Dn̄ica. VI. poſt Trinitatis

runt ex verbo creatoris ſuꝑius allegato. Sed eſt malusfactus ſtatim poſt initiū. Et ſic exponit verba ſaluatoris. li. ij. di. iij. c. iiij. mgr̄ ſenten. Tercio ꝑ adulatōnem.Iuxta illud pſal. liiij. Moliti ſunt ſermones eius ſuperoleum ⁊ ip̄i ſunt iacula. vbi dicit magiſter in glo. ꝙ vbnos habemꝰ ſuꝑ oleū alia litera hꝫ adulando. Ideo dic̄ꝓph̓a. cxl. Oleū aūt peccatorꝭ nō impinguet caput meūQd̓ v̓bū tractat. b. Greg. in omel̓. dicens. Impinguatcaput peccatoris oleū cum demulcet mente fauor adulantis. Et mgr̄ ſuꝑ eodē verbo dicens. Oleū peccatoris.i. falſa laus adulatoris ⁊ ſimulata dilectō que mentes arigore veritatis emollit ad noxia non impinguet caputmeū .i. intentio mea nō delectet̉ de adulatōe falſaqꝫ laude. Et ſubdit. amat ergo fidelis argui a viro iuſto ī mīa⁊ non laudari a peccatore cum irriſio eſt habeat ſecumoleum qd̓ ille prudentes ſecū portabant. ⁊ nō q̄rat oleūpeccatoris. hec Greg. Adulatio eſt multū vitanda. qͥaad modū iude ſub ſpē oſculi ꝓditōem oꝑat̉ ⁊ ſub ſpecieamici interficit. ſicut de Ioab ⁊ Amaſa. Nam iōab dixit ad eū. ſalue mi frater ⁊ tenuit manu dextra mentumeius vicꝫ amaſe quaſi oſculans eum qui cū nō aduertiſſet gladiū quē habebat ioab. ioab ꝑcuſſit eum in latere⁊ effudit inteſtina eius in terrā ⁊ mortuus eſt. ij. Re. xxEt hec homicidia ꝓhibita ſunt in illo verbo. non occiG. des. Ꝙͣtum ad ſecundū ponit̉ punitio iracundoꝝ cuꝫdicit. ego aūt dico vobis quicūqꝫ iraſcit̉ fratri ſuo. Ubinota Ariſto. li. ij. de aīalibꝰ dicit. c. iiij. Abaue eſt aīal demagnitudine quaſi cerui qd̓ ꝯͣ naturā oīm animaliumalioꝝ hꝫ fel in aure ſil̓e felli hoīs in colore qd̓ eſt amaruꝫvalde creatiuū vehementis ire. Moral̓r hoc aīal ſignificat hoīem iracundū. Quia irati hoīes vide̓t̉ habere felin aure. Quia quantūcūqꝫ cōponat ſe hō viuere cū eispacifice ⁊ honeſte rōnabiliterqꝫ loquat̉. tn̄ videt̉ ſꝑ eisꝙ ſit aliqualis lis vel iniuria vn̄ nihil placet eis ꝑfecte.Diu .n. portāt fel iracūdie in aure. qꝛ quicquid audiuntin amaritudinē ꝯuertūt. Cōtra quos hic dicit dn̄s. qͥcunqꝫ iraſcit̉ fratri ſuo reus erit iudicio. vbi dicūt qͥdaꝫqui iraſcit̉ fratri ſuo ſine cā. Sed Hiero. dicit ꝙ fruſtraponit̉ ibi. qꝛ nulla pōt eē cā iraſcendi in frēm. Sed iuſteiraſcit̉ aliquis culpe fratris. Nam vt dicit Aug. Iraſcifratri vt corrigat̉ nullus ſane mentis rep̄hendit. Greg.xxxij. moral̓. Si nobis ⁊ ꝓximis delinquētibꝰ iraſcimūrH nō peccamꝰ. Si .n. ſic ꝓximos vt nos amare p̄cipimurreſtat vt ſic eoꝝ erroribꝰ ſic̄ nr̄is vicijs iraſcamur. Un̄nota ꝙ ira cōmendat̉ qua iraſcit̉ vicijs. Iuxta illd̓ psͣ.iiij. Iraſcimini ⁊ nolite peccare. Iraſcimini inqͥt magīin gio. peccatis īmo vobiſip̄is de p̄teritis peccatis ⁊ nolite peccare. Cui ꝯcordat Greg. omel̓. vj. ſuꝑ Ezechiel̓.Uere penitens bene iraſcit̉ dū ſecū rixat̉ de his q̄ ſe male geſſiſſe recolit ⁊ ſibip̄i diſplicere incipit. Cū ille placere incipit qͥ illum creauit. rep̄hendit .n. ſe de cogitatōnibus. inſequit̉ de verbis talibꝰ. punit ſe flendo de factisſuꝑnis inhiat. Oīa bona terrena ꝑ mentis deſpectōemcalcat. hec ille. Item quedā ira tolerat̉ ſicut infirmoꝝ q̄eſt ſubita vt cum hō ẜm carnē iraſcit̉ nec tn̄ vult faceread qd̓ ira inducit. Iſta ira tolerat̉. qꝛ rōem nō ſuꝑat. dequa d̓r. Nō te ſuꝑet ira vt aliquē opprimas Iob. xxxvj.Quedā v̓o ira vituꝑat̉ ⁊ talis eſt oīs ira que rōem ſuꝑrat. Cuius ẜm Greg. quattuor ſunt gradus. Quidā .n.cito cōmouent̉ ad iram ⁊ cito redeunt ad tranqui litatēAlij v̓o tarde iraſcunt̉ ⁊ tarde redeūt. ⁊ iſti peiores ſuntprimis. vt dicit. b. Aug. in regula. Alij autē defacili iraaccendunt̉ ⁊ tarde redeūt. ⁊ ip̄i peiores ſunt oībꝰ. Sedalij tarde iraſcunt̉. ⁊ cito iram deſerunt qͥ inter oēs ſuntminus mali. Itē ſunt nōnulli qui nō ſolum tenent iraꝫin corde. ſed etiā on̄dunt verbis vt qui dicit alicui rachaaut fatue grauius peccat. Nam ẜm Augu. ⁊ ChryſoẜRacha nō eſt vox aliquid ſignificans. ſed ſolū motumindignantis animi. ẜm Hiero ꝟo in glo. eſt hebraicuꝫ⁊ idem eſt qd̓ cenos grece ⁊ latīe inanis ⁊ vacuus .i. abſ-

qꝫ cerebro nuncupatꝰ qd̓ eſt contumelia. Qui ergo hocdixerit fratri reus concilio .i. conſenſu iudicij eſt dandaſnīa cōtra eum. Alij aūt ꝓcedunt ad verba determinata dicendo in ira fatue vel alia cōuicia. ⁊ vnuſquiſqꝫ talis erit reus gehenne ignis. Quia dicit Chryſoẜ. Indignū eſt hoīem dicere fatuū qͥ hꝫ ſe in ſpm̄ſctm̄. Ꝙtumad terciū ponit̉ ſatiſfactio iniuriatoꝝ cum ſubiungitur ISi offers munꝰ tuū ante altare ⁊cͣ. Vbi nota. dicit̉ notanter. Si offers munus tuū ante altare. in quo innuit̉ꝙ oblatio debet eſſe voluntaria ⁊ de rōne oblatōis ē ꝙvoluntarie debet fieri ⁊ ſacerdotes nō debent oblatōesreciꝑe niſi volūtarie ⁊ ſponte offerant̉. Iuxta illd̓ Exo.xxv. Ab omni hoīe qui cum offert vltroneus accipietꝭeas .ſ. oblatōes. Ad illas tn̄ oblatōes que fiunt in quattuor feſtiuitatibꝰ principalibꝰ. vt in feſto Paſche. Pentheco. aſſumptōis virginis glorioſe. ⁊ natiuitatis chriſtiomnes ſunt aſtricte ꝑſone ſaltem cōicantes vt quidamdicunt ⁊ ad iſtam ꝯſuetudinē laudabilē tenendam vbiſubditi reſiſtere vellēt ſunt cogēdi ꝑ ep̄m nō ꝑ plebanūSicut ptꝫ ꝑ Innocē. iij. extra de ſymo. ad apuicā. vbi d̓rad apl̓icā audientiā frequenti relatiōe ꝑuenit ꝙ quidāderici ꝓ exequijs mortuoꝝ ⁊ benedictōe nubentiū ⁊ ſimilibꝰ pecuniā exigunt ⁊ extorquent. Etſi forte eoꝝ cupiditati non fuerit ſatiſfactuꝫ impedimēta ficticia fraudulenter opponent. Ecōtra v̓o quidā laici laudabilemꝯſuetudinē erga ſanctam eccīam ꝓ deuotōe fideliuꝫ introductam ex feruore heretice prauitatis nitunt̉ infringere ſub p̄textu canonice pietatis. Quapropter has prauas exactiones fieri ꝓhibemꝰ. ⁊ pias cōſuetudines p̄cpimus obſeruari ſtatuentes vt libere cōferant̉ eccleſiaſtica ſacramenta. Sed ꝑ ep̄m loci veritate cognita compellant̉. qui ꝑnicioſe nitunt̉ malam ꝯſuetudinē immutare. Ex hac decretali habet̉ ꝙ offertoria quatuor dierūp̄dictoꝝ de iure exigunt̉ ⁊ non dantes ea ꝑ ep̄m ad dādum compellunt̉. Et dicunt aliqui ꝙ illud qd̓ ad mandatum ep̄i offert̉ nomen oblatōis retinet. Nam licꝫ iniſto caſu cōgendi ſunt ad oblatōem vt coacte offerāt tn̄oblatio eſt quodāmō voluntaria qͣꝫtum ad quantitatēvel ad ſpēm rei offerende. Ex quo elicit̉ ꝙ grauiter peccant ſacerdotes curati qui ſubditū non habentē vnumdenarium cogunt ad duplum offerendū. Etiam deberent oſtiatim duos denarios mendicare. Et ſi humilit̓petit ſupportari allegando maximā pauꝑtatē non meret̉ exaudiri. Ideo d̓ illis ſacerdotibꝰ dicit ſapiens. Quiobturat aures ſuas ad clamorē pauꝑis. ⁊ ip̄e clamabit⁊ non exaudiet̉ Prouer. xvj. Sed diceres ꝙ omīs xp̄ia ꝓnus vltra hos quattuor dies p̄tactos adhuc tenet̉ ad altare in miſſaꝝ ſolēnijs offerre. Quia Greg. papa. vij. etponit̉ de conſe. di. j. omnis. Omnis inquit xp̄ianus ꝓcuret ad miſſarū ſolennia aliquid deo offerre ⁊ duceread memoriā quod dn̄s ꝑ moyſen dixit Exo. xxiij. Nonapparebis in cōſpectu meo vacuus. Ad hoc rn̄det dyaconus in roſario. ꝙ hoc intelligit̉ d̓ oblatōe interiori vl̓bonoꝝ operū vel de cōſilio nec alie oblatōes pn̄t de iurepeti vt ait Hugo ⁊ Ray. Sed oībus p̄cipitur ne vacui.i. ſine orōne vei bonis oꝑbꝰ ad miſſarū ſolennia accedant. ideo debent deo cum ſumma diligentia ⁊ or̄ones⁊ bona oꝑa ꝓferre ⁊ offerre vt dicunt docto. exponēdoillud Exo. iam dictum Non apparebis. Et ne ſacerdotes habeant occaſiones cōgendi ſubditos. vt quotidianas oblatōes faciant ꝓuiſum eſt eis de decimīs ⁊ p̄mſtijs quas de iure petere pn̄t. vt extra de deci. in multisca. vbi v̓o decime non dant̉. ſicut in multis locis alemonie ⁊ alibi loco decimarū ſunt eis alia bona quibꝰ viuere valeant aſſignata. Si v̓o ſarcerdos ꝑrochialis adeoeſſet pauper ꝙ non poſſet quotidianis oblationibꝰ ſuſtentari ſubditi tenent̉ ad honorē dei principal̓r ⁊ conſiquenter ad ſuſtentatōem ſacerdotis munera offerre adaltare. Quia dicit apoſtolus .j. Corinth. ix. Nemo cōg-