Dominica. XVI. poſt Trinitatis

et exurge a mortuis ⁊ illuminabit te chriſtus. Ꝙtū adtercium oſtenſiua ſunt duo videlicet ſeſſio ⁊ locutio. deprimo dicit. reſedit qui fuerat mortuꝰ. Nō dicit euāgeliſta ꝙ ſteterit vel iacuerit ſed reſedit. In ſtando em̄ totum corpus laborat. ſed in iacendo totum quieſcit. Inſedendo em̄ partim laborat ⁊ partim quieſcit. Illi ſtantqui circa ſollicitudines temporales nimis laborant. illiiacēt qͥ in bonis oꝑbꝰ torpent. Nulli eoꝝ ſunt veracit̓reſuſcitati. Sed illi qui ſedent ꝓ tempore deo ꝑ deuotāorationem aut ꝯtemplationem ⁊ ꝓximo ꝑ diligentemoperatōnē laborant. vnde bene opus eſt vt Maria pie⁊ ſublimiter ſentiat de deo. Martha minor dicit̉ ⁊ benigne cogitat de proximo. Lazarus miſere ⁊ lachrymabiliter ſentiat de ſeipſo. De ſecundo dicit̉. Et cepit loqͥ.Peccator em̄ qui prius conſueuit loqui verba mūdi vl̓peccati incipit loqui verba dei oſtendit ſe fore ſuſcitatūquia dicit Bern̄. Precioſa lingua que nō niſi de diuinis rebꝰ nouit deſerere verba. Ꝙͣtum ad quartū ꝯſecūtiua ſunt duo. laudatio dei. fides ⁊ recognitio. De pͥmodicit̉. Accepit aūt omnes timor. ⁊ magnificabāt deum.Sic pctōr ꝓpter beneficiū ſuſcitatiōis ſpūalis dꝫ laudare xp̄m. Quia dicit Chryẜ. ſuꝑ Math̓. Ad laudanduꝫſe me omni tꝑe incitat qui mihi omni tꝑe beneficia preſtat. Sed certe ſunt multi hoīes qui ingrati ſūt de tantis beneficijs ſibi impenſis nec dum laudant. Iō dicitin ꝑſona chriſti beatus Aug. Si fueris iniquus nō melaudas. ſi vita cū lingua cōſentit tūc me laudas. Et addit. Melius eſt tacere ⁊ benefacere ꝙͣ me laudare ⁊ peccata ꝯmittere. De ſcd̓o dixerunt. Propheta magnꝰ ſuirexit in nobis. Sic ⁊ tu ſi habueris dei cognitionē certuꝫ eſt. quia reſuſcitatus es. Quia vbi ſincera dei cogn.tio ⁊ vera fides. ibi nulla inferior delectatio ſeu adheſioIdeo dicit beatus Auguſt. Qui deū omniū largitoreꝫbonoꝝ cognouerit que ſibi delectatio in inferioribꝰ eriSi arbor ſemꝑ p̄ferenda eſt ſuo fructui quid miꝝ ſi deiintuitu vilipendit̉ breuis delectatio huius mūdi.¶ De cadem dominica. Sermo ij.Cce defunctꝰ efferebatur filius vnicus matris ſue. Prudens agricola agrū ꝓprium ocioſum exiſtere nō ꝑmittit dū tp̄s eſt germinis. quando em̄ inde eleuat frumētum interdum ſeminat rapas vel aliud qd̓ naſcit̉ ꝓ illo tꝑe. ideo ſollicitꝰ eſt cū mature ſunt ſegētes ip̄as metere. Iuxta illud Iohelis. iij. Mitte falcem qꝛ matureſunt ſegetes. Spualiter ꝑ agricolā intelligit̉ deus paterteſte chriſto Ioh̓. xv. Ego ſum vitis vera ⁊ pr̄ meꝰ agricola eſt. Ager eſt pn̄s eccleſia catholica. Sed fruges qͥlibet nr̄m in hoc agro debet fructificari. Uidemus etiaꝫꝙ ſemina in agro etiaꝫ ſiqua ſunt indigeſta ⁊ acerba ſic̄cum maturis metunt̉. Sic loquendo ad ꝓpoſitū deꝰ inpn̄ti vita tp̄s merēdi nobis ꝯcedit. vt dicit Hiero. xiij.q. ij. c. In pn̄ti ſeculo ad maturā meſſem deueniētes reportamur ī horreo dn̄i .ſ. in vitā eternā ⁊ nō tradamurcū paleis ad comburendū. Et niſi tēꝑe accepto ꝑducatager eccleſie fruges debitas. ſi nō fructiferos non ꝑmittit nos amplius diuīo in agro eccleſie ſeu campo mundi ꝑſiſtere. ſꝫ falce mortis nos de campo vite pn̄tis abſcidet ſiue dulces ꝑduxerimus fructꝰ ſeu acerbos. Et hocfiguratū eſt Apoc. xiiij. vbi Iohānes vidit cuidā angelo precipi vt meteret. qꝛ mature eſſent meſſes. Venit inqͥt hora vt metant̉. et miſit falcem ſuam in terrā ⁊ meſſuit. Et ſequit̉ immediate ꝙ alius exiuit qͥ habuit falcēacutā. Et angelus qͥ habebat ptātē ſuꝑ ignē ⁊ aquā dixit illi qͥ hēbat falcē acutā. Mitte falcē ⁊ vindemia botros vinee. qͥ fecit ⁊ vindemiauit. ⁊ miſit in lacū ire dei.Spūaliter ꝑ falcem intellige mortē humanā. ratō eſt. ꝙͣuis ſpice dn̄ ſunt in agro vna alia maior atqꝫ longior eſt

vel ſit. tn̄ verſus radicem ꝑ falcis deciſionem omnes inueniūt̉ equales. ſic facit mors humana. Nā in agro eccleſie atqꝫ preſentis vite vnꝰ eſt maior atqꝫ excelſior alionobilitate et diuitiaꝝ magnitudine. tn̄ morte illos metente ſiqͥs aſpiciat om̄s eqͣles recipiet. Ideo dicit Proſper in ſententijs. Reſpice ſepulcra qͥs ſeruus qͥs dn̄s.quis diues. qͥs pauꝑ. diſcerne ſi potes vinctuꝫ a rege adebili fortē. ⁊ pulcrū a deformi. q. d. non potes diſcernere: qꝛ omnes ſunt equales. Sed ꝑ pͥmā falcē metentemmeſſem ſubaudi mortē iuſtoꝝ qͥ de cāpo aduerſitatis vite pn̄tis vbi eſtibꝰ multaꝝ afflictionū probati arentesvenerunt ad ꝑfectā maturitatē metunt̉ ne ampliꝰ grandines ⁊ tēpeſtates eos ꝯterant. ⁊ nec cadat ſuꝑ eos ſol.neqꝫ vllus eſtus. Per aliū v̓o angelum falcē acutā tenētem cui angelus ptātem habens ſuꝑ ignē dicit vt vindemiaret botros ſubaudi necem damnatoꝝ q̄ peſſimaeſt ẜm psͣ. Dyabolus em̄ qui habet ptātem ignis infernalis vel ſupplicij dn̄o ꝑmittēte iubet eos vindemiarede vinea preſentis vite. qn̄ videlicet completa eſt malicia eoꝝ. igit̉ ꝓijciunt̉ in prelū: vulgariter preſſe: infernivbi ꝯculcabunt̉ .i. prement̉ eternaliter. ⁊ iam ampliꝰ meritoꝝ fructus ꝓducere nequiunt. qꝛ hic facere noluerūtIdeo dicit Aug. j. ꝯfeſſ. Illa eſt pena peccati iuſtiſſimavt amittat vnuſqͥſqꝫ illud qd̓ vti bene nouerit. cū tamēſine omni facultate poſſet ſi vellet. ⁊ qͥd ſciens nō facit ⁊amittit ſcire qd̓ rectū eſt. ⁊ qͥ rectū facere cum poſſet noluit: amittit poſſe cū velit. q. d. Damnati iam vellent facere oꝑa meritoria ſed non poſſunt. qꝛ cum poterant facere noluerunt. Sed de iſtis damnatis nō fuit iſte mortuus. quia al̓s nō fuiſſet ſuſcitatus ſꝫ fuit de iſtis in pugatorio exiſtentibꝰ vel in lymbo. ideo eum dominꝰ inſcitauit a morte vt dicit euangeliū. in quo principalit̓ triatangit. Primo defuncti delatōnem. ibi. defunctus efferebat̉. Scd̓o fletus inhibitionem. ibi. Noli flere. Tercio mortui ſuſcitationē. ibi. adoleſcens tibi dico ſurge.Circa ꝓſecutionē diuiſionis mortis in primo ſermonefacte hic dicā de alijs tribꝰ mortibꝰ. vicꝫ carnalis reſolutionis. clauſtralis conuerſationis ⁊ infernalis cruciationis. Mors gͦ carnalis reſolutiōis eſt ineuitabilis. qͦaomnes morimur ⁊ qͣſi aqua in terrā dilabimur. ij. Regum. xiiij. Et licet hoīes interdū hic diu viuunt. tn̄ admortis terminū neceſſe eſt vt ꝑueniāt. qd̓ ꝓbat̉ in ſimili. qꝛ nulla eſt via adeo longa que aliqn̄ nō ꝯſummat̉ ꝑitinerātiū aſſiduitatē ⁊ ad terminū ꝑueniat̉ ad quem.Moraliter pn̄s vita eſt via quedā inter terminos induſa. vicꝫ int̓ natiuitatē ⁊ mortē. Inter viatores om̄es ſumus ⁊ oportet deuenire ad terminū ⁊ ad portā mortisque dicit̉ eſſe finis vite preſentis ⁊ initiū ſequētis. Ideoaīaduertere debemus aliqͣ que ꝯtingunt homini morienti videlicet dimiſſionē charoꝝ amicoꝝ. amiſſionē bonoꝝ terrenoꝝ. ꝑditionē dieꝝ gratioſoꝝ. pͥuationē mudanoꝝ gaudioꝝ. ꝯſecutōnē mortaliū pctōꝝ occurſionēſeuoꝝ demonioꝝ ⁊ ingreſſionē ꝯfiniū ignotoꝝ. Primoem̄ aīaduertere oportet dimiſſionē charoꝝ amicoꝝ. ſolus em̄ moriens hinc recedit nullus em̄ amicoꝝ qͥbꝰ hͦmagnā amiciciā on̄diſti ⁊ qͦs mētalit̓ dilexiſti tecum vadit niſi forte ad ſepulcꝝ. ⁊ tūc ſtatī ipſoꝝ obliniſcūt̉. Etdic̄ Hol. ſuꝑ li. ſap̄. lec. clxxxiij. ꝙ tales amici ſunt arguendi de obliuione charoꝝ familiariū ſuoꝝ ⁊ maxime cūfuerint diuites. magna em̄ ingͣtitudo eſt tūc amicū deſerere cū nr̄a amicicia pͥmo incipit īdigē. Amici nr̄i ꝙͣdiuviuūt pn̄t ſe iuuare ī his q̄ ſpectāt ad meritū. aut ad demeritū. ſꝫ cū mortui fuerīt penitꝰ ſt̓ īpotētes ad meredū⁊ tūc nō hn̄t aliqd̓ refugiū niſi amicos ſi qͦs in vita ptꝰſe reliquerint. vt dicat qͣlibet illud Iob. xix. Miſeremini mei miſeremini mei ſaltē vos amici mei: qꝛ manꝰ domini tetigit me. Et hi vt addit Hol. ꝯqͥrunt̉ de qͣtuorgeneribꝰ hoīꝫ. et ſūt iſti. Succeſſores ꝓgenitoꝝ heditates. executores defraudātes. defūctoꝝ volūtates. ꝓfeſſores n̄ pēſantes fūdatoꝝ pietates. ⁊ mēdicatores n̄ reci

M 1I