Dominica. XVI poſt Trinitatis

vos. In ſuſcitatione aūt quando eum ad vitaꝫ reuocauit. plorauit qꝛ eum ad huius vite miſerias reuocauitEt paulo poſt dicit idem Aug. O mors deſiderabilis. omors oīm maloꝝ pn̄tiū finis. O mors laborꝭ clauſula.qͥetꝭ pͥncipiū qͥs cogitare pōt tuaꝝ vtilitatū btītudinē.Nā male mori xp̄ianoꝝ nō ē: dū mori cū xp̄o viuē eſt.Hec Aug. Id eo mors liberat. Unde Iſid̓. li. iij. de ſū.bono. Illi deplorandi ſunt ī morte quos miſeros infernus ex hac vita recepit. non quos celeſtis aula beatificandos includit. Quinto cōſiderando morteꝫ aīe plangis quod deus eſt omniū noſcens. Ip̄e enim nouit qͥdvnicuiqꝫ potius expedit qn̄ moritur ⁊ quando viuerenobis contingit ⁊ ꝯuenit. Sexto cōſidera ꝙ luctus tuꝰimmoderatus eū nō iuuat neqꝫ eū ad vitam poteris reuocare. nec ꝑ talem luctum a purgatorio liberare. ⁊ hoceſt quod allegauit Dauid. ij. Reg. xij. qꝛ filius ſuus chariſſimus languebat flebat ⁊ nō capiebat cibū. Cuꝫ aūtmortuus eſſet. ſurrexit. lauit ⁊ comedit ⁊ conſolationeꝫaccepit ⁊ ait. Nunqͥd potero eū reuocare ampliꝰ. EgoX vadam ad eū ille v̓o nō reuertet̉ ad me. Et dicit̉ notanter ſuꝑius qn̄ moderatus fletus mortuū nō iuuat. Dehoc refert Apiarius libro apum. c. viij. de aīa ſua dicēsAnima mea filiū habuit primogenitū indole inſignemin decore precipuum. quo mortuo incōſolabiliter doluit nec forte ſine preſagio futuri mali. Nam poſt illū aliūhabuit. qui etſi inſignis malicia fuit dilapidator tamenpaterne hereditatis prodigaliſſimus fuit. Matre ergoincōſolabiliter lachrymante apparuerūt ei iuuenes vtviſum eſt ei ingenti gaudio gradientes. Cūqꝫ meror filij inter illos non eſſe videret ⁊ fleret. Ecce poſt aliorfilium lento gradu ſubſequentē cognouit. Cui mat̓ cūgraui clamore dixit. Et quid eſt fili mi ꝙ ſolus ⁊ nō cuꝫalijs graderis retardatꝰ. Cui ille ī toga laterali magnūaque pondus oſtendens. Ecce inquit mater. lachrymequas ꝓ me inaniter fudiſti quoꝝ pondere ab alioꝝ ꝓſecutione retardor. Ad deum ergo lachrymas cōmutabis. ⁊ in pn̄tia ſacri corꝑis chriſti cum elemoſynis pauperū ꝓ me corpiū et deuotuꝫ effundas. ⁊ tūc liberabo.ab incommodo quo nunc premor. Et dicit ibidē autorꝙ diſpenſatione diuina vel ad conſolationeꝫ matris ſedixiſſe mortuū iuuenē ſe inanibꝰ lachrymis a comitatuſodalium retardatū. qꝛ meritis quidem viuentiū defūctoꝝ aīe iuuari poſſunt. ſed nullis ꝓrſus demeritis expediri. Septimo ꝯſidera ꝙ luctus irrationalis tibi nocet ⁊ tibi nō prodeſt. iuxta illud Ecc̄i. xxxviij. Repelle ate triſticiā. ⁊ memento nouiſſimoꝝ. ⁊ noli obliuiſci. neqꝫ em̄ ei eſt conuerſio. ⁊ huic nihil proderis. ⁊ teip̄m peſundabis. dū em̄ a tali triſticia abſorbetur animꝰ nō hꝫliberum ad orandū ꝓ illo quē deflet. Octauo conſideraꝙ aliqn̄ amici nos impediūt in virtute a via ſalutis. naꝫcor noſtrū ad mūdū alliciūt. ⁊ ad gerendū ſollicitudinecirca ſtatū eoꝝ. ⁊ ad minus ad obediendū deo in conſilijs ſuis. Unde Aug. ſuꝑ Gen̄. Sepe offendit̉ deus neoffendat̉ amicus. Et ideo diſpenſatione diuina plerūqꝫ ꝯtingit vt amici quos carnaliter dileximꝰ ſubtrahāt̉quatenus affectiones noſtre in deū liberius ⁊ integriꝰextendant̉. De hoc legit̉ in vitaſpa. li. iiij. c. vij. de qͥbudam bonis ꝯiugatis. viro vicꝫ ⁊ muliere qͥ erant valdehoſpitales anteꝙͣ dn̄s eis ꝑuerū largiri dignaret̉. ſꝫ puero habito iā ꝑentes manū retrahebāt ab alienis ⁊ puero oīa reſeruabant. Ideo angelus ibidē nocte qͣdā cuꝫheremita hoſpitatus puerū ſuffocauit. Et cū heremitaquereret qͣre hoc feciſſet. reſpondit. Cū .n. domꝰ illa ſꝑfuiſſet dei in omnibꝰ pauꝑibꝰ recipiendis. iuſſit dn̄s puerū occidere cuius aīa in celū euolauit vt deus gaudeatſua pacifica poſſeſſione qͥ dicit. Qui vos recipit me recipit. Nono cōſidera ſpem reſurrectionis future. qꝛ quēhic mortuū vides al̓s rediuiuū videbis. Unde apl̓us.j. ad Theẜ. iiij. Nolumus vos ignorare de dormientibus. Glo. i. defunctis qui dormiūt ſomnuꝫ mortis. a qͣ

excitabunt̉ tempore reſurrectōnis quā infideles negatvt nō cōtriſtemini ſicut ⁊ ceteri qui ſpem nō habent. etAmbr. li. iij. de morte fratris ſui. Ceſſent inquit lachryme. quia debet aliquid inter fideles ⁊ ꝑfidos eſſe fleantſuos qui eos in ꝑpetuū eſtimant interire qui ſpem reſurrectionis non habent. Nobis v̓o qͥbus mori nō nature. ſed huius vite finis eſt. qꝛ ipſa natura in nobis reꝑatur. mortis caſus abſtergit̉. Decimo ꝯſidera ꝙ ſi viuens fuerit tibi gratus gratior erit iaꝫ ſaluatus. Sic em̄amici noſtri in torrente voluptatis diuine inebriabuntur. nec tn̄ noſtri nullatenus obliuiſcant̉ vt dicit Aug.li. ix. ꝯfeſſ. c. iij. His ergo decem conſiderationibus demortuis exceſſu dolorem mitigare debemus cū amicosnoſtros moriendo ſubtrahi videmus. ſicut ſuadet Cyprianus li. ſuo de īmortalitate aīe. Non ſunt inquit lugendi fratres noſtri accerſione dominica a ſeculo liberati. cum ſcimus eos nō amitti ſed p̄mitti. ⁊ occaſionē nōdandā gentilibꝰ vt nos merito reprehēdat. quia quosapud deū viuere dicimus vt extinctos ac ꝑditos lugemus. Nihil enim prodeſt verbis ꝓferre ⁊ factis deſtruere veritatem. Igit̉ ꝯtra iſtos exceſſiue lugētes ne iſtasdecem ꝯſiderationes attendentes ſignāter dicit̉ Ecc̄i.xxij. Modicum plora ſuꝑ mortuum quoniam requieuit. vicꝫ a laboribꝰ ⁊ miſerijs huius mundi. Iuxta illd̓Apoca. xiiij. Ammodo iā dicit ſpūs vt requieſcant a laboribꝰ ſuis. Et dominus dicit hic. Noli flere .ſ. immoderate ⁊ exceſſiue tuos defunctos. Tercio ſunt qͥ lugēt̓.mortem amicoꝝ ſagaciter ⁊ charitatiue ex pia deuotione. Nihil enim triſtari in receſſu amici ingratitudinisſignū eſt. nimis v̓o triſtari deſperationeꝫ arguit. Sunttres cauſe quare cū ratione ⁊ dolore poſſumus morientibus bonis viris flere. Primo quia pauci boni viri ſt̓ī eccleſia militanti. et ſic beatꝰ Aug. vt legit̉ ꝙ quotiēsde morte alicuius boni ſacerdotis audiuit. fleuit. nō ꝙſibi de ſtatu ſuo timuit. ſed qꝛ paucos tales in eccleſia reliquit. Ita etiā legit̉ de beato Ambroſio. vt cū alicuiusſancti ſacerdotis vel ep̄i obitus ſibi nunciaret̉ ſic amariſſime flebat. vt ſic vix cōſolari valeret. Cū aūt interrogaret̉ cur viros ſanctos ſic fleret. aiebat. Ne putas meflere quia receſſit. ſed qꝛ me preceſſit. ⁊ qꝛ difficile inuenitur qͥ tali officio dignus habeat̉. Secūdo qꝛ aliqua forſitan purganda deferunt q̄ in preſenti nō cōpleueruntTercio ex conſideratione miſerie naturalis. qꝛ oportetnos ꝓpter peccatum primi parentis putrefieri ⁊ incinerari. Et ſic ſanctus Tobias mortuos ſepeliebat ⁊ lugebat eos Tobie. ij. Et. xiij. q. ij. dicit Chryſ. Pietatis affectu humilitatiſqꝫ intuitu mortuos lugere non ꝓhibemur. ſicut nonnullos ſanctoꝝ alioꝝ obſequijs pias lachrymas impendiſſe legimus. Ideo Ecc̄s. vij. Meliuseſt ire ad domū luctus ꝙͣ ad domū cōuiuij. in illa enimadmonet̉ finis omnium morientium.¶ De eadem dominica. Sermo. iiij.Doleſcens tibidico ſurge Luc̄. vbi sͣ. Dicūt naturales ⁊ btūs Gre.ſuꝑ Iob. Hec vna aqͥle ꝓprietas eſt. qn̄ pul¬43li eius recenter nati ad capiendū groſſiorē cibū ſunt inualidi. tūc ip̄a ſanguinē ⁊ liquorē humidum p̄de in osſuū attrahit ⁊ attractū ſibi cibū ī ore pulloꝝ fouet. ⁊ itarefic̄ eos cibo leuiori qͦuſqꝫ ꝯualeſcāt ad ſumendū cibuꝫfortōrē. Et dic̄ Areſ. qn̄ iā aliqͣlit̓ ſunt adulti ꝯpellit eosexire de nido ad cibū q̄rēdū. Moralit̓ ꝑ aqͥlaꝫ intelligequēlibet fidelē vicꝫ patrē ⁊ matrē qͥ ad ſil̓itudineꝫ aqͣledebent ſollicitari circa filios ſuos vt poſt cibuꝫ corꝑaleetiā ſpūali cibo vicꝫ virtutibꝰ debite nutriant̉. Et interalias virtutes docet Egidius romanus in de regi. pͥn.ꝑte ſcd̓a li. ij. c. v. ꝙ ab infantia in fide inſtruant̉. vt eaꝫaſſueſcāt. Et hoc iō ẜm eū debꝫ fieri qꝛ fides ē ſupra ra-