Sermo.XLVII.

da pauperi vt det tibi. qꝛ quicqͥd dederis pauꝑi tu habebis. ⁊ quod a te nō accipit pauꝑ habebit alter. ⁊ ideꝫPetrus declarat ꝙ deus retribuit elemoſynā cū fenore deus ad vſuram accipit vnū ꝓ centu ⁊ tn̄ hoīes nolunt habere cū eo ꝯtractū. Quare. qꝛ forte ſolliciti ſuntde cautione. Nonne exigue homo cartule obligationeꝯſtringit̉. deus tot ⁊ tantis voluminibꝰ canit ⁊ debitornoſter tenet̉. exiſtimo ꝙ ſeip̄m reſtituet exigenti. qꝛ nōpōt ille mentiri. Idē em̄ ipſe eſt executor ⁊ debitor. necerit in reddendo durus. qꝛ largitor eſt ꝓfuſus. Secundū premiū eſt remiſſio iniquitatū. iuxta illud ꝓuer. xvjIuſticia ⁊ miſcd̓ia redimit̉ iniqͥtas. Et Ecc̄i. iij. Quiaſicut aqua extinguit ignē. ita pctm̄ extīguit elemoſyna.Ideo hortat̉ Daniel Nabuch. Pcta inquit tua elemoſynis redime Dan̄. iiij. qꝛ elemoſyne ſunt p̄ciū redēptionis aīe quā vendidit pctōr ere peccatoruꝫ. Sicut declarat Aug. ſuꝑ illo verbo. preciū redēptionis aīe ſue Psͣ.xlviij. Illi inqͥt p̄ciū habēt aīe ſue qui nō ceſſant elemoTſynas facere. Et hec eſt menſura ꝯferta .i. plena. Terciūpremiū eſt liberatio penalitatū. nā ꝓpter miſericordiamquaꝫ qͥs facit pauperi deus miſeret̉ ſibi a penis eterniseū liberando. Quia ſuꝑ illo verbo psͣ. xl. Beatus qͥ intelligit ſuꝑ egenū ⁊ pauꝑem in die mala ⁊cͣ. dicit Pet̓.rauen̄. In die mala deus illi liberator aſſiſtet qͥ pauꝑeꝫa malis liberauit. nam ſine cauſa pctm̄ accuſat̉ qd̓ pauper excuſat. immo accuſari nō poterit quē ſacietas pauperis excuſauit. diē v̓o malū videbit qͥ dieꝫ iudicij ſineaduocatione pauꝑis intrabit. Deniqꝫ qꝛ audiuit egenūrogantē audit toto orbe terrarū eccleſiā ſic rogante. deꝰꝯſeruet eum ⁊ viuificet eū. Conſeruat eū ne radiat̉ adpenā viuificat vt reſurgat ad vitā. da ergo pauꝑi panēda potum. da veſtimentū. da tectū ſi debitorē non iudicem vis habere deū. hec ille. ⁊ hec eſt menſura agitata.Quartū p̄miū ē donatio celeſtiū voluptatū. ꝯgruū eſtenim vt qͥ hic pauꝑes voluptatibꝰ ſuis refecerunt ꝙ etibi voluptatibꝰ celeſtibꝰ reficiant̉. ⁊ qui hic eis neceſſaria negauerūt ꝙ ibi apud inferos torqueant̉. Iuxta illud quod dixit Petrꝰ Rauen̄. in ſermone loquens dediuite epulone ⁊ Lazaro. ob hoc inqͥt diues ille torquebat̉ apud infernū. quia Lazarū nō nō fecerat ſibi amicum. Quid ergo ſunt pauꝑes quibꝰ damus niſi Lazari noſtri ꝑ quos de terra ad celum migramꝰ. Ecce pauper cui das nō habet qd̓ retribuat. Sed cū ꝓ te deumorat. quaſi ad deū clamat. dn̄e mutuū accepi ab homīefideiube ꝓ me ideo et ſi nō tenes paupere redditoremidoneū. tn̄ habes fideiuſſoreꝫ. q. d. Qui reſtituet tibi datum centuplum. ⁊ hec eſt menſura ſuꝑeffluens quā dabit in ſinū noſtrum qd̓ nobis preſtare dignet̉.¶ Dn̄ica. v. poſt feſtū ſctē trinitatis. Sermo. j.Mnes vnanimes ī oratione eſtote compatiētes. fraternitatis amatores. miſericordes. modeſti. hūiles. nō reddentes malū ꝓ malo. vel maledictū ꝓ maledicto. Sedecōtrario benedicentes. qꝛ ad hoc vocati eſtis vt beneAdictōnē hereditatis poſſideatis: ita legitur. j. Petri. iij.AAmbro. in hexame. dicit. Apes qn̄ preſciunt celi temperiem profuturā cū agmine ꝓcedunt ad oꝑa de alpheario ſuꝑ flores ⁊ prata ⁊ alie flores aggregāt pedibꝰ. alieaquā ore portant. ⁊ interdū ita ſe aggrauāt ꝙ non pn̄tex grauedine ad alphearia reuolare. veniūt gͦalie apes:⁊ ſic onuſtas exonerant ⁊ cū eis ad alpheare quaſi ꝯgaudentes ſtudent ꝯuolare. Moraliter ꝑ apes in ꝓpoſito ſignificant̉ immūdi peccatores. Iuxta illud Eſa. vij. Sꝫbilabit dn̄s api .i. immūdū peccatorē ꝑ inſpirationē adſe vocat. Iſti igit̉ cum magno agmine. qꝛ ſtultoꝝ infinitus eſt numerus Ecc̄s. .j. Procedant ad opera mala videlicet ad flores voluptatū ⁊ prata vanitatū. Sicut illi

qui dicunt Sap̄. ij. Venite fruamur bonis ⁊ vtamurcreatura tanꝙͣ in iuuentute celeriter. bono vino ⁊ vnguentis nos impleamꝰ. ⁊ nō p̄tereat nos flos campi. i.amenitas tꝑis. coronemus nos roſis anteꝙͣ marceſcātnullū pratū ſit qd̓ nō ꝑtranſeat luxuria noſtra. vbiqꝫ relinquamus ſigna leticie: quoniā hec eſt pars noſtra. etſic intantū ſe aggrauant voluptatibꝰ ⁊ dulcedinibꝰ peccatoꝝ ꝙ dicere poſſunt cum psͣ. xxxvij. Sicut onꝰ graue grauate ſunt ſuꝑ me. Ex taliqꝫ grauedine impediti ⁊tardati nequeunt ad alphearia ſancte eccleſie aut regniceleſtis reuolare. quia ẜm psͣ. lxxvij. Homo ē ſpūs vadens .ſ. in pctm̄ ⁊ nō rediens de ꝑ ſe a peccato. Et ideoalie aues .i. homīes humiles de quibꝰ dicit vnicuiqꝫ ſeorſum ip̄e ſapiens Ecc̄i. xi. Breuis in volatilibꝰ apis .i.humilis. inter ſuꝑbos debent compati eoꝝ aggrauatōnibꝰ ⁊ eis venire in adiutoriū eoſqꝫ orationibꝰ ſuis exonerando. iuxta illud apoſtoli ad Gal̓. vj. Alter alteriusonera portate. vt ſic poſſint ad alpheare ſancte eccleſievidelicet congregationis fideliū ꝑuenire. Ad hoc etiaꝫhortat̉ apl̓s Petrus in verbis preaſſumptis. Oēs vnanimes in oratione eſtote. vicꝫ orantes ꝓ peccatoribꝰ eteis compatiētes vt redeant ad fideliū vnitatē. In hacepl̓a ducit nos primo ad multiplicem virtutū ꝑfectionem. ibi. Omnes vnanimes. ſecundo oſtendit quibusvult dare glorie adeptōnē. ibi. qͥ em̄ vult. Tercio ponitinualidam maloꝝ ꝑſecutionem. ibi. quis eſt qui vobis.Circa primū introducit nos ad multiplicē virtutū ꝑfectionem cū dicit. omnes vnanimes. Ubi nota Tulliꝰij. rhetorice ſue dicit. Quidā pictor volens formare imaginē pulcram videns ꝙ nulla eſſet ita ſpecioſa quin ibieſſet aliqua imꝑfectio admixta. cōgregauit ſeptem virgines ſpecioſiſſimas a quaꝝ qualibꝫ accepit qd̓ fuit pulcrius ⁊ ſpecioſius ⁊ dimiſit illud qd̓ fuit deformitatis.ſic ꝙ fecit pulcram imaginē nullā imꝑfectōnē habentēMyſtice pictor ille ē quilibet chriſtianꝰ hō. imago v̓oeſt anima. de qua dicit Aug. in li. de ſpū ⁊ anima. Anima eſt ſubſtantia creata immortalis deo ſimilis imagineꝫ habens dei creatoris. Hanc aūt volēs homo xp̄ianus facere pulcram nō inuenit aliquaꝫ ad eius ſimilitudinē faciem decoraꝫ. quia omnes declinauerunt ⁊ ſimul inutiles facti ſunt Psͣ. xiij. Et Roma. iij. Oēs peccauerunt ⁊ egent gratiā dei. ⁊ ſic nō eſt aliqua adeo pulcra qͥn habeat aliquid imꝑfectionis. ⁊ dicere pōt cū dauid psͣ. cxxxviij. Imꝑfectum meū viderūt oculi tui. Iōcongregare debet ſeptem virgines ſpūales .ſ. vij. virtutes a quibꝰ quod pulcrius eſt debet ſumere ⁊ id qd̓ deformius dimittere vt ſic imaginem anime ſue pulcrampingere ⁊ ornare poſſit. Prima igit̉ virgo vocat̉ concordia: et vt habet̉ in libello qui dicit̉ paradiſus anime. cōcordia ad deū vera eſt ſe vniri voluntati diuine in proſperis ⁊ in aduerſis ꝓ poſſe ⁊ habet aliquid veritatis ⁊aliqͥd falſitatis. Augmētū vere cōcordie eſt ꝙ ad om̄estamſancte ſe habere debet hō vt nullus de eo querelaꝫmoueat vel etiā verbū de ipſo loqui valeat. Ecce hec ēpulcritudo quam ab hac virgine ſumere debeas ꝓ aīatua exornanda. quia dyabolus nihil plus timet niſi veram concordiam. vt dicit Hugo. quia eo nihil iocundius. vt dicit psͣ. cxxxij. Ecce ꝙͣbonū ⁊ ꝙͣiocundū habitare ⁊cͣ. vbi dicit glo. Habitare in vnum omnibꝰ chriſtianis conuenit qui in vnū debent habitare mente ⁊ fide. in cuius ſignū dicit Abraam ad Loth. Queſo ne ſitiurgium inter me ⁊ te ⁊ inter paſtores noſtros. fratresenim ſumus Gen̄. xiij. Hanc ergo veram concordiaꝫdebemus iuuiolabiliter obſeruare. quia eſt vnum de illis que placita ſunt ſapienti. Eccleſiaſtici .xxv. In tribꝰbeneplacitum eſt ſpiritui meo que probata ſunt coramdeo ⁊ hominibꝰ. concordia fratrum. amor proximoruꝫ.⁊ vir ⁊ mulier bene conſentientes. quapropter ſi occaſione quacunqꝫ fuerit concordia violata: ſtatim debetreconciliari. Iuxta illud. Uade reconciliari fratri tuo:

3.B