Dominica. XV. poſt Trinitatis.

quod nec cogitari nec dici poteſt. Ecce quali dominoſeruis o pctor qui te hic remunerat talibꝰ malis ⁊ tandem tradit penis eternis. qͣre deo potius ẜuias in cuiꝰregno nihil aliud inuenit̉ niſi qd̓ placꝫ. fouet ⁊ delectatDimitte dyabolū in cꝰ regno nihil aliud īuenit̉ ⁊ ſentit̉niſi qd̓ diſplicet offendit ⁊ cruciat. famulare xp̄o in cuius regno omne bonum inhabitat ⁊ nullum malum. ⁊odit dyabolum in cuiꝰ regno omne malum abundat.Hi ſunt duo dn̄i vicꝫ deus ⁊ dyabolus quibꝰ nemo ẜuire pōt ſimul. Secūdi dn̄i ſunt ſpūs. corpus vt anima⁊ caro. his etiam nemo pōt ſimul ſeruire. qꝛ ſpūs vultpuritatem. corpus v̓o voluptatem. Et ſepe corpus aſſumit dn̄ium ſuppͥmēdo ſpm̄. cū tn̄ debeat fieri oppoſitum. Qd̓ ꝓbat̉ in ſimilitudine. Hereditario em̄ iureſꝑ regnum debet̉ filio ltīmo. qꝛ ſuccedit in omnibꝰ bonis ꝑentis. vt in aut̓. quibꝰ modis natu. effi. legi. §. qm̄coll̓. vj. ⁊ exͣ qͥ filij ſunt legitimi. c. ꝯq̄ſtus. ⁊. c. tanta. Iōne ſit iurgium poſt mortem patris ꝯſueuit pr̄ morti appropinqͣns filium regem inſtituere. Sꝫ tanta eſt aliqͦꝝꝓteruitas ꝙ qͣntumcūqꝫ illis regnum non ſpectet velſuꝑpetat. ꝑ vas ⁊ nephas illud ſatagūt vſurpare. Moralit regnum ⁊ imꝑium debet̉ ſpiritui ⁊ nō corꝑi. quiaſpūs eſt filius dei ad imaginem dei creatus. ſicut dicitBern̄. in li. de ꝯtē. mundi. Anima inſignita dei imagine decorata ſimilitudine. deſponſata fide. dotata. ſpū.redempta ſanguine. deputata cum angelis capax beatitudinis. ⁊ heres bonitatis. Sꝫ corpus eſt filius terre.Gen̄. iij. Terra es ⁊ in terraꝫ reuerteris. Huiꝰ em̄ tanta eſt ꝓteruitas. ambitio ⁊ p̄ſumptio ꝙ ꝯͣ omnia iuravult ſibi ſpm̄ ſubijcere ⁊ ſuꝑ illum regnare vt ſic homoſibi famulet̉. Figura. iij. Reg. ij. vbi legit̉ ꝙ rex Dauidordinaſſet ꝙ Salomō filius ſuus ſuccedere deberet inregno. ſurrexit filius Agith adonias ſumptis qͥnqͣginta viris ſecum di. Ego regnabo. qd̓ audiens Berſabeemr̄ Salomonis p̄uenta ⁊ docta cōſilio Nathan ꝓph̓ecōqueſta eſt Dauid regi ꝙ Adonias frat̓ Salomonisvellet ſibi regnum vſurpare ꝯͣ regis decretū. Tunc rexDauid fecit vngi Salomonem in regem. ⁊ poni ſupermulam ſuam ⁊ ſic duci per terram clamante ppl̓o. viuat rex Salomon. Spūaliter ꝑ dauid intellige xp̄m. ꝑSalomonem filium ſuum humanū ſpm̄. qui eſt filiusBerſabee q̄ interp̄tat̉ puteus ſatietatis. qꝛ ſpūs eſt capax ſatietatis beatitudinis et̓ne. Iuxͣ illud psͣ. xvj. Satiabor cum apparuerit gloria tua. Per Adoniam qͥ interp̄tat̉ dominator ſublimis ſignificat̉ corpus qd̓ ſꝑ deſiderat dominatōꝫ ſalomonis. qͣre ꝯgregatis. l. viris .i.qͥnqꝫ ſenſibꝰ cum appetitibꝰ impugnātibꝰ. x. p̄cepta decalogi clamat. Ego regnabo. qꝛ cum his corpus ſordidum vult imꝑium ſurriꝑe ꝯͣ ſpm̄. cui regnum de iureincumbit. Quod audiens Berſabee ꝑ quam hic intelligit̉ diuina ꝯtemplatio ducit ſalomonem .i. ſpm̄ ad verum dauid xp̄m de corpore ꝯq̄rendo qͥ vngit illum v̓tutibꝰ ⁊ gratijs quibꝰ corpus ſuum ſubijcit. ⁊ aſcenditſuꝑ mulam regis .i. crucem xp̄i ꝑ memoriam paſſionis⁊ tunc clamant omnes vires hominis. viuat ſpūs ſenM ſitiuus appetitibꝰ depoſitis. Sed notabile eſt ꝙ ſequit̉iij. Reg. ij. Ꝙ poſtꝙͣ Adonias coactꝰ eſt regnum fratri ſuo lalomoni dimittere patre ſuo iubente. molitꝰ eſtaccipere Abiſag ſunamitem patris ſui miniſtram cumqͣ ipſe pat̓ dauid dormiebat ipſam tn̄ nequaꝙͣ cognoſcens. Sꝫ ſalomon miſſo Banaia fecit int̓ficere adoniam. Sic ſpūalit̓ poſtꝙͣ corpus dimiſit ſpiritui regnū ⁊dominium adhuc vult hre carnalitatem ⁊ voluptatē.que ꝑ abiſag deſignat̉. tunc ſpūs mittere dꝫ banaiam.qͥ interp̄tat̉ rn̄ſio eius. ⁊ ſignificat punitionem aut caſtigatōem debitam que rn̄det̉ corpori ſtulto. iuxͣ ſtulticiam ſuam ne ſibi ſapiens videat̉. occidat̉ ergo ꝑ morticationem membroꝝ. Quo facto Salomon .i. ſpūs ret in pace fortiter dimicans ꝯͣ corpus. Unde Greg.oꝝ fortitudo eſt carnem vincere ſuis ꝓprijs volu-

ptacontraire. delectationes vite pn̄tis extinguerehuius mundi aſpera ꝓ eternis premijs amare. ꝓſperitatis blandimenta cōtemnere. aduerſitatis motum incorde ſuꝑare. hec Greg. Ad idem dicit Bern̄. in lib̓. deꝯtem. mundi. Noli attendere quid caro velit fieri ſedquid ſpūs poſcit. q. d. Carnem debes odire ⁊ ſpm̄ diligere. Sed diceret hic aliquis vt ſubdit Bern̄. durus ēhic ẜmo. non poſſum odio hr̄e carnem. ac ſi diceres. volo ẜuire ſibi. ⁊ volūtatem eius ſequi. Audi inqͥt Bern̄.Si carnem ſequeris in carne punieris. Delectaris incarne. torq̄beris in carne. Sed di. aliquis. exquo corpꝰtam ſepius vult dominari ſpiritui. quare tunc alligatum eſt ſibi? Ad hoc rn̄det Hol. ſuꝑ li. Sap̄. lec. cxxijꝘ corpus poſt peccatum aīe aut ſpiritui in triplex officium alligat̉. Primo em̄ anima habet ſibi corpus cōiunctum ſicut inſtrumentum in adiutorium ad ẜuiendum. Unde dicit Ariſt. j. pol̓. ꝙ homo ꝯſtat ex anima⁊ corꝑe quoꝝ hoc principans eſt anima. hoc autem ſb̓iectum puta corpus. In homine auteꝫ bene diſpoſitocorpus eſt ẜuus ⁊ anima pͥncipans ⁊ dominans. Irhomine peſtilentico corpus dominat̉. anima famulaEſt aūt ẜm eundem ibi duplex pͥncipatus. vicꝫ diſpoticus vel ẜuilis. ⁊ politicus ſeu regalis. Anima em̄ pͥncipat̉ corꝑi principatū diſpotico. ⁊ talis pͥncipatus qn̄ſubiectum non hꝫ. non hꝫ potentiam reſiſtendi pͥncipalit̓. ſꝫ intellectus pͥncipat̉ appetitui politico pͥncipatu. ⁊ regali qͥ appetitus hꝫ aliqn̄ potentiam reſiſtendirationi. Patet ergo ẜm eum ꝙ corpus eſt ẜuilis ꝯditionis ⁊ anima libere. Et qꝛ ſeruus delicate nutritus ꝓteruit in dn̄m. Iuxta illud Prouer. xxx. Qui delicatenutrit ẜuum ſuum .i. corpus qd̓ rōni debuerat ſubiugari tanꝙͣ domino ſuo. poſtea ſentiet eum ꝯtumacem.i. laſciuum ⁊ dominabilem. vt exponit Paſchaſius.Ideo ſtatim a puericia debet iſte ſeruus domari ⁊ inſeruitutem redigi. Et hoc ſatis aduertit apl̓s cum ait.Caſtigo corpus meum ⁊ in ẜuitutem redigo. j. Chor̄.ij. Seruitus aūt ſi ſit occulta impedit mr̄imoniū ꝯtractum cum libera. Unde ſi ẜuus dicat ſe ingenuum ⁊ꝯͣhit cum libera. ⁊ ipſa poſtea ꝑpendit ſe deceptaꝫ pōtagere ad diuortium faciendum ⁊ obtinebit. xxix. q. ij.Si quis ingenuus. exͣ de ꝯdi. ſer. ꝓpoſuit. ⁊. c. ad nr̄aꝫ.Moralit̓ ſeruꝰ iſte vicꝫ corpus nr̄m fingit ſe eſſe libeꝝ ⁊nobile. ⁊ iactat totum mundum eſſe ſuum ⁊ ꝓpter ſe ordinatum. Et ideo freq̄nter parificari p̄ſumit rōni queeſt dn̄a ſua. ⁊ ingerit ſe ad matrimoniū ꝑ quādam eqͣlitatem cum rōne ꝯͣhendo. Sed certe aut rō aūt ſpūsdꝫ aduertere ⁊ ip̄m repellere tanꝙͣ non maritum ſuuꝫ.Et nota ꝙ corpus nr̄m eſt ſeruus. iō debemꝰ non ẜuoſeruire. ſꝫ ad modum ẜui tractare. Quis autē modusſit ſeruū tractare docet Sap̄. Eccͣi. xxxiij. Panis ⁊ diſciplina ⁊ opus ſeruo. Patet ex illo ꝙ ſibi tria ꝯueniūt.ſ. educatio panis. Caſtigatio diſcipline. Occupatioqꝫoperis. Educatio ſibi debet̉ ne ſuccumbat. ⁊ caſtigatone ſuꝑbiat. Unde Grego. ſuꝑ Ezech̓. ꝑte. ij. omel̓. vij.Si plus corpori ꝙͣ debemus attribuimus hoſtem nutrimus. ⁊ ſi neceſſitati eius que debemus nō reddimꝰciuem necamus. Exquo ergo corpus naturaliter ſubiectum eſt ſpiritui vt ſeruus que vtilitas eſt huic ẜuoſeruire. De hoc Sen̄. epl̓a. xlix. Fateor inſitam nobisnr̄i corꝑis charitatem. Fateor hmōi nobis gerere tutelam. Non em̄ indulgendum eſt illi non ſeruiendum.Multis em̄ ſeruiet corpori qͥ ſeruiet. Secundo corpusdatum eſt anime ſicut indumentum ad ſe tegendum.Iob. x. Pelle ⁊ carne veſtiſti me. oſſibꝰ ⁊ neruis ꝯpegiſti me. Et Sen̄. epl̓a. ix. Corpn̄s vt quandam veſtemanime circūdedit. De indumentis aūt ⁊ rebꝰ quas domini diſtribuunt famulis ſuis duo videmus. vt dicit̉Holc. Unum eſt ꝙ dn̄s dat annuatim duplicem libratam. vnam ꝓ hyeme. aliam ꝓ eſtate. ſic ſolent ordinare ꝙ illam quā ſeruit ꝓ hyeme ſit de pāno groſſiori.