SermoEX.ſ

culoſior quāto ſub ſpē ſanctitatis ⁊ religiōis decipit. vtdicit Aug. Sꝫ hoc fictū fugit ſpūſſanctus. iō dꝫ homoillud fugare a ſe ⁊ vincere ꝑ donū ſpūſſancti qd̓ dicit̉ tiNmor. Nam dicit Aug. li. xiiij. d̓ ciui. dei. Timor ē amorfugiens qd̓ ei aduerſat̉ .ſ. ſuꝑbiā. Vel timor ē ſpālis fuga mali. ne ꝑdat hō qd̓ amat. Et hec deſcriptio ſumptaeſt de glo. Augu. ſuꝑ Ioh̓. x. vbi legit̉ de mercennarioIſte quidē timor malū culpe qd̓ inuenit in hoīe expelſit. Iuxta illud Eccī j. Timor dn̄i expellit pctm̄ .ſ. ſuperbie qd̓ eſt peccatū maximū. pſal. xviij. Emūdabor a delicto maximo. iō dicit̉ Eccī. xxiij. Nihil melius vicꝫ adfugandū ſuꝑbiam qͣꝫ timor dn̄i. Et Bern̄. ſuꝑ Canti.In veritate didici nihil eque efficax eſſe ad ꝓmerendūgrām retinendā ⁊ recuꝑandā qͣꝫ ſi oī tꝑe corā deo inueniaris nō altū ſapere ſꝫ timere. Timor .n. ſpūſſancti hominē hūiliat vt gloriā eternā ſuſcipiat. Quia dicit̉ Prouer. xxix. Hūilē ſpū ſuſcipit gloria. Et Eccl̓i .j. Timordn̄i gloria ⁊ gloriatio. ⁊ Eccī. x. Semē hominū honorabit̉ hoc qd̓ timet dn̄m. Sed. d. que poſſunt hoī timorēincutere: rn̄de. cōſideratio culpabilitatis ſue. Si .n. tātum timet aliquis cum ſe ſcit reum eſſe vnius criminisin curia alicuius terreni iudicis ⁊ principis. quātū timere pōt qui tot ⁊ tantoꝝ criminū ſcit ſe eē reum apud iudicem ſtrictiſſimū. Legit̉ de quodā rege nobiliſſimo qͥfuit in grecia. qͥ memor maloꝝ ſuoꝝ ⁊ diuini examinisſꝑ timidus erat. etiā cū ſolennitates cum ſuis principibus celebraret qui interrogatus a quodā fratre ſuo curtimeret ⁊ triſtaret̉? Uoluit cām ſue triſticie oſtendere.miſit buccinatores ſuos aute portas eius ꝙ ẜm cōſuetudinē illius regni certiſſimū erat ſignū mortis. ⁊ cumfrater regis ad regē eſſet adductus ⁊ nō modicū timeret ⁊ valde triſtis eſſet. inqͥſiuit rex quare nō gauderetcui cum frater reſpondiſſet quō in ſtatu iſto poſſet gaudere indicauit ⁊ ei rex cām triſticie ſue. Si .n. tantū timebat ille qui ſciebat regē eē frēm ſuū ⁊ qui in nullo ſeſciebat eē culpabilē apud eum. qꝛ aliqua ſigna offenſeaudierat. merito timere pōt qui tot ⁊ tātis ſcit ſe eē culpabilē apud deū maieſtatis. Ideo dicit hiero. in epl̓isSi tanta cura ꝑtimeſcit̉ iudiciū pulueris. quāta intentōe cogitandū eſt qua formidine p̄uidendū eſt iudiciūꝘ maieſtatis. Secunda gens dr̄ amorreus. ⁊ interp̄taturamaricans vel amara loquēs. ⁊ ſignificat inuidiā q̄ tota eſt fellita intrinſecus. que in ſe ſꝑ ē amaricata ſꝑ amara diffundit. Dicit. n. Ariſt. li. ij. de aīalibꝰ. ꝙ coruus ēaīal qd̓ cōtra naturā oīm alioꝝ aīaliū habet fel ī aureſimile felli hoīs in colore. ⁊ eſt aīal auaꝝ ⁊ forax nimis.⁊ hoc aīal ſignificat inuidū vl̓ inuidiā que fel in aure gerit. qꝛ quicqͥd audit in amaritudinē offenſionis ꝯuertit ⁊ naſcit̉ ex ſuꝑbia vt dicit Grego. qꝛ ſuꝑbus inuidetvt ſibi alius coequet̉. Et hec inuidia ſub triplici ſpeciev̓tutū ſe fingit ſeu occultat. Prima quidē ſub falſa ſpēzeli ⁊ rectitudinis. ⁊ hoc maxime cōtingit in illis qui dicunt ſe ſolū odire vicia hoīm. ⁊ tn̄ ſi diligenter ſe reſoluerent̓ inuenirent ſe nō vicia odiſſe ſꝫ naturā. qꝛ inuidentalijs in hoc ꝙ ſibi parificant̉ vel qd̓ ip̄os excellūt in hisquibꝰ ipſi ſingl̓ares appetūt apparere. Et iſta fictio ẜmGreg. eſt nimis ꝑiculoſa quia eſt difficilis ad cognoſcēdū ⁊ etiā ad repellendū. Naꝫ vt dicit idē. xxxij. moral̓.Error dum virtus credit̉ difficile emendat̉. qꝛ ſepe dūhomo credit ſe exercere virtutis actū potius exercet vicioſum. Secūdo ſe fingendo ſub falſa affectione fraterne charitatis occultat qd̓ maxīe apparet in illis qͥ ſuntex ſpāli affectu ad aliquas ꝑſonas vl̓ ad ordinē aliqueꝫinclinati qui moleſte ferunt ꝙ alijs ordinibꝰ aliquid cōmodi ꝓueniat aut honoris. ⁊ iſti frequēter extenuāt bonū qd̓ relucet in ꝑſonis alioꝝ ordinū ſiue in cōuerſatōeexemplari ſiue doctrina ſalutari qd̓ exinde cōtingit. qꝛtiment ꝙ vtilitati ⁊ ſtatui alioꝝ depereat ad qd̓ magisinclināt̉ ex affectōe ſingulari. Et iſta occultatio ſingularis affectōis nimiam hō triplex diſ-

pendiū incurrit. Primū eſt ſui amoris incertitudo. qd̓patet ex hoc. Nam ille qui ad aliquē priuato amore afficit̉. in hoc qn̄qꝫ pōt decipi qꝛ vel ille ad quē afficit̉ noneſt ita bonus ſicut eſtimat vel ſua priuata diffinitio facilius in amorē carnalē degenerat̉ quoꝝ neutrū pōt contingere in amore cōi quo homo ad omēs ſtatus bonoꝝhoīm cōiter afficit̉. Secundū diſpendiū eſt eterne mercedis extenuatio. Nullū .n. opus eſt meritoriū vite eterne niſi ſit infortunatū charitate ꝓpter qd̓ quanto amorillud bonū cauſans eſt reſtrictior tanto valor oꝑis ē minor. hoc aūt amor hꝫ cōis ꝙ auget meritū boni operis.Quia certū eſt quanto magis amor diuinus ad pluresbonos actus extendit̉ ꝑ beneficentiā. tanto meritū illiꝰactus multiplicat̉. Tertiū diſpendiū eſt extenuatio diuini honoris. Per amorē .n. cōem diuinus honor augetur. ⁊ omnes virtutes multiplicant̉ ꝙ non fit ꝑ amorēpriuatū. Tertio ſe occultant ſub ſpē amoris falle p̄tendentis ſalutē ꝓximi. qd̓ maxime apparet in illis qͥ ſubficta ſpecie amoris hūane ſalutis alijs inuidēt de bonisſibi diuinitus cōceſſis aſſerētes ꝙ hoc ideo faciunt qꝛ timent ꝙ talia bona ſaluti eoꝝ nō expediant ⁊ ꝙ nō moueant̉ ad hoc ex amore. ſed plus ex fomite odij vel rancoris. ⁊ iſta fictio tanto eſt ꝑiculoſior duabꝰ primis. quāto latentius hoīem decipit ſub ſpē diuini amoris ⁊ ſubficto appetitu hūane ſalutis. Iſtud fictū fugit ſpūſſanctus. ideo debet quilibet hō illud fugere ⁊ vincere ꝑ ſecundū donū ſpūſſancti vicꝫ intellectꝰ quo hō aduertatpͥncipiū nature ſue ⁊ cōparticipē ⁊ dulcē ſe ꝓximo p̄beat. ⁊ nō ſolum ad aliquos ſpāliter affectōeꝫ habeat. Sꝫad omnes exemplo xp̄i qui charitatē ad oēs habuit. ſic̄⁊ hoc ptꝫ ex tribꝰ. primo qꝛ tanta ſollicitudine ⁊ diligentia oīm nr̄m ſalute queſiuit. ac ſi totus honor ſuus ⁊ et̓na ſua felicitas ex ea dependiſſet. Scd̓o qꝛ tanto feruore charitatis noſtram ſalutem ſitiens ad opus redemptōis nr̄e tanto accelerauit ꝙ coram pylato interrogatus noluit rn̄dere Ioh̓. xix. Ne opus noſtre ſalutis permomētū temꝑis differrēt̉. Tercio lꝫ minima gutta ſuip̄cioſi ſanguinis ad nr̄am reconciliatiōem ſuffeciſſet examoris tn̄ plenitudine quē habuit ad oēs general̓r. totum ſanguinē ſuum ꝓ nobis effundere voluit. ita vt nihil penitus remaneret. quod ptꝫ per hoc. quia totū ſanguinem iutercūtaneū effudit in flagellatōe. totum ſanguinē venarum effudit in crucifixione que fuit facta inmanibꝰ ⁊ in pedibꝰ. qꝛ ibi vene totius corꝑis ꝯcurruntSanguinē v̓o cordis miraculoſe poſt mortem effuditin lateris aptione ꝓpter quā effuſionē vt teſtat̉ ꝓpheta īpſal. cj. Oſſa ſua ſicut cremiū aruerunt. Et tn̄ notandūeſt ꝙ intellectus principaliter valet ad fugatōem inuidie ſe ſub his ſpeciebꝰ virtutū occultantis. Nam ad fuandū ſeu ad curandū primū peccatū inuidie ſe ſub falſa ſpecie zeli occultantis duplex eſt remediū. Primū eſtiſtius vicij cognitio vel reſpicit iſtius vicij cognitiōemẜm eius curatiōem. Nam qui intelligere deſiderat anip̄m hoīem aut potius ip̄ius vicium odiat hō ſeip̄m ꝑſcrutet̉ ⁊ diligēter intendat vtrū ſincero corde ⁊ dulcitad illum afficiat̉ cuius vicium ꝑſequit̉. ⁊ ſi inuenerit ꝙillum hoīem dulci corde amplectit̉ ſignū eſt ꝙ ſolū ip̄iꝰvicium deteſtat̉. qꝛ dicit Greg. v̓. moral̓. Affectus interne dilectōis excludit amaritudinē odioſi liuoris. Si ergo erga illū aliquā amaritudinē ſui cordis dep̄henderit nouit ⁊ intelligat ſe nō ip̄ius vicium. ſed naturā ſubfalſa virtutis ſpecie deteſtari. Et huius inuidie Greg.triplex ſignū ponit. Primū eſt. facies homīs ex eo palleſcit ꝙ ip̄m cui inuidet intuet̉. Secundū ꝙ oculos ſuosdeprimit nec ip̄m delectabiliter valet intueri. Tertiumſignū ꝙ intus ſepe ꝑ inuidiā tanto amaricat̉ ꝙ p̄ interna amaritudine dentes quadā preſſione ſtrident ⁊ mēbra exteriora frigeſcunt. Secundū remediū curatiuumhuius vicij in hoc cōſiſtit ꝙ hō diſcretōis oculo dulciter penſet ꝙ ꝓſperitas ꝓximi bonuꝫ ſuum in nullo di-