Sermo.XCIII.

X .

brica. vita operta tenebris ⁊ obſeſſa laqueis. vbi periclitant̉ aīe. ⁊ corꝑa affligunt̉. vbi nihil niſi vanitas ⁊ afflixextio ſpās. Quartū eſt mundi mutabilitas. qꝛ de mūdodicit psͣ. Mutabis eos ⁊ mutabunt̉. Sunt em̄ ẜm naturales qͣtuor mutationis ſpēs vicꝫ ad ſubſtantiā. qͣlitatem ⁊ quātitatē ⁊ vbi. Ad ſubſtantiā dr̄ generatio etcorruptō. ad qualitatē dr̄ alteratio. ad quātitatē augmētū ⁊ diminutio ſeu detrimentū. Ad vbi dicit̉ ſeorſum⁊deorſum antrorſum ⁊ retrorſum. dextrorſū ⁊ ſiniſtrorſum. Moraliter loquendo has mutationes ꝯtinet mūdus iſte. Prima mutatio eſt ad ſubſtantiā. qꝛ de natiuitate ad mortē qͣ dr̄ generari ⁊ corrumpi .ſ. naſci ⁊ mori.Quia Iob. xiiij. Homo natus de muliere breui viuēstꝑe. Glo. tanꝙͣ de re fragili dr̄ breui viuens tꝑe. qꝛ aliqͣanimalia vt aues naturali curſu viuūt diutius. Secūda eſt alteratio. quia alterat̉ hō mille mōis in pn̄ti mūdo aut vita. qꝛ hic replet̉ multis miſerijs. vt dicit Iobvbi ſupͣ. vicꝫ nunc calore. interdū frigore. fame. ſiti. ⁊ infirmitatibꝰ. Propter qd̓ dicit Bern̄. in medi. ꝙ vita p̄ſens ē laborioſa ⁊ lachrymoſa. vita corruptibilis ⁊ amaritudine plena. hanc hoīes tumidant. dolores exterminant. ardores exiccant. aera morbidant. eſce inflant. ieiunia macerant. ioca ſoluunt. triſticie ꝯſumūt. ſollicitudo coartat. ſecuritas ebetat. ſenectus incuruat. infirmitas frangit. ⁊ mors deprimit. hec Bern̄. Tercia īmutatio eſt ad quantitatē. ⁊ hec reſpicit diuitias mundi queaugmentant̉ ⁊ diminuūt̉ ſepe ẜm reſolutiōes fortune.de hoc qͥdam ph̓us. Si inquit volumus dicere veritatem nō ꝓpria ſꝫ mutuata vocare poſſumus q̄ habemusqꝛ om̄s cū in rota fortune volubili volitemus de diuitijs ſepe ī pauꝑtatē mergimur improuiſe. Quarta mutatio eſt vbi vicꝫ ſurſum ⁊ deorſuꝫ. Hec mutatio reſpicit ad mundi poteſtates. Uidemus em̄ ꝙ qui pͥmatuꝫtenebant in mundo ſubito deijciūt̉ in miſeriam. Et qͥin dextra florebant ꝑ potentiā cadunt ꝑ triſticiam ad ſiniſtram. Iō dicit Criẜ. ſuꝑ Math̓. v. Semꝑ grandispoteſtas maiori timori ſubiecta eſt. Et in pauꝑe henrico. lib̓. iij. dicit ph̓ia. Promouet iuſtos fortuna volubilis. vt quos ſcandere facit p̄cipites ad ima vocet. Naꝫgrauior ruit turris tumefacta .i. alta ruina. Et grauiuspulſat alta cypreſſus humū. Et ponit ibi exemplum deAexandro dicens. Nonne ferox macedo ꝓtectus abhoſte tyrāno. Corde venatꝰ inter amica perit. De hacvenatione habet̉ plenius in hyſtoria Alexandri quaſiin fine vbi legitur ꝙ erat ex pͥncipibꝰ eius qͥdam noīeAntipater hn̄s duos filios Caſſandoꝝ ⁊ Iolū. quorūIolus pincerna erat regis. hic Antipater abſente Aleandro multa ꝯtra eū moliebat̉. Cū aūt moraret̉ Alexander Babylonie. miſit antipater ad maleficū quendam. egitqꝫ cū eo vt daret ſibi venenoſam potationemſiue potionē. vt nō eſſꝫ vas qd̓ illum ſuſtineret. Fecitqꝫcantarellam ferreā. ⁊ miſit potionē in eam danſqꝫ filioſuo Caſſandro direxit eū in ẜuitio Alexandri. p̄cipiēsvt loqueret̉ fratri ſuo Iolo quatenus potionē illam daret Alexandro. Accidit aūt illo tꝑe vt ꝑcuteret Alexander Iolum in caput nō hn̄tem caput. Unde dolore cōmotus iuuenis accepit potionē grato animo. Cū autēſediſſet Alexander in cōuiuio cū pͥncipibꝰ ac militibusſuis. cepit iocundari ac iocūdus eſſe vltra modum. Inmedio aūt ꝯuiuio cū ampliuſqꝫ letaret̉. multaqꝫ ad cōuiuas loqueret̉. ſubito potū ſibi dare iubet. Iolus autēinfector tanti mali ei porrexit venenū. Qui cū bibiſſetſubito exclamauit voce magna qͣi aliqͥs miſiſſet in iecurtꝰ lanceā. Paululū aūt ꝯtinēs ſe ⁊ ſufferens ſe ſurrexita ꝯuiuio. rogans pͥncipes ac milites ſedere ⁊ comedere⁊ bibēdo letari. Illi v̓o turbati vnanimiter ſurrexerūta menſa ſteterūtqꝫ forinſecus vt viderēt euentū rei. Alexander aūt volens vomere queſiuit pēnam vt mitteretin guttur ad vomitū ꝓuocandū. Iolus v̓o ſupradictꝰpincerna Alexandri inueniens pennā liniuit eā vene-

nō ⁊ porrexit ei. Quāteret. magisac magis vrgebat eū venenū. Et ſic tandē mortuus eſtanno vite eiꝰ triceſimotercio. regni v̓o duodecimo. Ecce qͥ nuꝑ florebat ꝑ potentiā qͣliter cecidit ꝑ miſeriam.Iō dicit Petrus bleſenſis. Fallax qͥdē eſt mundus iſtequē ſequit finis dubius. exitꝰ horribilis. iudex terribilis. ⁊ pena miſerabilis. Quintū eſt mundi feditas. Propter qd̓ dicit Eſa. lij. Recedite recedite pollutū mūduꝫnolite tangere. Et his dicit recedite. qꝛ eū corde ⁊ corꝑefugere debemus. Iuxͣ illud. j. Pet̓. v. Fugientes inquiteā que in mundo eſt corruptionē. Quare aūt mundusſit fugiendus oſtendit Aug. dicens. Si delectat te mūdus ſemꝑ eris īmundus. gͦ habitet in te qui mundet. ⁊eris mundus. Si aūt nō delectat te mūdus nō eris immundus. ⁊ ſi es mundus nō ꝑmanebis in mundo adminus mortalit̓. Ne audies illd̓ Ioh̓. In peccatis nati eſtis. ⁊ in peccatis moriemini. Ecce habes qͥnqꝫ cōſiderationes ex qͥbꝰ velut ex qͥnqꝫ aſſeribꝰ nauis iſta cōponit̉. Et ſicut nouit dilectio veſtra. ꝙ quelibet nauishꝫ anchorā ⁊ funes ꝑ qͦs teneat̉. Per anchorā moral̓r ſignificat̉ ſpes mūdanoꝝ. De qͣ Salomō Sap̄. v. Spesip̄ij qͣſi lanugo q̄ a vento tollit̉ ⁊ tanqͣꝫ ſpūma gͣtilis q̄ ap̄cella diſꝑgit̉ ⁊ diſꝑdit̉. ⁊ tāqͣꝫ fumꝰ qͥ a vēto diffuſuse. ⁊ tāqͣꝫ mēoria hoſpitis vnius diei p̄tereuntis. Eſt em̄pͥmo ſpes impioꝝ .i. ꝓſperitas in qua ſperant ſimilis lanugini q̄ a vento tollit̉. Eſt aūt lanugo illud qd̓ ſtat ſuper caput qͣrundā herbaꝝ flore deſiccato. ⁊ hꝫ ſil̓itudinē aliquo modo ad lanā. ideo vocat̉ lanugo. Et hec qn̄eſt ſicca ſtatim ad ventū modicū tollitur. ⁊ relinquit extremitatem herbe qͣſi caput raſum. Secūdo ſpes impioꝝ mundanoꝝ eſt tanqͣꝫ ſpūma gracilis q̄ a ꝓcellis diſpergit̉. Et ſpūmā ẜm Britonē dr̄ a ſpūo is. qꝛ ſpuitur⁊ extra ꝓijcitur. Eſt aūt ſordes vndaꝝ ⁊ generat̉ ex colliſione aquaꝝ adinuicem. ⁊ ſuꝑficie aque facile diſpergitur a ꝓcella. Tercio ſimilis eſt fumo qͥ ſtatim a vento diſſoluit̉. Fumus em̄ qͣnto ampliꝰ aſcendit tāto magis deficit. ⁊ qͣnto magis diffundit̉ ⁊ dilatat̉ tanto citiꝰdiſſipat̉. Sic eſt de ſpe mundanoꝝ. qꝛ ẜm psͣ. deficientquēadmodū fumus deficiet. Quarto ſpes impioꝝ .i. ꝓſperitas in qͣ ſperant tāꝙͣ. eſt mēoria hoſpitis vniꝰ dieip̄tereuntis. Hoſpes em̄ qͥ tm̄ vno die manet in domo⁊ ſtatim recedit cito tradit̉ obliuioni apud illos qͥ eū receperūt. ſic eſt de ꝓſperitate mūdanoꝝ. Sꝫ funes moraliter ſunt tres. Primus ē dilectio diuitiaꝝ. ⁊ hec cauſat in mentibꝰ mundanoꝝ ſterilitatē. diſſolubilitateꝫ etgrauitatē. Primo igitur ad modū harene cauſat ſterilitatē ꝑ quā impediunt̉ ne libere fructū faciant elemoſynaꝝ. Iuxta illud Eccͣs. v. Qui amat diuitias fructumnō capit ex eis. Quare. qꝛ ſterilis manet teſte Here. xxij. Scribe virū iſtum ſterilem qͥ ſuis diuitijs nō ꝓſperabit̉. Secūdo deornatus amor diuitiaꝝ cauſat in homine diſſolubilitatē. ſicut lapides in harena ſūt inter ſediuiſi ſi nō ſunt coagulati ꝑ coherentiā. Ita int̓ amatores pecunie ⁊ diuitiaꝝ ſemꝑ eſt diuiſio. diſcordia ⁊ litigiū. vt ptꝫ pͥncipl̓r inter paſtores Abraā ⁊ Loth Gen̄.xiij. Tercio cauſant in eis grauitatē q̄ eſt appetitus tendendi deorſuꝫ. ſubtrahit em̄ mentē a celeſtibꝰ ⁊ facit eāinherere caducis. Qꝛ ⁊ hoc ꝯq̄rit̉ Bern̄. Heu inqͥt qͣꝫpaucos inuenimus qͥ a diuitiaꝝ laqueis liberari exultent. qͣꝫml̓tos qͥ dolent. qꝛ his modicū irritent̉. ⁊ adhucquantū pn̄t inuoluere ſe nitunt̉. Secūdus funis ē delectatio pctōꝝ. ſꝫ eſt funis nō manēs. qꝛ tranſeūte delectatione peccatum ſolum manet. Dicit̉ em̄ de ſymia ꝙfugiens venatorem quando habet fetus illum quē magis diligit apprehendit inter brachia ⁊ fugit ⁊ alium dimittit. ille v̓o dimiſſus inſilit in matrem ſedens in colloeius. ⁊ velit nolit venatore fortiter ꝓſequente ſymia fatigatur. fatigata v̓o fetum magis dilectū ⁊ chariſſimuꝫꝓijcit. Alius v̓o d̓ quo nō curauit velit nolit inſiſtit donec tam mater qͣꝫ ꝓles capiat̉. Et iſto mō pctm̄ ⁊ dele-

G.