Sermo.XXVIII.

ris viuetis .ſ. vita gratie ⁊ glorie. Caro autem ꝑ penitētiam rationabilem tandem deſcendet ad inferos quando in terram de qua facta eſt naturaliter reuertit̉. Sedꝑ herculem virtuoſum .i. xp̄m in reſurrectione generali reſuſcitabit̉ ⁊ viro ſuo .i. ſpiritui ꝑpetue ꝯiungit̉. Caro em̄ in hac vita ductrix noſtra eſſe nō debet. nec ſenſualitas ne in illecebris ducamur. ſꝫ magis ẜm ſpūꝫ dehemus ambulare. Iuxta illā exhortatōnē apl̓i ad Gal̓.v. Spiritu ambulate ⁊ deſideria carnis nō ꝑficietis. etita ſi ſpū ducemini non eritis ſub lege carnis ⁊ cōcupīeque ſpiritui repugnat. ſicut dicit̉ ad Roma. vij. Uideoaliam legem in membris meis repugnāteꝫ legi mentismee. Secūdo quidā ſunt qͥ ducunt̉ ſpiritu ꝑnicioſo familiaritatis. ⁊ hec familiaritas cū vicioſis vicioſa eſt. etrō eſt illius vt dicit Hugo in ſoli. de arra aīe. Ea eſt visamoris vt talem te eſſe neceſſe ſit quale eſt id qd̓ amas.vt cui ꝑ affectū ꝯiungeris in huius ſil̓itudineꝫ quodāmodo dilectionis ſocietate tranſformeris. nec mirū. qꝛẜm Dyoniſiū de diui. no. Amor habet quādā vim extractam vniformiter ⁊ tranſformatā que non dimittitamatores ſuip̄ius eſſe ſed amatoꝝ. ⁊ ideo ſub ꝯditionibus illius qui amat pōt quilibet homo deſcribi veriſimiliter ſi tamen eius cōditiones cognoſcat. Sꝫ iſte ſpiritus ꝑnicioſe familiaritatis nō ducit in viam rectamſꝫ ꝑiculoſam ⁊ tandem ducit ad mortē temporalem videlicet et eternā. Nam dicit petrus Alphonſus ꝙ cuꝫduo clerici tranſirent ante tabernam in quadā ciuitatein qua erant dulces cantus ⁊ ſolatia multa. inuitati ſūtab illis qͥ erant ibi ad potum. vnꝰ dixit nō intrabo. qͥadicit ph̓s. Nō eſt tranſeunduꝫ ꝑ ſedem gentis inique.illo v̓o recedente alter intrauit. ⁊ cum eſſet ibi ecce p̄poſitus querens illos qͥ erant ibi. qꝛ homicidiū fecerūt inillo loco. ⁊ tam clericū ꝙͣ alios ducere iuſſit ad ſuſpendium. Cūqꝫ ducerent̉ ait clericus. modo ſcio ſꝫ tarde ꝙ fatuus eſt ille qͥ nō credit ph̓o de vitādo maloꝝ cōſortioꝓpter ſocietateꝫ em̄ malam hec patiar. iō ſignanter ſcribit Valerius ad Ruſuꝫ. Ethicum eſt videto cui des.vult dicere ꝙ homo videat cui det bona ſua. illud em̄ ēethicū .i. ad virtutē moralē ꝑtinens. ſic̄ ad quandā eiusꝑtem vicꝫ ad liberalitatem. Sed videto cui homo datſeip̄m ꝑ amorē ⁊ familiaritatē ⁊ ꝯiunctionē. hoc eſt ethicum. nō qͣſi ꝑs ſed tota virtus moralis. Iſtud verbumſumme eſt iuuenibꝰ imprimendū. Un̄ qͥdā ſenex filiuꝫſuū informās ne familiaritatē cū vicioſa ꝯtraheret meretrice ſibi dixit. talem nanqꝫ foue qͣlem ſibi nectit amorem. Sermo veridicus vt ſit ip̄e alter amicus. ⁊ ꝯſeq̄nter explanat ſenex quem vocat turpē dicēs. Turpē tetra cutis nullū faciet noīari. Sꝫ mēs polluta factis cupiens maculari. Sed in fine alloquēs filiū dixit. ErgoA caue fili turpatos crimine vili. Ne tu cōſil̓i turperis fine ſenili. Circa hec notādū Areſtꝭ. ix. Ethi. c. iij. mouettres notabiles queſtiōes ad ꝓpoſitū ꝑtinētes. Prima ēiſta. ponamꝰ ꝙ aliqͥs ꝯtrahat amiciciā cū aliqͦ viro probo. ⁊ iſte poſtea mutet̉ ⁊ fiat malꝰ. qō eſt vtruꝫ amiciciaad talē ſit ſoluenda? Scd̓a eſt illa. dato ꝙ ſic vtrum ſtatim ſit ſoluenda. vel vtrū hō debeat talē diſſolutionemdifferre. Tercia qō vtrū ad talē poſt ſolutionē amiciciedebet ſe hō habere ſicut alienus. ac ſi nūqͣ fuiſſet amicꝰAd primā queſtionē rn̄det dicēs duo. Unū qd̓ eſt impoſſibile ꝙ ille amet̉ a virtuoſo cuius malicia eſt manifeſte vicioſa. Scd̓m ꝙ nō debet amare talem. Rō ē qͥanō eſt poſſibile ꝙ ꝯſeruet̉ amicicia ad malū vbi nō canſat aliqua ſimilitudo amicicie. Ad ſcd̓am qōneꝫ diſtinguit. qꝛ talis factus malꝰ vel oīno inſanabilis eſt qd̓ nōpōt reduci ad ſtatū ſalutis vel virtutis. vel pōt reduciad virtutis ſtatū. Si ſcd̓m nō debet hō abijcere ſtatimamicū. ſed exhortari ad hoc ꝙ recuꝑet bonos mores. etmulto magis debet amicus talē iuuare recuꝑando euꝫꝙ recuꝑando diuitias. qꝛ virtus eſt magis bonū ꝙͣ aliqua ſub̓a tꝑalis. Si v̓o fit oīno inſanabilis ſicut ſūt in-

Iī ad talē diſſolui. nec eſt inconueniēs hoc facere ꝙ nō ſit vnitꝰ talivicioſo virtuoſus. qꝛ dicit Areſt. in eo. c. ꝙ illi qͥ ſe ſimulant virtuoſos vt amiciciā ꝯtrahant cū virtuoſis et tn̄ſunt latenter mali ſunt minus accipiendi ꝙͣ illi qͥ corrūpunt numiſmata. qꝛ quanto horribilius eſt viciū ꝙͣ falſa pecunia. tanto qͥ falſe ſimulant virtutes malignioresſunt ꝙͣ qͥ fingunt monetā falſaꝫ. Ad terciā qōnē reſpōdet ꝙ aut fit amicicie diſſolutio ꝓpter minore bonitatēaut ꝓpter abundantē maliciaꝫ. Si ſcd̓o modo nihil debet hō familiaritatis exhibere tali quaſi cuicunqꝫ extraneo. qꝛ eū decepit ⁊ verecūdū fecit. Uerecundū em̄ virtuoſo nō eſt amicū vicioſum fugiſſe. Si primo mō fiatdiſſolatio amicicie ſicut fit de dūobꝰ quoꝝ vnus ſtat ingradu remiſſe virtutis. ⁊ alius ꝓficit ad graduꝫ intenſum. tūc .n. nō eſt poſſibile ꝙ ꝓriciens ẜm amiciciaꝫ adnō ꝓficientē iungat̉ ẜm Ariſto. qꝛ nō de eiſdeꝫ gaudēt⁊ triſtant̉ quod eſt ꝓprium amicoꝝ. Et in tali caſu debꝫhomo ſe magis exhibere beniuolū ꝓpter p̄teritā amiciciā ꝙͣ ſi nunꝙͣ fuiſſent amici. Illi v̓o inſabiles ſunt omnino abijciendi a communione beniuoloꝝ vel virtuoſoꝝ quātū poſſibile eſt ⁊ nō curādū eſt ꝙ eis diſpliceātvel eos offendant. qꝛ virtuoſo ſemꝑ debet eſſe ꝓpoſitūpeſſimis diſplicere. Sicut dicit Boetiꝰ. jͣ. de ꝯſol̓. Hoceſt ergo ẜm Ariſto. ꝙ maxime virtuoſo vitandū eſt. tāꝓpter conſcientiam ꝙ ꝓpter famam. ſcilicet familiaritasad ꝑſonas corruptas ⁊ infectas ꝑ quas multi innocentes corrupti ⁊ abominabiles facti ſunt ⁊ abducti a virtute. ⁊ tandem a ſerenitate conſcientie ſue quorum qͥlibet poteſt dicere illud Hieremie. xxxviij. Deduxeruntte ⁊ preualuerūt aduerſum te viri pacifici tui demerſerunt te in ſceno ⁊ in lubrico pedes tuos ⁊ receſſerūt. detali etiā ꝑuerſo ductore dicit Salomon Prouerb̓. xvj.Uir iniquus lactat amicum ⁊ ꝑducit eum ꝑ viam nonbonam. De vitanda etiam ſocietate malorū qui ducūthomines ad viam malicioſam. loquitur Seneca ad lucillum epiſtola. xvj. Si vis ꝑegrinationes tuas habereiocundas comiteꝫ bonū ſume ſane habebit te auariciaꝙͣdiu auaro ſordidoqꝫ cōiunxeris habebit te timor ꝙͣdiu ſuperbo conuerſaberis. Tercio quidam deducuntur ſpiritu preſumptuoſe temeritatis ſicut ſunt pleriqꝫ.imperiti qui proprio ſenſui ſtatim adherent. Quia dicitVegetiꝰ de re militari libro. j. Imperita ruſticitas plurima ꝑmutat ⁊ credit diſſerere quod neſcit. ⁊ ideo propter inexperientiam paſſio iuuentutis eſt preſumpcio.Timiditas v̓o eſt paſſio ſenectutis. ſicut dicit Areſtotiles. xij. rhetorice ſue. De talibꝰ verificat̉ illud Mat. xv.Ceci facti ſunt duces cecorū. Tales etiam ſunt qui ꝓprie fortitudini vel viribꝰ innitentes nō recommendātſe deo nec diuinū implorant auxilium. ſicut eos docuitchriſtus Math̓. vj. Et ne nos inducas in tentationeꝫTales ſunt qui ſe ingerunt periculis tentationum male ſocietati ſe immiſcent. ſuſpecta cōſortia nō refugiunt⁊ ideo cito cadunt. horum figuram geſſit Petrus quiproprie infirmitatis ignarus dixit chriſto. Et ſi oportuerit me mori tecuꝫ non te negabo Math̓ .xxvj. Iſtev̓o eadem nocte ſe ingerens male ſocietati curialium ⁊mulierum chriſtum ter negauit. Tales ſunt multumſe iactantes de caſtitate ⁊ continentia ⁊ alios qui cadūtcontementes ⁊ ipſimet in modica tentatione tentati⁊ vexati facillime capiuntur. Sed boni ⁊ ſancti homines deo ſe continue recommendant. ſcientes ꝙ diuinabonitas eſt ⁊ nō ſua ſi contra tentationes reſiſtunt. Etideo ſignanter dixit Iob. xxxj. Si oſculatus ſum manūmeam ori meo que eſt iniquitas maxima ⁊ negatio cōtra dominum altiſſimum. vbi gloſa dicit. Oſculari manum eſt bonū nature vel gratie a deo conceſſum meritis humanis tribuere. Unde qͥ opera bona faciunt etilla deo nō attribuūt. ſed virtuti naturali ⁊ prudētie ꝓprie. hi deū qͥ eſt bonitas a qͦ om̄e bonū deriuat̉. negāt.