Sermo.LXXXVIII.

ip̄oꝝ adulatoruꝫ. ſed tamen viſcera eius replentur languore. Quia dicit Grego. in omel̓. ſecunda ſuꝑ Ezechi.Nihil̓ eſt ꝙ tam facile corrumpit mentes hominum vtadulatio. Plus enim nocet lingua adulatorum ꝙͣ gladius perſecutoꝝ. Quia dicit Beda ſuꝑ Lucam. Ipſapeccati nutrix eſt adulatio ſicut oleum in lampadibꝰ flamis ardentibꝰ fomentum ſolet miniſtrare. Ideo fugiēda eſt adulatio. ⁊ potius recipienda eſt correctio. que lꝫauribꝰ ſit amara. repellit tamen opilatiōꝫ peccati. Quare ſcriptum fuit Leui. v. vt in ſacrificium ſal ponerent ⁊non mel. Spiritualiter deo ſacrificium facimus quādoob eius amorem aliquid boni agimus. In his ergo necip̄i gloriemur. nec hominū laudes reciꝑe debemus. ſedpotius argui a peccatis ⁊ increpari ꝓ noſtris multis delictis. ſicut beatus Aug. li. v. de trini. Magis inqͥt optabo a quolibet rep̄hendi qͣꝫ adulatorie laudari. Nullusenim reprehenſor eſt formidandꝰ amator veritatꝭ. Laudator v̓o errat ⁊ confirmat errorem. Et Petrus rauen̄.in quadam epiſtola. Sal correctionis in omni ſacrificioreprobatur. Eſt autem adulator ſimilis falſo medico vl̓peſſimo qui peſſime facit pro egro. videns vulnus inſanie plenum. claudit illud ante plenam purgatōem. licꝫhoc videat aliquando placere egroto. Eſt enim dulciꝰaliquando ſubire mortis periculum. qͣꝫ ſuſtinere amarum remediuꝫ. Sic moraliter adulator eſt peſſimus vtdixi medicus. Uidit enim aliquando mūdi diuites tumeſcere vulnere ſuperbie. Et remediū de quo loquiturꝓpheta dicēs. Increpaſti ſuꝑbos. vult omittere. Claudit enim vulnus aliquando per adulationis emplaſtꝝ⁊ ſic viſcera repleta elationis putredine ad eterne mortis interitum feſtinant. Quia dicit Eſa. iij. Popule meus qui te beatum dicunt. ip̄i te decipiūt. Figura. iij. Regum .xxv. Achab rex hieruſalē noluit credere Micheeprophete domini. Sed adherens ꝓphetis falſis ingreſſus eſt prelium contra regem Syrie. percuſſus eſt interſtomachum ⁊ pulmonē ⁊ mortuus eſt veſpere. ⁊ caneslingebant ſanguinē eius. Spiritualiter ꝑ achab regemnotatur quilibet homo qui regnum ſuum regere debꝫ.Per Micheam notatur verus corrector. vere viuere cūpiens debꝫ appetere corrigi. debetqꝫ ip̄ius increpatōespatienter ſufferre di. cum pſal. Corripiet me iuſtꝰ in miſericordia ⁊ increꝑabit me. Sꝫ per falſos prophetas intellige adulatores implentes aures hominū laudibꝰ falſis. vt ſic decepti regi celi ſe apponant. Sed ꝑcuſſi ſagitta diuine ſententie corruunt. in hora mortis ip̄orū tunccanes infernales multa auiditate ſanguinem bibent etſic cognoſcere poterint qualiter decepti ſint blandicijslaudatoꝝ. Dicit enim Seneca epl̓a. xl. de Alexandro.Alexander enim cum in obſidione cuiuſdam ciuitatiseſſet ſagitta quadam vulneratus. cum igitur reſparſoſanguine ſicci vulneris dolor creſceret ⁊ crus obſtupuiſſet. aſſiſtenti ait. Omnes monſtrant me eſſe filiū IouisSed vulnus hoc me eſſe hominē claret. Ecce quomoIdo ꝑcuſſus adulatoꝝ medicinam qui cognoſcebat quiante vulnus nullatenus aduertebat. Secundo quidāvtuntur mordaci detractione. Aliqui eniꝫ canes adeoſunt vt ſemper turpibꝰ veſcantur. reſumentes vomitū⁊ omnē immundiciā comedūt ante blandiūt. Sic moraliter canes iſti immundi ſignificant detractores. quorum lingua ad turpia ſemper ꝓximoꝝ inuenitur feſtina. Blandiuntur in facie. ⁊ retro mordent detractōne.⁊ ſemper replicant mala que pandunt. Nam legit̉. iiij.Reg. ix. ꝙ canes comederunt Ieſabel. Ieſabel interp̄tatur ſterquilinium. Nam impudici detractores ſtercoribus .i. humanis peccatis ⁊ immundicijs delectant̉velut qui reguli dicunt̉ latrinarum purgatores. nam illa ſtercora portantur in ſpatulis. Iſti v̓o tm̄ in lingua.Hi enim canes neminē illeſuꝫ ꝑmittunt. Non .n. ſubterfugiat qui eoꝝ morſus eſt. Unde Ualerius libro. iij.Modeſtia felicitas eſt que malignantes deutes vitare

poſſit. Nam xp̄c vitare non potuit qui omniū ſanctiſmus fuit. Nam phariſei velut immundi canes ſibi detrahebant. nam ꝓpterea ip̄m paſcebant vt ſibi detrahere poſſent. Et ſimiles ſunt auibꝰ immundis que cadaueribus veſcuntur. vt ſunt vultures. corui que a ſacrificio fuerunt ꝓhibite. vt patet Leuit. iij. Sic tales phariſei detractores ⁊ alij eis ſimiles carnes ꝓximoꝝ comedētes ⁊ lacerantes merito dicunt̉ immundi. quia omniuꝫhominū maliciam portant in lingua. Nā ſi in vno homine cognouerint multas virtutes nullam harum capiunt. ſed obſeruant ſi quid vicij vel turpitudinis ſit inillo quo veſci poſſunt. ⁊ ſi quid app̄henderint. illud dētibus lacerant. In illo quidē delectant̉. ⁊ in illo requieseoꝝ. vel ꝓferunt vel ampliant ⁊ per illud alia bōa actaextinguere conant̉. None tales fuerunt iudei qui multas virtutes in xp̄o viderunt. ⁊ tamen nullam earū ſedſemper malicioſe obſeruabant an poſſent aliquid reprehenſibile deprehendi. ſed non potuerunt. quia peccatūnon fecit. nec inuentus eſt dolus in ore eius. Eſai. liiij.Noli eſſe in conuiuijs peccatoꝝ. neqꝫ comedes cuꝫ eisqui carnes ad veſcendū conferunt. Que verba exponens Greg. xix. moral̓. Carnes inquit ad veſcendū cōferre eſt in collatōibꝰ viciſſim vicia ꝓximoꝝ eneruarehi immundi munda ſpernunt ⁊ immunda amplexant̉figurati in coruo Gen̄. vij. qui miſſus de archa inuento cadauere requieuit in illo comedens ⁊ fruēs eo. neceſt amplius reuerſus ad archam. Columba v̓o etiamemiſſa reuerſa eſt ad eam. Spūaliter per hanc vitā ſimplices volant ⁊ detractores hincinde. Sed detractor inuenta putredine alicuius culpe reſidet illi. Illa veſciturᶠ⁊ illa paſcitur. ⁊ ad conſortium ſanctoꝝ venire contemnit ⁊ obliuiſcit̉. Sed homo ſimplex fugit illa. Sed inuētis ſeu viſis virentibꝰ bonis operibꝰ viroreꝫ inde boniexempli aſſumens conatur ad archaꝫ diuine gr̄e bonorum operum alijs concitus volare. Tercio vtunt̉ aliqͥmendaci accuſatōe. ſicut interdum inuidi ⁊ mendacesaccuſant bonos ⁊ innocentes. Et querit̉ circa hoc. vtꝝfalſe accuſatus vel mendaciter poſſit accuſati iniuriamremittere? Rn̄det ſanctus Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xlviij. Falſe accuſans ſpūaliter facit iniuriam accuſato. Et ſi accuſatus innocens fuerit pōt iniuriam ſuam remittere maxime ſi ille non calumnioſe accuſat ſed ex animi leuitateSi aūt accuſator ab accuſatione deſiſtat ꝓpter aliquamcolluſionem cum aduerſario tunc facit iniuriam reipublice. Et hoc non pōt ei accuſatus remittere. Sed hocpertinet ad principem qui reipublice gerit ptātem.¶ De eadem dn̄ica. Sermo ſecundus.T ecce quidam hydropicus erat ante illum Luce vbi ſupra. Interoīa que homini infirmo ſunt neceſſaria vnūeſt precipuum. in medicum confidentia. quia talis confidentia dat medicine operā. qꝛ diffidentia diſſipat me­ 7dicinam. Ad qd̓ ꝓbandū ſcribit Seneca libro declarationū. ꝙ fuit Rome quidam habens filium. ⁊ poſt primam vxorem duxit aliam. que multuꝫ exoſum habuithunc filium. Qd̓ aduertens pater miſit eum ad ſtudiūqui bene ꝓficiens in magnū creuit medicum. Medicꝰergo factus incidit pater in languoreꝫ. Igitur filiꝰ eiusvocatus ⁊ ab eo integre curatus. poſtea nouerca in eādem incidit infirmitatem. Accerſitus filius ad eaꝫ ⁊ curare non valebat. Accuſatus ergo coram ſenatoribꝰ ꝙnouercam curare nollet. reſpondit filius ꝙ ideo eaꝫ iuuare non poſſet. quia in eo confidentiam non haberet.Spiritualiter autem xp̄c eſt magnus medicus qui ẜmAugu. de celo venit. eo ꝙ in terris magnus egrotꝰ videlicet genus humanum iacuit. Iſte medicus ſanat ſolo verbo. ẜm illud Nume. xxj. Tuus domine ſermo qͥ

Ad iij

1H