.LXIII.Sermo

aptū ꝯuictui humano. ⁊ de tali ludo pōt exponi illud7ach̓. viij. Platee ciuitatis ꝯplebunt̉ in faucibꝰ ⁊ puellis ludibꝰ. Et qꝛ ludus eſt neceſſariꝰ in vita humana.Iō quidam dixerūt felicitatem humanam cōſiſtere inoꝑatōibꝰ ludi. vt dicit de ipſis Ariſt. x. Ethi. c. xx. ⁊ ponit opinionem ipſoꝝ que eſt iſta. Illud gͦ diuites ⁊ potentes maxime indigent in quo maxime delectant̉ ⁊ vident̉ potiſſime ad delectatōem ꝑtinere. Sed diuites ⁊potentes maxime querūt delectatōes ludi vnde ꝑſonequenienter ludentes ſunt eis chare ⁊ p̄cioſe. gͦ videt̉ ꝙin talibꝰ felicitas ꝯſiſtat. Sꝫ ꝯͣ hanc opinionē inuehit̉Ariſt. ſic. Si ludus foret finis vite humane ſequeret̉ ꝙhomo ſtuderet negociaret̉ ⁊ laboraret. ⁊ militaret ꝓpterludum qd̓ eſt puerile. Sed ecōuerſo ẜm ſnīaꝫ anatharſis bene ſe hꝫ dicere ꝙ aliquis ludat ad horaꝫ vt poſtmodum ſtudeat diligentiꝰ. qꝛ requies eſt ꝓpter oꝑatōꝫ⁊ nō oꝑatio ꝓpter reqͥem. Scd̓o cū felicitas ſit ſummūbonum neceſſe eſt ꝙ in optimis ꝯſiſtat. ſeria autē ſuntridiculoſis meliora. Igit̉ felicitas magꝭ circa ſeria ꝙͣ circa ridiculoſa ꝯſiſtit. Unde Tullius li. j. de offici. Nonem̄ ita generati ſumus vt ad ludum ⁊ iocū nati eſſe videamur. Sꝫ ad ſerioſitatem potius ⁊ ad q̄dam gͣuioraatꝫ maiora. Tercio qꝛ melioris ꝑtis aīe melior ē ꝯꝑatio.⁊ ꝑ ꝯn̄s in nobiliſſima ꝑte poni dꝫ felicitas. ſꝫ nihil ꝓhibet hominem beſtialem corꝑales delectatōes maximeꝑticipare. Igit̉ in delectatōibꝰ talibꝰ nō ꝯſiſtit felicitasꝘuis aūt ludus nō ſit humane vite felicitas eſt tn̄ cōueniens ludus virtus q̄dam. Sicut em̄ homo indigeta vexatōibꝰ corꝑis quieſcere. ita indiget intentōeꝫ animi ſtudioſis ⁊ ſerioſis relaxare. ⁊ a ſollicitudinum anxietate pauſare. hoc aūt fit ꝑ ludū qͥ ꝯſiſtit in colloquujs⁊ collatōnibꝰ conuenientibꝰ int̓ homines ordinatos ⁊non ad taxillos.¶ De eadem dominica. Sermo ſecundus.Omo quidam erat diues qui habebat villicum ⁊ hic diffamatus.eſt apud illum ⁊cͣ. Luc. xvj. Domini terrenireges ⁊ pͥncipes qͥ non pn̄t omnia ſoli in regiminibusſuis gubernare ⁊ expedire hn̄t ſub ſe ſuos ꝓcuratoresquoꝝ aliqui p̄ſunt ciuitatibꝰ ⁊ aliqui villis ⁊ ab eis exigunt rōem ſingulis annis. ꝙ ſic ſit veꝝ ꝙ domini terreni habent ſuos ꝓcuratores qui etiam regunt ſubditos poſt dominos notum eſt. Attamen ꝓbat̉ in natuEra. in figura. In natura legit̉ de ſole ꝙ ẜm Ambroſiuꝫeſt dominus planetarum decor ⁊ ꝑfectio omnium ſtellarum. Et vt dicit Macrobius. Sol tanꝙͣ dominꝰ medius eſt inter planetas. effectus eorum ꝯcilians ⁊ etiaꝫcontra elemēta. quia hoc ſpectat ad dominos terrenosvt concordant diſcordantes. ⁊ licet ſit dominus omnium ſtellaꝝ ⁊ regat om̄ia inferiora. tn̄ habet ſub ſe ſtellasalias que etiam regunt inferiora. quia ſunt temporumannoꝝ. menſium. dierumqꝫ diſtinctiue. Naꝫ ẜm Ariſto. Permutatio temporis non eſt ꝑmutatio ſtellaꝝ inlignis diuerſis ſuꝑ ſeptem climata. aut ex ꝑmutationelune ſingulis .xxviij. diebꝰ. aut mercurius aut venerisin omnibꝰ decem menſibꝰ. In figura ꝓbat̉ Gen̄. xlj.de rege Pharaone qui habuit procuratorem Ioſeph.Spualiter dominus noſter Ih̓s xp̄us qui eſt rex regū⁊ dominus dominantium Apoca. xix. Qui ꝑ ſe poteſtomnia regere ⁊ regat. Sicut declarat Boetius lib̓. iij.de conſo. metro. ix. cum dicit. O qui perpetua mundūratōne gubernas. Terrarum celiqꝫ factor. qui tempusab euo. ire iubes ſtabiliſqꝫ manens. dans cuncta moueri. Et licet per ſe vniuerſa immutabiliter regat ⁊ diſponat. in mundo tamen iſto habere voluit ſuos ꝓcuratores ſummum pontificem. archiep̄os. ep̄os. p̄latos inſuper omnes patreſfamilias quos poſuit ſuꝑ bona ſua

ſcilicet nature gratie ⁊ fortitudinis. quibꝰ bonis interdum male vtunt̉. Et principaliter bonis fortune mediantibꝰ quibꝰ peccata ſua augent ſeu augmētant ſectādo crapulam ⁊ auariciam. vnde redimere debent culpam. Iuxta illud dictum Yſid̓. de ſum. bo. li. iij. c. lxiij.Grauiter inquit delinquit. qui diuitijs ſibi a deo conceſſis. non in rebꝰ ſalutaribꝰ. ſꝫ in vſibus prauis vtunt̉.Et inde magis augent debita vnde ea redimere noluerunt. hec ille. Ideo omnes tales grauiter Xp̄m offendunt. Ita grauem rationem coram deo reddent ſicutfactum eſt de illo villico cui dominus commiſit bonaſua ſꝫ male diſſipauit ea. quare ad rationem grauem cōpulſus eſt. vt dicit pn̄s euangelium. Homo quidam.In quibꝰ verbis ſancti euangelij tria tangunt̉. Primovillici diffamato in factoꝝ ꝯfuſioneꝫ. Scd̓o eiuſdem citatio ad reddendum rationem. Tercio cordis cogitatio ad futuroꝝ ꝓuiſionem. Ꝙͣtum ad primum tangit̉villici diffamatio in factoꝝ ꝯfuſionem. cum dicit. Homo quidam erat diues. Circa qd̓ notādum iſte homo Reſt xp̄c filius dei qui in temꝑe plenitudinis gratie factꝰeſt homo ꝓpter homines ꝑditos. vt dicit SymbolumNycenum. Qui ꝓpter nos homines ⁊ ꝓpter noſtramſalutem deſcendit de celis. ⁊ incarnatus eſt de ſpūſancto. natus ex Maria virgine ⁊ homo factus eſt. Idemteſtat̉ ſacra conſtitutio de ſum. tri. ⁊ fide cath. c. Firmiter. Et tandem inquit dei filius vnigenitus Ih̓s xp̄c atota trinitate cōmuniter incarnatus. Ex Maria ſemꝑvirgine ſanctiſpūs cooperatōne ꝯceptus verus homofactus ex anima rationali at humana carne ꝯpoſitusEt dicit be. Augu. in de fi. ad Petrum dyaconum. Etmgr̄ in. iij. li. di. j. c. vl. Licet ſolus filius dei ſit incarnatus. hmōi tn̄ incarnationem tota trinitas eſt cooꝑatabenedicta. Et dicit notant̓ homo. ad damnadum hereſim eoꝝ qui dixerunt dei filium nō aſſumpſiſſe corpꝰveꝝ. ſꝫ fantaſticū. Contra quos etiam dr̄ Ioh̓. .j. Uerbum .i. dei filius. factum eſt caro .i. homo. ẜm Aug. q̄ritur pͥmo exquo dicit euangelium. Homo quidaꝫ eratdiues. ⁊ ꝙ ille homo ſignificat xp̄m. an xp̄c ſꝑ fuit homo: ⁊ videt̉ ꝙ non. Quia in illo triduo nō fuit homo.ꝙ ꝓbat ſic. Quia homo mortuus nō eſt homo. xp̄c tūcerat mortuus vt dicit ſymbolum Nycenum. ergo nōfuit homo in mortis triduo. Ad hanc qōem rn̄det̉ ꝙde ipſa eſt triplex modus loquēdi doctoꝝ. Primus tenet ꝙ nō ſolum de xp̄o verum eſt ꝙ in mortis triduofuerit homo. ſed etiam verum eſt de quolibet hominemortuo cuius anima eſt beata. ⁊ iſte modus dicēdi fuit Hugonis de ſancto victo. qui ꝓ ſua intentione ſicarguit. Quid ſtultius ꝙͣ ꝙ homo tūc eſſe deſinat quādo vere eſſe incipiat. Sed eſſe beatum eſt veriſſimumeſſe. ergo qui hic moritur cuius anima eſt beata iſte primo incipit eſſe veraciter. Igitur de quolibet tali concedendum eſt ꝙ poſt mortem ſit homo. ⁊ a fortiori ibiconcedendum eſt de Chriſto. Secundus modus loquendi ꝙ xp̄c in triduo mortis fuit homo. Sꝫ hoc nōeſt concedēdum de quolibet homine. ⁊ iſte modus dicendi eſt magiſtri in. iij. li. diſt. xxiij. vbi magiſter fundat ſe in hoc ꝙ xp̄c in illo triduo habuit corpus ⁊ animam. ergo fuit homo. licet anima nō eſſet corpori vnita. ⁊ ſic concedit ꝙ homo mortuus ſit homo. Terciusmodus dicendi eſt ꝙ Chriſtus in triduo mortis nonfuit homo ſicut nec quilibꝫ alius homo mortuus ⁊ iſtemodus dicendi eſt communiter doctorum modernorum. vt dicit Bonauentura circa diſtinctionem. xxij.tercij libri. Quia ſi diligenter conſideretur tunc quilibꝫiſtorum trium modorum habet aliquid veritatis. quiaprimus modus loquitur de eſſe aptitudinali ⁊ partimactuali. ⁊ ſic ad vtrunqꝫ modum ſtat dictum ipſorum.quia in triduo mortis xp̄c erat in perſona in actu habens corpus ⁊ animam que apta nata fuerūt ſibinuicēvniri. Sed tercius modus loquitur de eſſe ſimpliciter