Sermo.LXIIII.

eterne penalitatis ⁊ miſerie ſuſtinebit. Sicut teſtat̉ beatus Aug. in li. lxxxiij. queſtionuꝫ. Illi aūt in quo charitas extincta fuerit erga ꝓximū perpetue ꝓfecto penalitatis imminebit ſupplicium ⁊ tormentū. Et figuratūhoc eſt de illo qͥ in nuptijs inuentus fuit non habensveſtē nuptialem. ad quē dn̄s ait. Amice quomodo hucintraſti nō habēs veſtē nuptialem. at ille obmutuit. Etdixit dn̄s. Ligatis manibꝰ ⁊ pedibꝰ ꝓijcite euꝫ in tenebras exteriores ibi erit fletus ⁊ ſtridor dentiū .ſ. ratōnefrigoris Math̓. xxij. Quid eſt veſtis nuptialis niſi charitas apud ꝓximū q̄ ſue miſerie ſubuenit̉ quā ſi qͥs nōhabuerit ī eternū frigus mittet̉. vbi ab aqͥs niuiū frigidis tranſeunt ad calorē nimiū Iob. xxiiij. Ideo dominus in verbis prelibatis hortat̉ nos ad charitatis oſtēſionē. ꝓximis ꝑ elemoſynarū largitionem. cū dicit. Facite vob̓ amicos. Et tria fac̄ breuit. pͥmo vt amicos nob̓faciamꝰ ibi. facite vob̓. ſcd̓o de qͦ eos facere debemꝰ. ibi.de māmona iniqͥtatꝭ. tercio ad quod eoꝝ indigemꝰ. ibiBvt cū defeceritis. Primo gͦ hortat̉ vt amicos nobis faciamus cū dicit. facite vobis amicos. vbi nota in electōeamici tria ſunt attendenda. Primo vt ille qͥ eligitur ſitprudēs ⁊ diſcretus. qꝛ amicicie ſtultoꝝ ſolent eſſe obnorie. qꝛ qui cum ſtultis verſat̉ ſimilis eis efficit̉. Scd̓o vtille ſit bonus. qꝛ amicicia bonoꝝ cuꝫ malis eſt ꝑiculoſa.qꝛ ip̄i ex maloꝝ familiaritate in vita ⁊ ꝯſcientia corrumpunt̉ et in fama obfuſcant̉. Quod ꝓbat Cryẜ. ſuꝑ Matheū. ꝑ duo exempla. Primū ſi vinū admiſcet̉ accto vinū nō corrumpit acetū. ſed acetū vinū. Acētū ſignificatmalos qͥ deū in ſuis malis oꝑibus exacerbant. psͣ. atteſtante qͥ ait. Exacerbat dn̄m peccator. Sed ꝑ vinum ſignificant̉ boni qͥ deum letificant ꝑ bonam conſcientiā⁊ ꝓxmū ꝑ bonā famam. Iudic̄. ix. Nunꝙͣ poſſum deſerere vinū meum. qn̄ ergo boni miſcent̉ cū malis licetmali interdum ex hoc meliorent̉. qꝛ cū ſancto ſanctꝰ erꝭpsͣ. Tamen boni ſepius in fama corrumpunt̉. Iuxta illud Apl̓i. j. Coꝝ. xv. Corrūpūt bonos mores colloqͥapraua. Scd̓m exemplū eſt ꝙ ſi admiſceat̉ farina luto.farina nō coinqͥnat lutū ſꝫ lutū farinā. Moraliter boniſunt farina qui mola .ſ. timoris ⁊ amoris ſe ꝯterūt ⁊ adcandorem cor ſuū deducūt. et ideo ſuauem panē faciūtSed lutum .ſ. ſunt mali in cōſpectu dei ſordidi ⁊ fetidipedibꝰ demonū cōculcati. ⁊ in cloacam inferni proijciendi. Cū ergo bonis ꝯmiſcent̉ ꝙͣuis mali quādoqꝫ dealbent̉. tamen ſepe in conſcientia boni coinquinant̉. iuxta illud Coꝝ. vj. Hodicum fermentū totam maſſamcorrūpit. Terciū exemplū addit Grego. quia ſi aurumargento miſceat̉. argentū ad auri claritate exurgit. auꝝaut expalleſcit. Aurum moraliter ſunt viri ſancti in fama fulgidi ⁊ in vita precioſi. Argentum autē ſunt mali qui bonos denigrant. Quando gͦ boni miſcent̉ cummalis ꝙͣuis mali videant̉ lucere tn̄ boni vident̉ palleſcere. Quia dicit Tullius de amicicia. Hoc ſentio amiciciam niſi in bonis eſſe nō poſſe. quomō erit amicus qͥſibi eſt inimicus? Hec ille. Sepe tn̄ ꝯtingit. ꝙ boni admiſcent̉ cū malis. ⁊ tn̄ nec boni malos ꝯuertūt. nec mali bonos corrumpūt. Quod ꝑ tria exempla pōt videri.Uinū em̄ eſt cum fece ⁊ fex nō aufert vini dulcedinemnec vinū feci acedinē. Sic roſe morant̉ cū ſpinis. nec ſpine auferunt roſis quin redolēt. nec roſe ſpinis qͥn pungant. Sic aurū qn̄ occultat̉ in luto. lutū nō aufert auroſuū coloreꝫ nec aurū luto fetorem. Sic ſepe mali morāt̉cū bonis nec mali pn̄t auferre bonis ſanctitatē. nec boni malis iniquitatem. Tercio in electione amici videndum eſt ne ſit ſuꝑbus. quia nullus cōuenit cū amiciciaqꝛ ſuperbus neſcit eſſe ſocius. vult .n. eſſe dn̄s. Prouer.xj. Ubi fuerit ſuꝑbꝰ ibi cōtumelia. Ideo dicit Ambro.li. iij. de offi. Amiciciam ſuꝑbia neſcit. Et dicit notant̉:facite vobis amicos. Ubi nota ꝙ Rober. Holkot ſuC. per li. Sap̄. lec. cxx. dicit. ꝙ inter oīa preſenti vite neceſſaria maxime foret vtile diſcernere int̓ amicos ⁊ inimi-

cos. Quia frequenter amicos credimus illos qui ſuntrealiter inimici. ⁊ illos inimicos aliqualiter eſtimamꝰ qͥnobis realiter ſunt amici. Et ſubdit. Sunt .n. duo genera hoīm qͥ apꝑent amici ⁊ ſt̓ hoſtes ⁊ inimici. Et duogenera hoīm qͥ vidēt̉ inimici ⁊ ſunt amici. Et idē. Quidam realiter ⁊ quidā apparēt̓ quadruplices habent inimicos vicꝫ blandos adulatores. falſos ꝯſulatores. detͣhentes ⁊ ꝑſecutores corripientes. Primi ſunt examinādi ꝑ conſcientiā. ſecundi ſunt repudiandi ꝑ prudentiā.tercij ſunt tolerandi ꝑ patientiā. quarti ſunt acceptandi ꝑ beniuolentiā. Primi ergo qui vident̉ amici ⁊ ſuntinimici a quibꝰ nos cuſtodire debemꝰ ſunt blandi adu̓latores. qui em̄ ita ſuauiter roderet vt guttur amputaret vel genam penetraret. vel vt oculū tuū erueret merito foret inimicus dicēdus. Sed adulator ideo tibi blādit̉ vt te decipiat vt oculū diſcretionis tibi eruat. Ideodicit Sen̄. in epl̓a. Adulatio que ſimilis eſt amicicie venit ad me ꝓ amico blandus inimicꝰ. q. d. vt me laudādo decipiat. ſed tamen quaſi omnes adulatores libēteraudiunt. ſicut probat idem Seneca in epl̓a. xcv. Nosſumus contenti modica laudatōe īmo ſi qͥs nos ſapiētiſſimos ſanctiſſimos modeſtiſſimos predicat totū acceptamus tanꝙͣ nobis debitū ⁊ tamen nobis ſtat ꝙ illi ſolent mentiri cōmuniter qui nos laudant in laudibꝰnoſtris credimus eis. ⁊ ideo nos nō corrigimus. iō mutari nolumus qꝛ nos aptius eſſe credimus. Sed dic̄ dominus ꝑ Eſa. iij. Populus meus qui te beatum dixer̄tipſi te decipiunt. Ecce ꝙͣfalſi amici ſunt illi. ideo examinandi ꝑ ꝯſciētiā. Conſideremus em̄ defectus noſtrosde quibꝰ cōſcij ſumus. tūc nō decipiemur. ⁊ hoc eſt qd̓docet nos Seneca in epl̓a preallegata inducens exemplum de alexandro magno qui in obſidione cuiuſdā vrbis dum circumiret muros ſagitta ꝑcuſſus eſt. Et cuꝫvulnus vehementer doleret ait. omnes iurant me eſſefilium Iouis. ſed vulnus hoc me eſſe homīem clamat.Idem ⁊ nos faciamus. dicit Seneca. Dicamus. vos dicitis me prudentē eſſe ego video ꝙ multa inutilia cōcupiſcam. nec hoc quod intelligo qd̓ aīalis monſtrat ſatietas qͥs cibo quis potioni debeat eſſe modus. Secundiinimici ſunt falſi cōſiliatores qui nobis aliud ſuggerūtꝙͣ expedit animabꝰ noſtris. ideo dicit Ambro. in lib. deofficijs. Nec habeas conſilium cuꝫ his qui laqueos innocentibꝰ preꝑant. vnde ⁊ ꝑ Salomoneꝫ dicit̉ Ecc̄i. xj.Non omnem hoīem inducas in domū tuam. Glo. adcontrahendam tecū familiaritatē ⁊ amiciciā. ſed ſolumin fidelitate ꝓbatū multꝭ em̄ inſidie ſunt doloſi. Namẜm glo. frequenter querunt decipere ſub p̄textu amicicie. Et ſubdit Ambroſius. Cū viro pio aſſiduus eſto. q̄cunqꝫ ſeruare noueris mandata qͥ eſt in aīa tua ẜm animam ſuam. ⁊ ſi offenderis cōdolebit tibi. Tercij inimici ſunt detrahentes ⁊ ꝑſecutores. ⁊ iſtos vulgariter hoſtes inimicos qui conditiones ⁊ ꝑſonas noſtras ledūt:⁊ tamen ipſis verbis frequenter nobis ꝓficiunt. Sicutprobat Boetius libro. iiij. de ꝯſola. ꝓſa. vj. Et beatusGrego. ſuꝑ Ezechielē. Peruerſoꝝ inquit derogatio vite noſtre approbatio eſt. qꝛ cum oſtēditur aliquid iuſticie nos habere ſi illis qui deo nō placent incipimus diſplicere. Non enim eſt derogatio ſed comendatio lucisquā odiūt ⁊ fugiūt veſpertiliones. Sancti viri ſunt luxmundi ꝑ lucidam famam ⁊ ſinceram ꝯſcientiam. de qͥbus dicit apl̓s. j. Coꝝ. v. Uos filij lucis eſtis ⁊ filij dei.Peccatores aūt ſunt veſpertiliones amantes ſemꝑ opera tenebraꝝ. Item non derogatio ſed cōmendatio odoris ſi eū ſerpentes pūgūt. viri boni ſunt bonꝰ odor xp̄i:ꝑ bonam ꝯuerſationem ſuam. Iuxta illud. ij. Corinth̓.ij. Alijs quidē ſumus odor mortis in mortē. alijs odorvite in vitam. Peccatores aūt ſunt ſerpentes pleni veneno peccati. Tercio nō eſt derogatio ſed cōmendatiocoloris. Si ceci de illa mentient̉ ⁊ iudicent falſum peccatores ſunt ceci. Sophonie. j. Ambulauerūt vt ceci. quia

y y

1O