ psͣ. Obliuioni datꝰ ſum tāꝙͣ mortuꝰ acorde. Sꝫ anulꝰ memorie eſt recognitio vite et̓ne. vbi inmemoria eterna erit iuſtus. ſic libere in celeſtem patria:reuertamur. Octauo ſpiritus humanus patitur infirmitatem in dorſo. videlicet in voluntate que ſignificatur per dorſum. ⁊ hec facit ſpiritum hominis vel aīambonam vel malam Bern̄º. atteſtante qui ait. Anime licet in infirmitate vel ignorantia ſepe cadant in bonamvoluntatem quā habent reſurgunt. Hec eſt que bonāfacit animam. Si v̓o fuerit voluntas vicioſa facit vicioſam. Ecce infirmitas ſpiritus. Nono patitur infirmitatem in manibus videlicet in operatione. Eſt aūt infirmitas manuum duplex. vt leproſitas ⁊ ariditas. Infirmitas lepre eſt infirmitas mali exempli. Quia ſicut lepra inficit. ita malum exemplum. Ideo dicit apl̓s. ij. corinth̓. vj. Nemini dantes vllam offenſionem. id eſt exemplum malum vel ſcandalum verbo vel facto. Et. j.Corinth̓. iiij. Sine offenſa eſtote. Et beatus Gregꝰ. ix.q. iij. dicit. Tot mortibꝰ digni ſunt quot in alios p̄ditionis exempla tranſmittunt. Et ideo dicit Tullius moralis. Nulli tu fueris prebens exempla maloꝝ. ne condemneris pro peccatis alioꝝ. Infirmitas aūt ariditatꝭmanuū eſt auaricia. Quia ſuꝑ illud Mat. xij. Ecce homo habens aridam manum. dicit glo. moralis lyre. ꝙꝑ hominē habentē manū aridam intelligit̉ auarus. cūius manus ad oꝑa pietatis ⁊ largitatꝭ eſt inualida. ⁊ ſicſpūs hominis eſt infirmus in manibus cū malum exēplum tribuit ⁊ oꝑa largitatis nō cuſtodit. Decimo ⁊ vltimo ſpūs hoīs infirmus eſt in pedibꝰ affectionū. Affectus em̄ anime aut ſpiritus ſunt duo. amor ⁊ timor. Etiſti ſunt duo pedes anime qui male infirmant̉ cum cōuertunt̉ ad timorē male humiliantem. vel ad amoremmale accendentem. ⁊ ſic inepti erimus ad regnum celeſte. Quod figuratum eſt. ij. Regum. ix. de Myphiboſeth qui erat cōtractus ⁊ claudus vtroqꝫ pede ineptuſqꝫ ad regnum. Myphiboſeth interpretatur os ꝯfuſionis. ⁊ ſignificat ſpūm peccantē. qui ſi claudicat ⁊ infirmatur in pede amoris vel timoris ineptus eſt ad regnūdecoris. de quo Sap̄. v. Accipiēt regnū decoris de manu dn̄i. Idcirco exemplo reguli debꝫ quilibet hō cuiusſpūs ſic vt dictum eſt infirmat̉ ire ad chriſtū ⁊ eū rogare vt ſanet ſpiritum vel aīaꝫ eius. ⁊ ſic ex magna ſua pietate dicet ei. Uade ſpūs tuus viuit hic in gratia ⁊ in futuro in eterna gloria. Ad quā nos ꝑducat ⁊cͣ.¶ De eadem dominica. Sermo. iij.Ora ſeptima reliquit eūfebris. vbi ſupra. Dicunt medici ꝙ chryſis ſexta die ꝯtingens regulariter eſt malum. Septima aūt die contingens eſt bonum creticitatis. Quare Galienus libro ſuo de creticis diebus dicit. Nam ſiptimum diem aſſimilat regi. ⁊ ſextam diem aſſimilat tyranno. Moraliter humanum genus laborabat diuerſis infirmitatibus tam corꝑalibus ꝙͣ ſpūalibus. Infirmitates ſpūales fiunt in anima ꝑ peccata. Sic infirmꝰfuit Dauid qui ait psͣ. vj. Miſerere mei domine quoniam infirmus ſum ſana me domine. Iſte infirmitatesnō relinquūt hoīem in pn̄ti ꝓpter qd̓ dicit. homo continue labora in oꝑbꝰ pnīe. Iuxta illud Luc̄. xiij. Sex dies ſunt in quibꝰ oportet oꝑari .ſ. in oꝑibus penitentie ⁊labore corꝑali. Sꝫ quidā de his infirmitatibꝰ cretica p̄ponūt ſexte diei .i. in vita pn̄ti q̄ intelligit̉ ꝑ ſextā die. etſunt illi qͥ ocio ⁊ qͥeti ſe dant totaliter in pn̄ti nolētes ſedare oꝑbꝰ pnīe. ſed iſta chriſis eſt regulariter. Nā qͥ hͦopera penitentie recuſat. in futuro opera pene eterne ꝑſoluet. Iuxta illud Leuitici. xxiij. Omnis anima q̄ nonafflicta fuerit hac die ꝑibit de populo ſuo. Et per opps

a

K.