Sermo..XCII.

deus aūt diligat̉ ꝓprius. qꝛ pͥor nos dilexit. Sed mūdani hoīes plus diligūt corpus qͣꝫ deū. qꝛ carni plus obediunt ꝙͣ deo quoꝝ deus venter eſt. ad Phil̓. iij. Et quidam plus diligūt corpus ꝙͣ aīam. qui miſeram aīam laqueo auaricie iugulant. ⁊ corpus voluptatibus ſatiantQui em̄ volunt diuites fieri incidūt in laqueos dyaboli ⁊ deſideria multa ⁊ nociua q̄ mergūt aīam in interitū⁊ in ꝑditionē. j. Timo. vj. Iō dicit̉ Eccͣi. x. Nihil neqͥus qͣꝫ amare diuitias. Quia talis amor mergit aīam inꝓfundū inferni. Quidā etiā plus amant pecuniā ꝙͣ ꝓximū ſuū quibꝰ nō eſt ſatis ꝙ miſerā aīam ſuā ꝑ vſurā⁊ iniuſta bona ī infernū demergūt. ſꝫ etiā ꝓximos ſuosid eſt heredes ⁊ ꝓpinquos qͥ talibꝰ bonis ſcienter vtuntur ⁊ ſe trahunt ad eternā dānationē. de qͥbꝰ Aug. lib̓.jͣ. de q̄ſtionibꝰ no. ⁊ ve. teſtam̄ti. q. xiiij. Repromiſit deus reddere peccata pctm̄ in filios vſqꝫ in terciā vl̓ in qͣrtam generationē his q̄ oderūt eū. hoc eſt qui de vſurispentū ſciēter viuūt ⁊ nolūt reſtituere vt tenent̉. Talesvſurarij ⁊ eoꝝ filij in inferno ſibinuicē maledicūt. Iuxͣillud Eccͣi. xiiij. De patre impio ꝯquerunt̉ filij. qm̄ ꝓpt̓illum ſūt in obprobrio. Quidā etiā plus diligūt pecuniam qͣꝫ ſeipſos. qꝛ nec ꝓ ſalute nec ꝓ honeſtate vite expedunt. ſꝫ auare ꝯgregant ⁊ ꝯſeruant. ⁊ de vnoquoqꝫ talidicit Bern̄. Facis te pecunie nō dn̄m ſꝫ ſeruū. cuſtodēZ ⁊ poſſeſſorē. Circa hoc dubitat̉ vtꝝ hō magis dꝫ diligere ſe ꝙͣ ꝓximū? Rn̄det Rich̓. q. j. ꝙ hō magis dꝫ diligere ſe qͣꝫ ꝓximū. Amicia em̄ charitatis fundat̉ ſuꝑ beatitudine. ideo maxīe diligit̉ deus vt eſt eius pͥncipiuꝫ.hō aūt diligit ſe vt beatitudīs capax. ꝓximū aūt inquātū eſt vel eſſe pōt eē ſociꝰ ꝑticipatiōis iſtius boni. Fortior aūt eſt rō diligendi ipſa ꝑticipatio qͣꝫ aſſotiatio in ip̄aꝑticipatione. ideo ẜm rectu iudiciū rōnis qͥlibet hō hꝫſe magis diligere qͣꝫ ꝓximū. Secūdo dubitatur vtꝝ hōmagis dꝫ extraneū meliorē diligere ꝙͣ ſibi ꝯiunctū minus bonū? Rn̄det Rich̓. q. vj. ꝙ magis diligere pōtdupliciter intelligi. aut ſibi optando magis bonuꝫ. autex affectu maiori. Primo mō ſemꝑ dꝫ diligi magꝭ extraneꝰ melior. qꝛ hoc requirit iuſticia dei vt maiori meritorn̄deat maius p̄miū. tādiu cū ſumus in ſtatu vie velledebet hō ꝙ magis ꝯiunctus ꝓueniat ad maius p̄miūSed ſecūdo mō cū in dilectione ex charitate dēat haberi reſpectus ad ꝓpinquitatē ad deū ꝑ maiorē bonitatē ⁊ad diligentē ita tn̄ ꝙ multo magis p̄cedat hō exceſſumin vno gradu ꝓpinquitatis ad deū qͣꝫ in vno ꝓpinquitatis gradu ad diligentē. ⁊ ſic tanta poteſt eſſe bonitas extranei ⁊ ꝑua bonitas ⁊ ꝓpinquitas ꝯiuncti. vtpote qn̄attinet mihi in tercio vel in qͣrto gradu. qꝛ ex maiori affectu debeo diligere extraneū magis bonū. Sed ſi ē deꝓpinquo ꝯiunctus ⁊ exceſſus bonitatis extranei eſt ꝑnus plus debeo diligere mihi bonū ꝯiunctū. qꝛ cū habeo eſſe a ꝑentibꝰ meis credo ꝙ plꝰ debeo diligere ⁊ exmaiori affectu patrē meū qͣꝫ quēqͣꝫ ꝓximū quantūcūqꝫexcedat ī boītate nō pͥuilegiata. qd̓ dico ꝓpter hūanitatis xp̄i bonitatē ⁊ beate v̓ginis quos ex maiori affectudebeo diligere ꝙͣ patrem ⁊ matrē ꝓpter eoꝝ bonitatemnobis ꝓuenit maius bonū ꝙͣ ꝑ parentes. Hec Rich̓.Tercio dubitat̉ vtrū hō magis dꝫ diligere patrē ſuū qͣꝫfiliū? Rn̄det Bonauē. iiij. q. ꝙ ẜm ordineꝫ charitatisꝑentes ſunt p̄ponendi filijs ceteris paribꝰ. qꝛ amor gratuitus facit memorē eſſe ꝑceptoꝝ beneficioꝝ ad qd̓ ſacra ſcriptura p̄cipiendo ⁊ monendo inducit. Et qꝛ plura būficia ꝑcipimus a ꝑentibꝰ ꝙͣ a filijs. ideo ẜm ius diuinū plus eis tenemur ⁊ magis ſalutē eoꝝ diligere ⁊ ꝓcurare debemꝰ. Uerūtamē dilectiōe naturali plus affectus inclīat̉ ad filios qͣꝫ ad ꝑentes. qꝛ natura appetit cōuerſari in ſuo ſimili. ⁊ magis diligit id in qͦ appetitᶠ pͥncipalius ꝯſeruari. Dilectio aūt gratuita magis reſpicitbn̄ficioꝝ collationē ⁊ ſuꝑnoꝝ ciuiū cōplectionē. ad quāindifferenter parentes ⁊ filij comꝑant̉. hec ille. Ideꝫ tenet Rich̓. q. vij. di. Cū filius plura bn̄ficia recipit a pr̄e

qͣꝫ a filio ⁊ plus dilectionē a ſuo pr̄e ꝙͣ a ſuo filio magisceteris paribꝰ debꝫ diligere pr̄em qͣꝫ filiū ſuuꝫ. Quartodubitat̉ an̄ magis dꝫ diligere pr̄em carnalē qͣꝫ ſpūalemRn̄det Rich̓. q. ix. ꝙ ſic. eo ꝙ ſpūalis pater non eſt itavere cauſa bn̄ficij ſui ſicut pr̄ carnalis. ſꝫ ad beneficiumſolū myſterij alicuius. pr̄ aūt carnalis dat eſſe nature ſicut cā efficiens. nec ſpūalis pr̄ eſt ita neceſſarius filio adhoc vt habeat eſſe gr̄e. qꝛ ſi nō poſſet hr̄i pr̄ ſpūalis datdeus hōi eſſe gratie ꝓpter bonū motuꝫ liberi arbitrij. ſꝫſine carnali pr̄e nō dat hōi eſſe nature qͣꝫqͣꝫ poſſet dare ſivellet ſicut dedit pͥmis ꝑentibꝰ ⁊ humane nature xp̄i.Quinto vtꝝ vir tenet̉ magis diligere patrē vel matreꝫqͣꝫ vxorē? Rn̄det Rich̓. ꝙ ſic ꝓpter duas rōes. Primorōne fortioris ꝯiunctiōis. Fortior em̄ cōiunctio fundat̉ſuꝑ ꝓpinquiſſimū nature gradum qͣꝫ fundat̉ ſuꝑ mutuū ꝯſenſum ꝑ verba vel ſigna expreſſum qͣlis eſt intervirū ⁊ vxorē. Secūdo rōne maioris boni qd̓ a diligente recipit. Recipit em̄ vir a parentibꝰ eſſe nutriri ⁊ diſciplinari qd̓ eſt magis bonū qͣꝫ carnale remediū ꝯtra eſtūꝯcupiſcentie ⁊ ſolatiū ſotietatis ⁊ adiutoriū ad ꝓcreationē ꝓlis que vir recipit ab vxore ⁊cͣ. Sexto dubitat̉ anom̄s tenent̉ diligere inimicos ꝙͣtūcūqꝫ ad affectū. Rn̄det Bonanē. q. iiij. ꝙ inimicus ꝯſiderat̉ dupliciter. vl̓ẜm ſtatū in quo penitet ⁊ veniā petit. ⁊ ſic om̄s tenent̉diligere inimicos ꝓpter illam ꝯditionē quā dn̄s ponitin oroe dn̄ica. Dimitte nobis debita nr̄a ⁊cͣ. Si em̄ hōſeruat iram fruſtra a deo petit medelaꝫ Eccͣi .xxvij. Sꝫſi ꝯſiderat̉ ꝙ ſi eſt in ſtatū ⁊ actu ledendi ⁊ inimiciciasexercendi ſic qͥdam dixerūt ꝙ affectu diligere inimicosnō eſt neceſſitatis ſꝫ ꝑfectionis. nec dn̄s hoc p̄cipit ſedmagis hoc ꝯſulit. ſꝫ hoc videt̉ inſufficienter dictū eo ꝙcharitas ſe extendit ad om̄e qd̓ eſt poſſibile ad beatitudine ꝑuenire. ideo nō hꝫ aliquis charitateꝫ niſi diligatoēs qui ſunt in ſtatu vie ſiue amici ſiue inimici. vn̄ psͣ.cxviij. Latū mandatū tuū nimis. Quia mandatū charitatis ad oēs ſe extendit. Et ſic longitudo mandati eſtꝙ extendat ſe ad oēm differentiam tꝑis. ſic latitudo adoēm perſonā viatoris. vnde ſicut aliquis nō habet charitatem ſi p̄poneret in vna die ſola peccare ⁊ nō in alijsbenefacere. quia deficit ſibi latitudo iſtius mādati. Sicergo dicendum eſt ꝙ quilibet tenetur diligere inimicū affectu elicito quo optatur ſibi vita eterna ⁊ ſummūbonū. Sed optare cum affectu imperato bona temꝑalia ⁊ ꝓſperitatem tranſitoriā non tenemur cum ſufficitnō odiſſe vt videlicet nō gaudeamus de malis eorum.Quia Prouerb̓. xxiiij. Cum ceciderit inimicus tuus negaudeas. Uerūtamen ſic diligere eſt ꝑfectionis ⁊ ſuꝑerogationis. hec Bonauē. Septimo dubitat̉ vtꝝ maioris ſit perfectionis diligere amicos qͣꝫ inimicos? Rn̄det Thomaſius in ſcripto arti. ij. ꝙ cum deus ſit cauſa dilectionis ꝓximi iſte due dilectiones. ſcꝫ amici ⁊ inimici poſſunt dupliciter adinuicem comꝑari. Uno modo ex parte ꝓximi qui diligitur tunc cū amicus ſit melior ⁊ magis cōiunctus. actus dilectionis tranſiens ſuꝑeum eſt melior. ⁊ eius oppoſitum eſt deterius. ſcꝫ odireamicū ꝙͣ inimicū. ⁊ ex hac ꝑte dilectio amici preeminetdilectioni inimici. Secundo modo comꝑantur ex parte eius quod eſt ratio diligendi. ⁊ ſic dilectio ininimici.preeminet propter duo. Quia dilectionis inimici ſolusdeus eſt cauſa ⁊ ratio. Sed dilectionis poteſt eſſe aliacauſa ⁊ rō. ſuppſito ꝙ vterqꝫ ꝓpter deū diligat̉. Fortioron̄ditur eſſe dilectio q̇ animū hoīs ad remotiora diffunditꝭ ad dilectionē inimicoꝝ. ſicut virtus ignis tāto oſtēdit̉ eſſe ꝑfectior quāto ad remotiora diffundit ſuū calorē. Tunc ſicut videmus ꝙ idem ignis in ꝓpinquiorafortius agit qͣꝫ in remotiora. ita etiā feruentiꝰ diligit charitas ꝯiunctos qͣꝫ remotos. ⁊ qͣꝫtū ad hoc dilectio amicoꝝ ẜm ſe ꝯſiderata eſt feruētior ⁊ melior qͣꝫ dilectio inimicoꝝ. hec Thomaſius. ad hoc dicit ſanctus Tho. q.iij. Meritū ꝯſiſtit ex hoc ꝙ voluntas ad finē efficit̉. ⁊ iō