Feria. II. Penthecoſtes

tumſanctum eſſe a patre ⁊ filio ⁊ procedere a patre ⁊ filio. quod multi heretici negauerūt. Et ſubdit. ꝙ auteꝫab vtroqꝫ ꝓcedat multis diuinoꝝ eloquioruꝫ teſtimonijs comprobatur. Dicit em̄ apl̓s ad Gal̓. iiij. Miſit eīdeus ſpūm filij ſui in corda veſtra. Ecce hic dicit̉ ſpiritus filij. Et ad Roma. viij. Qui autē ſpūm chriſti nonhabet hic non eſt eius. Ipſe enim filius dicit Ioh̓. xv.de ſpūſancto. Cum venerit paraclytus quem mittamvobis a patre ſpirituꝫ veritatis qui a patre ꝓcedit. EtIoh̓ .xiiij. Paraclytus ſpirituſſanctus quē mittet pat̓in nomīe meo. Et ꝯcludit magiſter his etiaꝫ alijſqꝫ pluribꝰ auctoritatibꝰ oſtēditur ꝙ ſpiritus a patre ⁊ filio ꝓcedit. hec magiſter. ⁊ ſic ſcimus in generali. vnde ſpūſſanctus venit aūt ꝓcedit. Sed in ſpeciali quādo venit⁊ ad quē determinate termīet̉ certitudinaliter ſcire nōpoſſumus. Nam quo ad hoc aduentus eius eſt nobisoccultus. quia vbi vult ſpirat. Cōiecturaliter aūt poſſumus ſcire ꝑ aliqua ſigna. Primum eſt dolor de culpapreterita: qꝛ Bern̄. in ſermone de om̄ibꝰ ſanctis. Spūſſanctus odit ſordes. nec habitare poteſt in corde ſubdito peccatis. Secundum ſignū ē firmū ꝓpoſituꝫ cauēdipeccata futura. Qd̓ nullatenus pōt haberi conatu proprio ſine ſpirituſancto infirmitatē noſtrā adiuuāte. Iōdicit. b. Aug. in li. retracta. Voluntas nō niſi gr̄a ſpūſſancti liberaliter aſſiſtente liberat̉ a ſeruitute. que factaeſt ſerua peccati aliter pie ⁊ recte viuere a mortalibꝰ peccatis nō pōt. Terciū ſignū eſt ꝓmptitudo boni. Naꝫẜm Gre. amor dei .i. ſpūſſanctus nūqͣ eſt ocioſus. oꝑat̉em̄ magna ſi eſt. et hec ſunt tria ſigna quo ad incipientes. Quartū ſignū eſt frequēs ꝯſcīe examinatō nō ſolūde pctīs mortalibꝰ īmo ⁊ venialibꝰ. cuius ratio eſt. quiaſicut ſpūſſanctus opponit̉ pctō mortali. ita feruor charitatis qͥ eſt a ſpirituſancto opponit̉ pctō veniali. ⁊ ip̄mab aīa expellit. ne ſpūiſancto placeat. qꝛ om̄es aīe officinas mūdificat nec minimā pctī paleā intra cor qd̓ poſſidet patit̉ reſidere. ſed ſtatim igne ſubtiliſſime circūſpectionis exurit ſpūs ſuauis ⁊ dulcis. vt dicit Gre. in morali. Quītū ſignū eſt cōcupiſcētie diminutio. quāto em̄charitas magis auget̉ tāto cor a tēꝑalibꝰ magis eleuat̉.qꝛ dicit btūs Greg. ſuꝑ Ioh̓. omel̓. viij. Charitas oīmbonoꝝ radix eſt. ⁊ radix oīm maloꝝ cupiditas eſt ⁊ ſil̓ambo eſſe nō pn̄t. quia vbi vna radicitꝰ nō fuerit euulſa alia plantari nō poteſt. Sine cauſa aliquis conat̉ ramos incidere ſi radicē nō intēdit euellere. Charitas ergo roborata nō ceſſat ꝯcupiſcētiam radicitus extirpareIdē Augꝰ. lxxxiij. queſtionū. q. xxviij. dicit. ꝙ charitatis venenū eſt ꝯcupiſcētia temꝑalium ⁊ nutrimentumcharitatis ē diminutio cupiditatis. Sextū ſignū eſt ſtudioſa mandatoꝝ obſeruantia. Cuius rō qꝛ obſeruatiomādatoꝝ ſine vera dilectione eſſe nō pōt. Iuxta illudIohannis. xiiij. Si quis diligit me ſermonem meumſeruabit. ⁊ hoc quo ad ꝓficiētes. Septimum eſt diuineveritatis manifeſtatio. Cū em̄ ſpūſſanctus ſit ſpūs veritatis Ioh̓. xv. Propriū eſt docere ſibi omnē veritateꝫQuare in quocūqꝫ fuerit ſpūſſanctus ꝑ aliquas reuelationes diuinoꝝ ſecretoꝝ ſe pādit ⁊ hoc ꝯuenit ei ex proprietate amoris. Amor em̄ eſt cauſa cōmunicatōnis. ⁊iō reuelat ⁊ cōicat qͥs ſecreta amico ſuo quē credit ea nōpandere extra ſe. Octauū ſignū eſt nihil timere niſi deum. qꝛ. j. Ioh̓. iiij. dicit̉. Perfecta charitas foras mittittimorē. Qd̓ exponit Gilbertus ſuꝑ Can̄. ſer. xviij. Charitas ꝑfecta eſt carere timore. hec em̄ nihil penale habettimor aūt habꝫ penā. Et ſubdit interrogādo. Quid .n.habꝫ timere charitas veteres offenſas? nō qꝛ charitasoꝑit multitudinē pctōꝝ. infirmitatē ꝓprie ꝯſciētie vt cadat vel decidat. nō qꝛ fortis eſt vt mors dilectio. Temporales ꝓ xp̄o timebit moleſtias nō cum etiā nec ſi eterne ſint defatigari poterit dilectō ꝑfecta nō tā amat charitas ne pereat. ſed magis vult foris ineternuꝫ ꝑire penaliter ꝙ intus fruſtrari vſu charitatis eternalit̓. Hec

ille. Ad hoc facit illud pſal. xxij. Si ambulauero in medio vmbre mortis .i. dyaboli. ẜm Caſſio. nō timebo mala ⁊cͣ. Et qꝛ charitas facta eſt nobis ꝑ ſpūmſanctū. Inxta illud Roma. v. Charitas dei diffuſa eſt in cordibnr̄is ꝑ ſpūmſancti qͥ datus eſt nobis ⁊cͣ. patꝫ ꝑ ſignuꝫſpūſſancti ē nihil timere p̄ter deum. Ad hoc facit idemij. Coꝝ. iij. Ubi ſpūs dn̄i ibi libertas. ſꝫ libertas nō ſtacū timore ſeruili. igit̉ vbi ſpūs ibi nullus timor niſi dei.Et inde eſt ꝙ ſancti apl̓i ⁊ alij martyres ſpūſācto repleti om̄s timores reguꝫ. principū. tyrannoꝝ amore dei ꝑnihilo habuerūt. Nonū ſignū eſt deſideriū diſſolutionis vt videlicet homo ex vehemētia diuini amoris cupit diſſolui ⁊ eē cū xp̄o. Nā ſpūſſanctus aīam ſuā quaꝰreplet ſemꝑ ſurſum trahit ad locū ſuū .i. ad celū. qꝛ faciteam ꝑ amorē .i. deſideriū ſurſuꝫ tendere. Qd̓ pulcre declarat btūs Aug. xiij. ꝯfeſſ. ꝑtractans illud Gen̄. j. Sorritus dn̄i ferebat ſuꝑ aquas ponderibꝰ ſuis agunt̉ corpora inquit ⁊ petūt loca ſua grauia deorſum vt lapis.leuia ſurſum vt ignis. hec extra loca ſua ſunt inquieta.Sed quod eſt pondus in corꝑibus eſt amor in ſpiritibꝰ amor meus pondus meum eo feror quocunqꝫ ferotdono tuo dn̄e accendimur ⁊ ferimur ſurſum inardeſcimus ⁊ minus aſcēdimus. aſcēſiones in corde igne tuobono inardeſcimus ⁊ ſurſuꝫ ferimur ad pacē hieruſalē.Hec Aug. Ex quibꝰ patet ꝙ ſpūſſanctus leuat mēteꝫad deſideriū ſuꝑnoꝝ. Qd̓ etiā pulcre on̄dit Richardꝰin ꝓlogo libri de trinitate. Ad hoc xp̄s aſcēdit in celuꝫvt ꝓuocaret ⁊ poſt ſe traheret deſideriū noſtruꝫ. Chrſtus aſcēdit ⁊ ſpūſſanctus deſcēdit. Ad hoc chriſtus miſit ſpiritūſanctū nobis vt ſpūm noſtrū leuaret pꝰ ip̄m.chriſtus aſcēdit corꝑe nos aſcēdimus mēte. Aſcēſio itaqꝫ illius fuit corꝑalis noſtra aūt ſpūalis. Ad qͥd .n. aſcēſionis noſtre doctorē atqꝫ ductorē ſpūꝫ exhibuit niſi qꝛaſcēſum noſtrum interim ſpūalē eē voluit? hec Rich̓.⁊ hoc quo ad ꝑfectos. Scd̓o vētꝰ habꝫ impulſionē inquietam. Eſt .n. mobilis ⁊ totus inquietus. ⁊ hoc ſpirituiſancto cōpetit ꝑ effectū inqͣtū mētes mouet ad bonū. ⁊ nō ꝑmittit quieſce̓ ꝑ ociū. Sic mouit cor Eſa. quiait. vij. c. Cōmotū ē cor meū ſicut lignū ante faciē venti. Et nota ꝙ ventus eſt multiplicis effectus. qui etiaꝫ.effectus cōuenit ſpūiſancto. Primo .n. ē maris exiccatiuus. Sꝫ quid ꝑ mare niſi impius pctōr intelligit̉. Eſa.lvij. Cor impij quaſi mare feruēs qd̓ quieſcē nō poteſtHunc excitat ſpūſſanctus ad pnīam ſicut ptꝫ de Maria magdalena que erat plena ſeptē pctīs mortalibus q̄deſignant̉ in ſeptē demonibꝰ Marci vltimo. Quā ſpirituſſanctus adeo ad penitentiam excitauit ꝙ ſe ad pedes Ieſu humiliter ꝓſtrauit ⁊ veniā poſtulauit Lucvij. Ideo canit̉ de ip̄a. Flauit auſter ⁊ fugauit aquilonē qn̄ lauit cor Marie imber ſpūſſancti. Secūdo vetꝰeſt pluuiarū ꝓductiuus. ſic ſpūſſanctus ꝓducit pluuias lachrymarū. Sicut pꝫ in petro qͥ pꝰ trinā negationeexiēs fleuit amare Mat. xxvj. Iō dic̄ apl̓s ad Ro. viij.Ꝙ ſpūſſanctus poſtulat ꝓ nobis gemitibꝰ inenarrabilibꝰ. qꝛ ẜm glo. facit poſtulare ⁊ gemere. vt patuit ſupin themate. xxvj. A. Tercio vētꝰ ē ignis inflamatiuꝰ ⁊accēſiuꝰ. Sic ſpūſſctūs inflamat corda ad q̄ venit eaqꝫin diuino amore accēdit. Sicut ꝓbat beatꝰ Gregoriusin omel̓. penth̓. Hodie inqͥt ſpūſſanctꝰ repētino ſonitu ſuꝑ diſcipulos venit. mēteſqꝫ fideliū in ſuo amore ꝑmutauit ⁊ foris apparentibꝰ linguis igneis intus ſacta ſunt corda flamantia. quia dum deum in ignis viſione ſuſceperūt ꝑ amorē ſuauiter arſerūt. Ideo petendo eccl̓ia. canit. Ueni ſancte ſpūs reple tuoꝝ cor. fide.⁊ tui amo. in eis ignē accēde. Tercio habꝫ oꝑatōne fructuoſam. Sunt .n. duodecim venti quoꝝ qͣlibet hꝫ auquid fertilitatis ⁊ vtilitatis in mundo ꝓpter quod. ſicdictū eſt ſuꝑius. Uentus ſedulus ſi ꝑflauerit ip̄am terram conſtat ꝙ fertilitas anno illo conſequitur. Sic etiamſi ſpirituſſanctus ſua gratia ꝑflauerit corda huma-

M

V

P