Dn̄ica. VIII. poſt Trinitatis

portatur. Iuxta illud Eccͣs .xj. Si ceciderit lignū. id ēhomo qͥ a ph̓is dicit̉ antropos. hoc eſt arbor euerſa ſiTue ad auſtrū. id eſt ꝑtem electoꝝ. ſiue ad aquilonē. id ēad ꝑtē reproboꝝ. vbi ceciderit ibi erit eternaliter. Ubitamen nota homo eſt moraliter ſicut arbor. Sed ꝙ dolendū eſt multe arbores faciūt fructus inutiles ⁊ acerbos ad manducandū. ſic ⁊ hoīes. Nam qͥdaꝫ fructuspeccantium nimis mali ⁊ dānoſi pleni vermibꝰ corro ſinis. Quidā pleni humoribꝰ inflatiuis. Primi ſunt fructus laſciuie ⁊ carnalis delectationis. hi ſunt pleni vermibꝰ. videmus interdum pomū pulcerrimi coloris exterius ⁊ ſuauiſſimi odoris. ⁊ tamē intrinſecus latet vermis. ⁊ inuenit̉ totum corroſum. Iſto modo ſuggeſtiovoluptatis apparet exterius ſuauis ⁊ delectabilis tempore temptatiōis. ⁊ cum ſcelus fuerit perpetratū inuenitur vermis corrodens cōſcientiam. qͥ niſi interficiat̉in hac vita viuet ineternū. Eſa. vlti. Uermis eoꝝ nonmorit̉. hic eſt vermis qui momordit hederam ſub cuiꝰvmbra Ionas delectabat̉. Ione. iiij. Letatus ē Ionasleticia magna q̄ ſtatim poſt morſuꝫ vermis aruit. Moraliter hedera eſt pax conſcientie ſub qua Ionas qͥ interp̄tatur columba. id eſt ſimplex ⁊ innocēs delectabat̉vermis aduenit ſub delectatione ⁊ ſtatim hedera aret.quia ꝯturbatur conſcientia actu tranſeunte ⁊ reatu manente. Ideo valde fatuus eſt qͥ iſtum vermē nō interficit quāto citius poteſt. Et ſic puer frangens pomumpulcerrimū de quo ſperabat ſe habere bonū cibum. reperit ſe deceptum cū inuenerit interius vermē turpeꝫ.ita temptatus de libidine delectatione tranſacta ⁊ verme in remorſu ꝯſcientie apparente iudicat ſe fuiſſe deceptū. De qͦ loquit̉ apl̓us ad Roma. vj. Quē gͦ fructuꝫhabuiſtis tunc in illis in quibꝰ nunc erubeſcitis. nam finis illoꝝ mors ē. ſꝫ abſit. qꝛ tales ſūt peiores ꝙͣ chayn qͥobtulit deo de fructibꝰ terre ſpicas corroſas ꝯcultatas ⁊a beſtijs ꝯtritas Gen̄. iiij. Utinam ſaltem iſti inueterati dierū malarū qui corroſi ſunt ꝑ vermes infinitos incōſcientijs ꝯculcati ꝑ beſtiales delectationes a iuuentute ſua ⁊ vſqꝫ ad ſenectā ⁊ ſenium ⁊ vellent tn̄ in fine dierū ſuoꝝ offerre ſe deo ꝑ penitentiā ⁊ ſacrificium veſpertinū. Sed notandū ꝙ in vetere lege ⁊ in pͥmitiua eccleſia dabant̉ pͥmitie de fructibꝰ modo vix dant̉ decime.Ita olim habuit eccleſia vouentes cōtinentiā in ſua iuuentute ⁊ dabant̉ deo pͥmi fructus. quia ipſe eſt veruspapa ⁊ pater pauperum cui clamamus abba pater. adGal̓. iiij. Et ideo ſumite de optimis terre fructibꝰ in vaſis veſtris ⁊ deferte viro munera Gen̄. xiiij. Offeramꝰpͥmogenita terre noſtre ⁊ primitiua vniuerſi fructus.Neemie. x. Secundi fructus ſcꝫ pleni ſaporibꝰ amaratiuis ſunt fructus auaricie ⁊ mūdialis poſſeſſiōis. Quicūqꝫ em̄ eſt ille qui rebꝰ mundi incūbit acquirendo poſſidendo vel exponendo frequēter amaricat̉ ⁊ cōturbat̉qn̄ videat̉ in pace viuere psͣ. xxxviij. Ecce in pace amaritudo mea amariſſima. Aliud etiaꝫ notandū ꝙ comedentibꝰ poma cruda ⁊ fructus īmaturos ſani cibi fiūtinſipidi. Sic etiam quia delectant̉ in diuitijs vel ꝯſeruandis vel diſponendis aut diſpenſandis cibꝰ animeqͥ nō perit eſt cibus verbi dei. cibus deuotionis ⁊ orationis ⁊ ꝯtemplationis apparet inſipidus. In cuiꝰ figuram legitur Ioſue. v. Ꝙͣcito filij iſrael inceperūt veſcide fructibus terre promiſſionis ⁊ ſtatim defecit manna diuine diſpenſationis. nec amplius deſcendit de celo. Iſto modo eſt de diuitibꝰ hn̄tibꝰ conſolationē hic interrenis. deficit em̄ eis conſolatio quā habent ſancti dediuinis. Unde Aug. j. de trinitate. c. x. Contemplatioeſt illa ſpes que rapit oēm hoīeꝫ deſiderio ſui ⁊ tanto ardentiorē quāto mundiorē. ⁊ tanto mundiorē quāto adſpiritualia ſurgenteꝫ. ⁊ tanto ad ſpūalia ſurgentē quāto carnalibꝰ ⁊ terrenis deſiderijs aut affectionibꝰ morientem. Sed exquo fructus adminiſtrationis tꝑaliuꝫeſt amarꝰ ⁊ aliquas ꝑſonas in eccleſia dei oportet mini

ſtrare tꝑalia quō poterūt iſti fructus dulcorari? Certedicendū ẜm Ariſ. lib̓. ij. de vegetabilibus. Fructꝰ amarus miſſus in ignem ⁊ aſſatus efficicur dulcis. Sicutpatet de pomis que ſunt nimis acerba ad comedendūcruda qn̄ aſſantur ad ignem fiūt ſatis dulcia. Iſto mōvos qͥ eſtis occupati in vita actiua circa adminiſtrationes tꝑalium. frequenter guſtantes amaritudines mūdi ⁊ occupationū circa plurima. ſi vultis occupationesfacere dulces oportet ꝙ aſſentur bene in igne charitatꝭne ſint erude. qꝛ dr̄. j. ad Coꝝ. vj. Omnia opera veſtrafiant in charitate. Exod̓. xij. Non comedetis ex eo crudum nec coctum aqua. ſꝫ aſſatum tm̄ igne. vnde om̄iaoꝑa veſtra bona que habetis ad dei honorem ⁊ ad vtilitatem ꝓximi referatis. quia qui ſine charitate amantdiuitias. fructum nō capiunt ex eis. Et niſi hoc feceritꝭtimere poteritis. Illd̓ Hiere. xxij. Cōfundemini a fructibꝰ veſtris ꝓpter furorem dn̄i. Et Hiere. xxj. Uiſitabo ſuꝑ vos iuxta fructum ſtudioꝝ veſtroꝝ. Tercij fructus inutiles ſunt fructus ſuperbie ⁊ ambitionis. ⁊ iſtiſunt pleni humoribꝰ inflatiuis. de qͦ fructu psͣ. x. Viſitabo ſuꝑ fructus magnifici cordis. licꝫ em̄ reuerentie ⁊honores ſuauiter ſapiant tn̄ ꝑiculoſe inflant. Nam inhyſtoria Alexandri narrat̉ ꝙ milites ſui in India inuenerūt ita dulces fructus ꝙ in comedendo de eis nō poterāt ſatiari. vn̄ factuꝫ eſt ꝑ nimiū eſum illoꝝ ꝙ magnaoriebatur ſtrages ⁊ peſtis inter eos. Sic moraliter fructus honoꝝ ⁊ reuerentiarū ſunt ita dulces vt difficile ēſatiari de eis. Bonū eſt tn̄ cū talibus fructibus inflatiuis comedere ſal. ⁊ ita expedit affectus honoris ⁊ nobilitatis ſeculi ſalſare ſal diſcretionis ⁊ modeſtie. quia dicitur Iob. vj. Nunquid poterit comedi inſulſum qd̓nō eſt in ſale conditum? ⁊ ſic vti cōuenit honoribꝰ ſeculi virtuoſe. quia fatuuꝫ eſſet ſubditos docere honorareniſi eſſet qͥ deberet honores recipere. Et ideo dicit Ariſtoteles. vj. topicoꝝ. ꝙ om̄s homines appetunt honores. ideo ambitioſus diffinitur ẜm eum ſic ibidem. ambitioſus eſt appetens honores. Apponendū eſt igiturſal ſapīe ⁊ diſcretionis. ⁊ ſic vtendum eſt fructu honoris laudabiliter Eccͣi .xxvij. Eſt ſapiētia anime ſue fructus illius laudabilis. hec ſapientia eſt humilitas. quiaProuerb̓. xj. Ubi eſt humilitas ibi eſt ſapientia. Et ſil̓iter Eccͣi. xj. Sapientia humiliati exaltabit caput ſuumhoc eſt de iuſto. Eſa. xxxvij. Mittet radices deorſum ⁊faci et fructū ſurſuꝫ. Ꝙͣtum ad ſecundū ponit mortisineuitabilitatē cū dicit. excidet̉ ſcꝫ ꝑ mortē arbor ſcꝫ q̄ ēocioſa. ⁊ fructum non ꝓducit excidetur ⁊ cōcrematur.Sic ⁊ homo qui nō facit fructum bonoꝝ operum auferetur de medio iuſtoꝝ. Sicut figuratum eſt de arbore fici Luc̄. xiij. Quā habuit quidam plantatā in vineaſua. ⁊ venit querens fructum in ficulnea hac ⁊ nō inueniens dixit. Succide ergo illam vt quid etiam terramoccupat. Per quā figuram moraliter innuitur ꝙ ocioſi peccatores interdum expectantur a deo per tres annos ſcꝫ iuuentutis virilitatis ⁊ ſenectutis. Et cum viderit ꝙ nolunt ferre fructum excidit eos ꝑ mortem tradendo eos igni infernali ſicut factuꝫ fuit de diuite epulone Luc̄. xvj. de quo dicit̉. Mortuus eſt diues ⁊ ſepultus in inferno. ⁊ hoc heu multi nō recogitāt qui hic dies ſuos expendūt in ocio nec fructus bonoꝝ operū ferunt. Ideo conquerit̉ beatus Bern̄. Nihil precioliustemꝑe. ⁊ heu hodie nihil vilius inuenitur. tranſeūt dies ſalutis ⁊ nemo recogitet ſibi perire diem ⁊ nunqͣꝫ rediturum cauſatur. Sed ſicut capillus de capite nō peribit. Sic nec momentū peribit de tēꝑe. hec ille. Et heceſt prima exciſio hominis inutilis in hac vita ꝑ morteꝫcorporalem que ẜm Ariſtotelem de po. ⁊ morte. Nihūlaliud eſt qͣꝫ receſſus anime a corpore. Secundo excidet. Loa conſanguinitate huius mundi delectationibus ⁊ diuitijs. Quia dicit psͣ. Homo cum interierit nō ſumitomnia neqꝫ deſcendet cum eo gloria eius. Et Luc. xlx.

BI

Axxx14º