Dominica .I. poſt Trinitatis

diues nunꝙͣ letabatur. Cui vxor. Domine mi? Rubinus nihil habet et ſemꝑ iocundat̉ ⁊ vos abundetis etſemꝑ triſtis eſtis. Cui ille. Ego auferam leticiam illam.vnaqꝫ dieꝝ ſaccumqꝫ plenū pecunia per feneſtraꝫ latēter in cameram Rubini ꝓiecit. ille inuenta. tota die cogitauit quid agere poſſet ⁊ emere et cantū penitꝰ dimiſit. Poſt aliqͦt dies dixit auarꝰ vxori. Quare mō nō cātat Rubinus? ⁊ vxor. neſcio inquit. qꝛ iam diu nō cantauit. dixit ille. Reddam ei cantum. et deſcendit ad eūpetijt pecuniam. qui nō audens negare reſtituit: ⁊ accepta figella vt prius figellauit. Et diues vxori. Ecce inquit Rubinus iterū cantat ⁊ ſeriem ei enarrauit. Ideonotanter in cantu ſuo dixit Maria Luc̄. j. Eſurientesimpleuit bonis ⁊ diuites dimiſit inanes. Illud eſt inane quod apparet eſſe repletū ⁊ eſt vacuū. ita diuites videntur exterius ſine metu. ſine turbatione. ⁊ ſine ſollicitudine. ⁊ tn̄ interius ſunt triſticia pleni ⁊ timore. Ideodicit Sen̄. Quiſqͥs inqͥt volet agere tutam vitaꝫ iſta viſcata beneficia deuitet. ⁊ ꝑ beneficia viſcata ītelligit bona tꝑalia. qꝛ ẜm Aug. bona tꝑalia ſunt bona viſcata. etbeatus Grego. Nihil em̄ ꝑiculoſius ⁊ laborioſius terrenis deſiderijs eſtuare. nihil quiētius ꝙͣ in hoc mūdonihil appetere. Tercio diuitie iſte tēꝑales repellunt vnitatem ab affectione. cauſant em̄ inuidias ⁊ turbatōnesbella. rixas ⁊ diſcordias. vt Gen̄. xiij. de Abraaꝫ ⁊ lothconſanguineo ſuo. de quibꝰ dicit̉. Erat em̄ ſubſtantiaeoꝝ multa ⁊ nō querebant habitare cōiter. ideo diuitieſunt paruipendende. Iuxta illud Cathōis. Deſpice diuitias ſi vis aīo eſſe beatus. Et Sen̄. epl̓a. xviij. Nemoalius eſt deo dignꝰ niſi qͥ ꝯtempſerit diuitias ſeu opes.Qui aūt voluerit eas contemnere debet attēdere ꝙ nihil ſecum in hunc mundū portauit nec quicꝙͣ ſecum aſportabit. Ideo dicit Ambro. et habet̉. xlvij. di. c. Sicuthi. Diuitias nihil ſic facit ꝯtemni ſicut recordatio pauperis finis et principij. Sed nota ꝙ diuitie ſunt ſic contemende. ꝙ nō ſunt nimiū amande niſi quo ad vſumIdeo dicit beatus Hieron̄. xij. q. j. duo. Laicis inquitlicet tꝑalia poſſidere. Sed nō niſi ad vſum. nihil .n. miſerius ꝙͣ ꝓpter numū contemnere deū. Et di. xxx. c. hocſcripſimus. dicitur. Nō eſt peccatū habere diuitias. ſiaſſunt bona oꝑa. Innocen. etiā de vili. huma. ꝯdi. li. ij.c. xj. Ceterū inquit. Abraam diues fuit. Iob locuples.Dauid opulentus. ⁊ tn̄ de Abraaꝫ dicit ſcriptura. Credidit Abraā ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiam Gen̄. xv. deIob dicit̉. Nō erat ſimilis illi in terra. ca. j. De Dauid.Inuenit dn̄s virū ẜm cor ſuū. Ac iſti fuerunt quaſi nihil habentes ⁊ oīa poſſidentes. Nos auteꝫ ſumus oīapoſſidentes ⁊ quaſi nihil habentes. Iuxta illud Pſal.xxxiij. Diuites eguerūt et eſurierūt. hec ille. Et de chriſto dicit Auguſtinus. c. habebat. xij. q. j. Habebat dominus loculos a fidelibꝰ oblata ꝯſeruans ⁊ ſuoꝝ neceſſitatibꝰ alijſqꝫ indigentibꝰ tribuebat. Secunde diuitieſunt ſpūales ⁊ virtuoſe. et he ſunt gratie ⁊ oꝑatiōes virtutū ⁊ boni mores. De his diuitijs dicit Grego. omel̓.xv. ſuꝑ illud Luc̄. viij. Exijt qui ſemīat ⁊cͣ. Diuitie vere ſunt que nos virtutibꝰ diuites efficiūt. Si ergo frēsdiuites eſſe cupitis veras diuitias amate. Si culmē veri honoris queritis ad celeſte regnū tendite. Si gloriaꝫdignitatis diligitis in illa ſuꝑna angeloꝝ ſocietate aſcribi feſtinate. Ad has etiā diuitias cumulandas hortat̉apl̓s. j. ad Thimo .vj. Diuitibꝰ aūt huius ſeculi precipe nō ſublime ſaꝑe .i. nō ꝑ ſuꝑbiam eleuari nec ſperarein incerto diuitiarū .ſ. ponēdo finē in eis. q. d. Sed precipe diuitibus bene agere. diuites fieri in operibus bonis. facile tribuere. cōicare. theſaurizare ſibi fundamentū bonū in futurum vt apprehendant veraꝫ vitā. Sꝫnota. hoīes qui ſunt diuites in his ſpūalibꝰ diuitijs induunt̉ purpura ⁊ byſſo ⁊ epulantur quotidie ſplendide. Quid ꝑ purpuram niſi ſplendor charitatis ſine quaalie virtutes nihil proſunt. Quia dicit Tho. de argen-

tina. in compen. theologice veritatis. li. v. Charitas eſtbonoꝝ principium qꝛ a deo ipſa eſt ⁊ bonoꝝ mediū. qͥaꝓpter deū. vel aliter. Charitas dicit̉ bone oꝑatiōis pͥncipiū qꝛ manet ad illud. Iuxta illud Grego. Charitasoꝑatur magna ſi eſt dicit̉ ⁊ mediū qꝛ oꝑa informat. dicitur quoqꝫ finis. qꝛ oꝑa dirigit. ⁊ ad fine debitum ꝑducit. Et ſubdit. quomodo charitas dicit̉ finis? Sciendūaūt ꝙ finis eſt triplex ꝯſumptionis. cōſummationis. ⁊termīationis. Primo charitas dicit̉ finis pctōꝝ qꝛ ip̄acōſumit. Secundo modo eſt finis p̄ceptoꝝ. qꝛ illa .ſ. ꝑficit. Tercio modo quia ip̄e deus qui eſt vita eterna ē finis noſtri laboris. Sed ipſa vita eterna debꝫ eſſe terminus in quo quieſcit̉. Charitas dicit̉ forma virtutū. primo qꝛ mouet om̄es virtutes ad oꝑa exteriora. ꝑ q̄ ꝑficiuntur virtutes ⁊ merent̉ augeri. Secūdo modo qꝛ omnes virtutes mouent̉ ad fine charitatis .ſ. ad bonum.Charitas em̄ habet bonum ꝓ fine ⁊ obiecto. Alie autēvirtutes habent bonū nō ꝓ obiecto ſed ꝓ fine tm̄. ⁊ ille finis virtutū ꝑfectioneꝫ denotat. Tercio qꝛ charitasaugmentat virtutū defectationē. et tollit faſtidiū ⁊ alleuiat onera ꝓpter ipſius deſideriū. Quarto. quia repletaīam et ꝑficit nō quidem in eſſe nature ſed in eſſe gratuito ⁊ meritorio. hec ille. ideo neceſſe eſt vt homines invirtutibꝰ diuites fiant. ꝙ purpurā charitatis habeantquia dicit Auguſt. in quodā ſermōe de charitate. Charitas eſt dulce et ſalubre vinculum ſine qͣ diues pauper⁊ in qͣ pauꝑ diues eſt. Sed qͥd ꝑ byſſum primo iuſticia. ijqꝛ dicit̉ de ſpōſa agni. Apoc. xix. Uenerūt nuptie agni⁊ vxor eius .ſ. fidelis aīa preꝑauit ſe ⁊ datū eſt illi vt cooperiat ſe byſſino ſplendenti ⁊ candido. Et exponit quidſit byſſus. Byſſini em̄ ſunt iuſtificatiōes ſanctoꝝ. hecveſtis alba iuſticie hominē diuitē in virtutibꝰ exaltat.Iuxta illud Ecc̄i. xx. Qui oꝑatur iuſticiā ille exaltabit̉Et ꝓuer. xiiij. Iuſticia eleuat egentem. Econtra v̓o dicit̉ de quibuſdam in psͣ. cvj. Propter enim iniuſticiasſuas humiliati ſunt. Secūdo ꝑ byſſum intelligit̉ virginitas. Iuxta illud Prouer. xxxj. Byſſus ⁊ purpura indumentum eius. ⁊ p̄cipue debent pollere virginitate qͥvere volunt diuites eſſe in virtute. Quia ẜm Ambro.li. de virginitate. Uirginitas eſt extirpatrix viciorum ⁊auctrix ſola ſpūaliuꝫ meritoꝝ. Sed quid ꝑ quotidianāepulationem certe conſcientie intellige iugem iubilationem. nam cōſcientia exonerata vicijs ⁊ repleta virtutibus ſemper eſt leta ⁊ delectabiliter viuit ſicut hominesin ꝯuiuio quotidiano. Iuxta illud Sapientis. Securamens quaſi iuge ꝯuiuiū. Et cor gaudens in bona ꝯſcientia ẜm intellectum exhilaret faciem .ſ. interiorem ꝓuerbioꝝ .xxv. Tercie diuitie ſunt eternales ⁊ glorioſe iniſtis em̄ ꝑpetuitas ſine tranſitōne. ſecuritas ſine fatiga ꝯtione. iocunditas ſine affectione. ſocietas ſine defectione. de quibus in pſalmo. cxj. Gloria ⁊ diuitie in domoeius. et in alio psͣ. xxxvj. Spera in domino ⁊ fac bonitatem ⁊ paſceris in diuitijs eius. de iſtis diuitijs dicitmagiſter Albertus. He ſunt preclare diuitie indefectibileſqꝫ theſauri que ditant aīam mentēqꝫ ꝑficiunt ⁊ omnem ꝯgeriem continent dignitatū. he ſunt opes nō terrene ſed ſuꝑne quibꝰ nō incolat̉ humano poſſeſſio. nōmūdana facultas habet̉. quibꝰ non ꝓferūt arua tribūlos. nec campi ſpinas tribuunt. nec p̄cioſa gignūt tineas. nec depoſita timent fures. nec dormientiuꝫ curantſomnia. nec vigilias cogitata ꝑducunt. Sed oīm quietum afferunt plenitudinem cū diues deus poſſideturHec albertus. Illi diuites induunt̉ velut reges celeſtes purpura ⁊ byſſo ⁊ quotidie epulāt̉ ſplendide. purpura nanqꝫ eſt veſtis rubea in ſanguine cuiuſdam plſcis tincta. ⁊ conuenit omnibꝰ martyribꝰ qui veneruntex magna tribulatione ⁊ lauerūt ſtolas ſuas in ſangulne agni Apoca. vij. Sed byſſus eſt veſtis cādidiſſima⁊ albiſſima. ⁊ conuenit omnibꝰ confeſſoribus ⁊ virginibus qui in caſtitate domino hic ſeruierunt ⁊ ibi ambu

8