Sermo.LX.

Vnde ſicut ille arbores que redices ſuas ꝓfundius interrā figunt diutius viuūt ⁊ ſtant ſtabilius. Ita illi homines qͥ ſe diligentius ⁊ apertius terrenos eſſe cogitātviuūt fortius vita gratie. ⁊ firmius ſtant ꝯtra temptationes varias culpe. Arbores ſimiliter plantate in planitie vel in vallibꝰ minus excutiunt̉ vel fatigant̉ a ventꝭqͣ ille que ſtant in montibꝰ. Quia dicit Ariſ. in ꝓbleuma. ⁊ Pli. in hyſto. natu. Alte nimiū arbores ſubito exareſcunt. Et ratio eſt. quia tales arbores ob ſui elongationē a terra humorem ſuū difficulter ſurſum trahuntquare deficiente humore areſcunt. Ita perſone hūilesrefugientes dignitates ⁊ ambitiones huius mūdi. Etquia xp̄s fuit humilis. ideo qͥ ſuas radices figit ⁊ fundat: in xp̄o viuet ⁊ creſcet ⁊ fructum faciet. Sicut docetIoh̓. xv. Ego ſuꝫ vitis vos palmites. Et ſicut palmesnō poteſt ferre fructū a ſemetipſo niſi manſerit in vite.Sic nec vos niſi in me manſeritis. Secundo aſſimilat̉.homo arbori in creſcendo. quia ꝙͣuis inferior pars terre adheret potior tamen ⁊ pulcrior pars ſuꝑeminet tendens aduerſus celū. Sic moraliter licꝫ neceſſario oportet nos aliquam ſimilitudiuē circa terrena habere. tn̄ por pars voluntatis noſtre debet tendere verſus celumIuxta illud Eſa. xxxvij. Qd̓ ſaluatū fuerit de domo veſtra ⁊ qd̓ relictuꝫ eſt mittet radices deorſum ⁊ faciet fructum ſurſum. Tercio aſſimilat̉ homo arbori in fructuꝫferendo. Sicut em̄ arbores pͥmo germināt. ſecūdo florent. tercio fructū portant. Ita homo primo germinatbonis cogitationibꝰ. floret deinde bonis voluntatibꝰ.⁊ tercio fructificat bonis oꝑationibꝰ. Quia dicit Criẜ.omel̓. xxxij. Germen ſunt bone cogitationes. flores bone voluntates. ⁊ fructus bone oꝑationes. Quia arborbona fructus bonos facit. Circa quod nota ꝙ talis pͥnRcipaliter facit triplicem fructū. Primus eſt fructus moralis ſanctitatis qui ꝯſiſtit in operibus penitentie. iuſticie. ⁊ cultus dei. Et qui hunc fructum nō facit: moriet̉morte turpiſſima: ⁊ punietur pena ignis eterni acerbiſſima iuxta v̓ba thematis. Omis arbor que nō fert fructum. q. d. Que ſtat ocioſa excidet̉ ⁊cͣ. Quare dicit̉ Lu.iij. Facite fructus diguos penitentie. Eſt aūt de meritohoīs ⁊ de operibꝰ penitētie ⁊ elemoſyne. ſicut eſt de fructu palme. Dicit̉ em̄ de palma ꝙ eius fructus eſt inutilis donec palma fuerit centenaria. Nam legitur in hyſtoria Alexandri. ꝙ milites eius comedentes dactilespalmaꝝ inuenū mortui ſunt. Moraliter iuſtus comꝑtur palme. Iuxta illud psͣ. Iuſtus vt palma florebit.Iuſti aūt opera nō apparent dulcia vſqꝫ poſt centumannos. id poſt finem p̄ſentis vite. Quia vita hoīs durat ad centū annos. Iuxta illud Ecc̄i. xviij. Numerꝰdierū hoīs centū anni vt plurimū. Et ideo oportet interim patient̓ expectare Iac̄. v. Patientes eſtote frēsvſqꝫ ad aduentum dn̄i. Glo. qui reddet vobis mercedem. Exemplū ponit. Ecce agricola expectat p̄cioſumfructu terre patienter ferens donec recipiat temꝑaneūid eſt pͥmitiuū fructum ⁊ ſerotinū. Sed dolendū eſt demultis ſicut de illa ficulnea. de qua narrat Math̓. xxj.vbi dicit̉. ꝙ Ieſus mane reuertens in ciuitatē. ſcꝫ feriaſecunda palmarū eſurijt. ⁊ videns fici arborem vnamſecus viam venit ad eam ⁊ nihil inuenit in ea niſi foliatm̄. maledixit ficui ⁊ ait. nuſqͣ naſcetur ex te fructus inſempiternū: ⁊ aruit ſtatim. Iſta ficus vt dicit Holcotlec. xl. ſignificat diuites auaros quos deꝰ ditauit vt fructificent ꝑ elemoſynam. xp̄us eſurit quotienſcūqꝫ pauper eſurit. ſicut ipſe dicit Math̓. xxv. Eſuriui ⁊ nō dediſtis mihi manducare. venit ad ficulneā quando pauper venit ad diuiteꝫ ⁊ nihil inuenit niſi folia. quia nihil̓ſibi pauꝑ recipit niſi verba amara. Indubitanter talificui deus in die iudicij maledicet quādo eis dicet. Itein ignem eternū. Et ideo ſignanter dicit ſapiens. Eccͣsv. Qui amat diuitias. vicꝫ eo modo quo auarꝰ fructuꝫnō capiet ex eis. nō dicit qui habꝫ vel qui diſpenſat. ſed

qͥ amat ad ſeruandū. nam de illo adueniente morte dicitur illud Dan̄. iiij. Succidite arbores ⁊ diſpergite fructus. quaſi diceret. vos contrarij humores ſuccidite anborem. ⁊ vos executores diſpergite fructus eius. Naꝫhumores repugnantes in corpore faciunt carnis corruptionem. Et executores diffinire faciunt opum diſperſionē. ⁊ tūc pͥmo experiret̉ ꝙ qui amat diuitias fructūnō capiet ex eis. Dicit Ariſ. de vegetabilibꝰ. ꝙ arboresquedaꝫ plantate in diſtemꝑatis locis faciunt pͥmo fructus acidos ⁊ poſtea dulces ⁊ tandē amaros. ⁊ fructustalis pyramidat̉ in vtraqꝫ extremitate ⁊ in medio habꝫfiguraꝫ latam. Moraliter pauper homo datus om̄inomundo ⁊ totam intentionem ſuam extendens ad hocꝙ temꝑaliter fiat diues facit in pͥncipio fructum valdeacidum ⁊ acutum ieiunat. vigilat. parcit. laborat. ⁊ ſeruit. ⁊ nihil dulcedinis eſt ꝓtunc in oꝑbꝰ ſuis. Sꝫ poſtea cū factus fuit diues ad tempus ludit ⁊ expendit ⁊ iocundatur ſolenniter. ⁊ tunc eſt fructus ſuus dulcis. ſedhec dulcedo nō durat. Nam ſtatim tendit ad mortem⁊ tunc oportet diſponere de teſtamēto ⁊ relinquere alienis diuitias ſuas. Et ille fructus nec apparet ſibi acidꝰnec dulcis ſed amariſſimus quādo debet dimittere terras quas coluit. ꝓlem quā genuit. aulam ⁊ camerā qͣscurioſe edificauit filios ⁊ filias ⁊ vxorem quas amauit.Et de talibꝰ verificatur illud Sap̄. iij. Vacua eſt ſpesilloꝝ ⁊ labores ſine fructu. Secundus fructus quē facinnt boni hoīes eſt fructus doctrinalis fertilis ⁊ iſtumfructum exigit xp̄s a doctoribꝰ. p̄dicatoribus. ⁊ p̄latis.Quibꝰ loquitur Ioh̓. xv. Poſui vos vt eatis ⁊ fructuꝫafferatis ⁊ fructus veſter maneat. Et Sap̄. xvj. Nonvanitatis fructus paſcūt homines: ſꝫ ẜmones tui dn̄ehos qͥ in te credunt cōſeruant. De iſtils autē arboribꝰvalde dolendū eſt ꝙ quedam areſcunt ꝑ nimiam ſiccitatem. quedam fruteſcunt ꝑ nimiam curioſitatē. quedam marceſcūt ꝑ nimiam venti vrentis malignitatemPrimo quidam areſcūt ꝑ nimiam ſiccitatē qui nō habent humorē deuotionis nec zelum animaꝝ. de quibꝰOzee. ix. Radix eoꝝ exiccata eſt nequaqͣꝫ faciet fructuꝫnō ſic fuit de p̄dicatoribus plantatis in eccl̓ia pͥmitiua.īmo ipſi fuerūt irrigati ꝑ gratiam ⁊ ꝯtemplationē inebriati. Eccͣi. xxiiij. dixit. Rigabo hortum plantationū ⁊inebriabo partus mei fructus. Secundo quedam fruteſcunt ꝑ nimiam curioſitatē qn̄ parui ſurculi .i. ꝑui frutices creſcunt circūquaqꝫ circa arborē tunc ſubtrahuntab ea humorem. ita qn̄qꝫ ſtudia. ſcꝫ curioſa ⁊ ſubtilia q̄circūponunt̉ menti hoīs ſubtrahunt ab eo deuotionēp̄dicandi verbum dei. Sed ꝑ oppoſitum eſt de bonis.de quibꝰ Ozee. x. Frondoſa iſrael fructus adeſt ei. Tercio quedam marceſcūt per venti vrentis malignitateꝫ.Et ſunt tales qui dimittūt p̄dicare ꝓpter obloquia detractiones ⁊ odia. ⁊ hi vocant̉ in canonica Iaco. Nuhes ſiue pluuia q̄ a ventis circūferunt̉ arbores autūnales infructuoſe. Tercio fructus eſt fructꝰ eternalis felicitatis qͥ ꝑcipiet̉ qn̄ xp̄us dicet aīe de corꝑe recedenti.rouer. xxxj. Date illi de fructu manuū ſuaꝝ ⁊ laudeteū in portis oꝑa eius. Iſtos fructus ꝯtēplando guſtare debemus ſi ꝓ ip̄is hn̄dis pugnare velimus fortiter.in cuiꝰ figurā malagranata. ficus. ⁊ vue filijs iſrael oſtēſa fuerūt ⁊ allati fructus ⁊ vue de terra ꝓmiſſiōis an̄qͣintrarent Nūeri. xxiij. Quia al̓s tante difficultatis terrā nō deſideraſſent. iſto mō btūs Andreas fructuū celeſtium dulcedinē guſtauerat. Iō tantū ad illas anhelabat ꝙ ꝑ arborē crucis qͣſi ꝑ ſcalam ad eos capiendosaſcēdit dicēs Cant̓. vij. Aſcēdā ad palma ⁊ apprehēdāfructū eiꝰ. Quarto aſſil̓at̉ arbori in cadendo. arbor em̄q̄diu creuit ⁊ vixit ⁊ tandē de ſenio deficit ⁊ ad illā ꝑteꝫcadit v̓ſus quā viuēdo ramos plures extendit. Sic homoriens ad illaꝫ ꝑtem cadit ad quā plures cogitatiōes⁊ affectiōes viuendo tranſmiſit. Si in terrā extendit ramos affectionū cadit ad infernū. ſi in celū illuc etiā de-