SermoAL.

uit. xxj. Ut nō cōmiſcent ſtirpem generis ſui vulgo gēXtis ſue. qꝛ ego dn̄s ſanctifico eā. Quartū donū eſt fortitudo. ⁊ hec eſt neceſſaria vt hoc homo qd̓ per ſciētiamaccipit per mētis fortitudinē agere poſſit. Quia ſcientibonū ⁊ nō oꝑanti pctm̄ eſt illi Iac̄. iiij. vbi dicit glo. Sſit bonū neceſſitatis eius omiſſio pctm̄ eſt mortale. Saūt bonū erogationis peccatū eſt veniale. ⁊ qn̄qꝫ nullūEt Luc̄. xij. Seruus ſciens voluntatē dn̄i ſui ⁊ nō faciens plagis vapulabit multis. vt gͦ ſcīa ſit efficax ad ſe iuuandā fortitudinē interpellit. Et nota ꝙ hic nō notat̉fortitudo corꝑis ſꝫ aīe. ⁊ illa eſt triplex. Nam q̄dam eſtfortitudo magnificentie. q̄dam ꝯfidentie ⁊ q̄dam ꝯſtātie. Magnificentia nāqꝫ magna audet ſumens hanc p̄ſumptionē vel audaciā nō ex p̄ſumptione ꝓprioꝝ meritoꝝ. ſꝫ ex largitate ⁊ facilitate accipit̉ largitoris. ſic̄ Thomas qͥ credere reſurrectionē noluit niſi vulnera peduꝫ⁊ manuū ꝯtractaret habuit illā fortitudineꝫ Ioh̓is. xx.Hāc etiā habuit Phylippus qͥ de benignitate pij maiſtri cōfiſus audebat petere vt ſibi on̄deret pr̄is maieſtatē Ioh̓. xiiij. cū dixit. Oſtēde nob̓ pr̄em ⁊ ſufficit nob̓Iō de ipſis ⁊ ſil̓ibꝰ dicit Bern̄. Sunt qͥdaꝫ aſcendētesad cor altū de maiori ſpe libertate ⁊ ſcīe puritate magnaꝯſueuere audire hī ꝑ fidei magnitudīe digni inueniūt̉⁊ inducant̉ ad oēm plenitudinem gr̄aꝝ. Tales em̄ magna audent qꝛ magni ſunt ⁊ que audent obtinent iuxͣꝓmiſſionē eis ꝑ deū factā. Quēcunqꝫ locū calcabit pesvr̄. veſter erit Deūt̓. xj. Secūdo fortitudo vocat̉ ꝯfidētie q̄ ſic ſe hꝫ ꝙ pͥori cognita oīa q̄ audere poterūt ſemꝑſperat ſine heſitatiōe a dn̄o accepturā. ⁊ hanc ꝯfidentiādocuit btūs Iacobus in. c. j. Poſtulet aūt in fide nihilheſitans. Et qꝛ exauditio nr̄e petitionis ſepe diu ſuſpēdit̉. vel ꝓpter fidem ꝓbationis vel meriti augmentationē vl̓ copioſam exauditionē. ideo neceſſe eſt vt accedatTercia fortitudo ꝑ quā petimus ſtrenue ⁊ ꝑſeuerant̓ ⁊hec ē fortitudo ꝯſtantie ꝑ quā petimus q̄renda. petēdopulſando. donec accipimus. Certi em̄ ſumus de exauditiōe. Iuxͣ illud psͣ. xc. Clamabit ad me ⁊ ego exaudiāeū. Sed incerti de exauditiōis acceleratione. Quia dic̄Greg. ꝙ in pleriſqꝫ ꝯcito petimus. ſꝫ tarditas ꝓſperat̉ō ꝯſtātia nccͣria eſt q̄ nō ē aliud niſi effectꝰ vſqꝫ in finēYꝑſeuerantia. Quintū donū eſt cōſiliū ⁊ illud nccrio ſeqͥtur fortitudinē. qꝛ ſi fortitudo īprouida vl̓ nimis īpetuoſa vl̓ minus circūſpecta fuerit ⁊ vt ipſa ſui p̄ſūptiōe incaſu ruat. ꝯſcēdat ad ꝯſiliū vt p̄uidendo p̄miū ⁊ alta fortiter agere poſſit. ⁊ ideo ſpūſſanctus cordibꝰ nr̄is adueniēs dat nob̓ qͥntū donū ꝯſilij ꝑ qd̓ impetus fortitudīsgubernat̉. De hoc ꝯſilio duo tangunt̉. pͥmo qͣl̓r exhibetur. ſecūdo ꝙ ſpūſſanctus ꝯſulet̉. De pͥmo notandū ꝙſpūſſanctus qͣtuor modis exhibet nob̓ ſua ꝯſilia. prīo ꝑſe īmediate. ſecūdo ꝑ p̄latū. tercio ꝑ bonos hoīes. qͣrtoꝑ ꝯſciam ꝓpriā. ⁊ ab his quatuor oīa noſtra cōſilia ſuntinqͥrenda. Et pͥmo a deo. Iuxͣ illud Tob̓. iiij. Om̄i tꝑebenedic deo ⁊ pete ab eo vt vias tuas dirigat ⁊ oīa ꝯſilia in ipſo ꝑmaneant. Cui ꝯſonat illud Ecc̄i. xxxvij. Inom̄ībꝰ dep̄care ꝯſilia altiſſimi vt dirigat in veritate viātuā. Et hoc eſt qd̓ ꝯſulit Sap̄. Eccͣi. vj. Conſiliarius ſittibi vnus de mille .ſ. deus cuius nomē eſt. vt dicit Eſa.ix. Conſiliarius. Secūdo reqͥrendū eſt ꝯſiliū vicarij. ſcꝫplati ẜm ꝙ iubemur Deut̓. xvij. Faciens quecūqꝫ dixerint qui p̄ſunt loco quos elegit dominus ſequeris ſententias eoꝝ nee declinans ad dexterā neqꝫ ad ſiniſtraꝫ.Et ſubdit penā. qͥ aūt ſuꝑbierit nolens obedire ſacerdotis imꝑio qͥ eo tꝑe miniſtrat dn̄o deo tuo moriat̉. hec ille. Et dn̄s Math̓. xxiij. idē iubet. Suꝑ cathedrā Moyſi ſederūt ſcribe ⁊ phariſei. oīa quecūqꝫ dixerint vobis.ſcꝫ ꝯſilia dando facite. Tercio requirat̉ ꝯſilium a bonishōībus ⁊ ſapientibꝰ ẜm ꝙ hortat̉ Tobras filium ſuuꝫ.c. iiij. Conſilium a ſapiente require. Et dicit notanter aſapiēte. quia cū fatuis nō eſt ꝯſiliandū. Iuxͣ illud Eccͣi.viij. Cum fatuis ꝯſilium nō habeas. nō em̄ poterūt di-

ligere niſi qͦ eis placent. Sed etiam conſilia ſunt querēda ab humilibꝰ quibꝰ deus ea interdū reuelauit que ſapientibus occultat. Iuxta illud xp̄i Math̓. xj. Confitebor tibi pater celi ⁊ terre qꝛ abſcondiſti ea a ſapientibꝰ ⁊prudentibꝰ ⁊ reuelaſti ea paruulis. Et de illis dicit beatus Bn̄dictus in regula. Sepe reuelat deus illis quodmelius eſt. Quarto quere ꝯſilium a ꝯſcientia tua. Iuxta illud Sap̄. Omnia fac cū conſilio. ſcꝫ conſcientie tue⁊ poſt factum nō penitebis Eccͣi. xxxij. De ſecūdo ſciendum. ſcꝫ quid conſulit ſpūſſanctus. nam licet multa nobis in ſacro ꝯſilio preponant̉ tria tamen ex omnibꝰ preponunt̉. Nam tres ſunt habitus rerū qͦs poſſidet oīshomo. ſcꝫ res. corpus ⁊ anima. De his nobis cōſulit̉ vtea in ſup̄mis exercitijs dn̄o offeramus. Unde res in ſupremo offerimus ſi eas om̄s relinquimus ⁊ nudā paupertatem induimus iuxta conſiliū xp̄i. Math̓. xix. Sivis perfectus eſſe vade ⁊ vende omnia que habes ⁊ dapauperibꝰ ⁊ veni ſequere me. Secundo corpus in ſup̄mo offerimus ſi omni voluntati abrenūciamus ⁊ mūdiſſimā caſtitatem induimus. ſicut ꝯſulit apl̓us .j. Corinth̓. vij. de virginibꝰ p̄ceptum dn̄i nō habemus conſilium aut do. Et Math̓. xix. Qui poteſt capere. ſcꝫ caſtitatem capiat. Tercio aīam in ſup̄mo offerimus cū inimicos noſtros affectu ⁊ effectu diligimus hoc ꝯſiliumconſulit dn̄s Math̓. v. Diligite inimicos veſtros ⁊ benefacite his qui vos oderunt. Sextū donū dicit̉ intellectus. ⁊ illud donum merito ſequit̉. Quia dicit Greg.Conſilium eſſe nō poteſt ſi intellectus deeſt. quia qͥ nōintelligit malum quod grauat quō poteſt bonū ſolidare quod adiuuatᶜ vt ergo conſilium diſponat̉ prudenter ſpūſſanctus veniens dat nobis donum intellectusvt per eū pͥora oꝑa ſalubriter diſponamus. ꝑ hoc donūintelligimus deuꝫ in nobis ⁊ creaturis. Iuxta illud apoſtoli ad Roma. j. Inuiſibilia dei per ea que facta ſūtintellectu conſpiciunt̉. Nam per magnitudinē ⁊ latitudinē mundi potentiam dei agnoſcimus. Sed per decorem celi ⁊ mundi ⁊ creaturarum ſapientiam dei intelligimus. per bonitatem autē ⁊ vtilitatem creaturarumbonitatem dei intelligimus. Et ergo quādo vides aliqua pulcra ⁊ dulcia guſtas. per hec intelligere ⁊ cogitare debes celeſtia. Quia dicit Bern̄. Dulcedo omniumcreaturarū ad eternam dulcedinem nos inuitat. Seddiceret aliquis. Si ex abſentia ſpirituſſancti intellectuꝫnō habemus. tamen quādoqꝫ habemus a natura. Cuireſpondetur ꝙ licet habemus intellectum a natura. attamen eſt informis ſi nō ꝑ ſpūſſancti gratiam informat̉Quō autē hoc fiat dicendū eſt ꝙ in intellectu ſunt tresvires anime. ſcꝫ vis iraſcibilis. concupiſcibilis. ⁊ rationalis. he tres vires per ſpiritūſanctum illuſtrant̉ fortificantur. ⁊ ſanctificant̉ vt ſua officia efficaciter exequantur. v̓bigratiā. intellectus a ſua natura res ſimpliciterintelligit. ſed illuſtratus gratia eaſdem res nō vt res ſedſub ratione boni ⁊ maū intuetur. Unde vis iraſcibilisnō ſolum omni malo. ſed omni ſpeciei male ⁊ omni malo fortiſſime indignatur. Uis autem cōcupiſcibilis omne quod ſortitur rationem veri boni fortiſſime concupiſcit. ⁊ tanto fortius quāto magis ad rationem ſūmi boni accedere cognoſcit. Uis autē rationalis duas regulas pͥores eſt informans. Iraſcibilem iubet vt ſe ab omni ſpecie mali penitus alienet ⁊ eandem occaſioneꝫ mali ſibi ſubtrahat ne ſe ex preſentia male rei aliqua occaſion mala inquinet ⁊ īmundet. Similiter iubet concupiſcibilem vt bonū quod deſiderat fortiter concupiſcat⁊ pijs ſtudijs bonoꝝ operum mereat̉. Septimum donum eſt ſapientia ⁊ iuuat intellectum. Quia dicit Gre.ꝙ ſi intellectus magno acumine vigilet ⁊ moderare ſeneſciat per magnam maturitateꝫ tunc ab intellectu adſapiētiam aſcendatur. vt hoc qd̓ intellectus acute inuenit ſapientia mature diſponat. ⁊ ergo ſpūſſanctus vitā noſtrā ꝓficiens dat nohis donū ſapīe qd̓ oīa dona