Dn̄ica. V. poſt octauas Paſche

do ⁊ exire eos deinde ſic expellit. Sic aquila xp̄s qui ꝓuocat ad volandū pullos ſuos Deut̓. xxxij. Pulli em̄ſui ſūt hoīes a ſe creati vel fideles baptiſmate regenerati. quos tā verbis qͣꝫ exemplis ꝓuocat ad volandum .i.ad deū reuerendū ⁊ amandū. verbis qͥdem cum dicit.vſqꝫ modo nō petiſtis qͥcꝙͣ. q. d. vſqꝫ modo nō reueritieſtis patrē meū. ⁊ hoc etiā nob̓ obijcit pater Malach̓. .j.Si gͦ pater ego ſum. vbi eſt honor meus? ⁊ ſi dn̄s egoſum. vbi eſt timor meus? Ꝙ auteꝫ negligentes hactenus fuimus in reuerendo dei patris maieſtatem patetex illo ꝙ dicit non petiſtis quicqͣꝫ. Nam reuerentia qͥdeſt .i. aliqͥd. qꝛ gl̓ificationē nō acquirit ẜm illud. j. Reg.ij. Quicūqꝫ honorificabit me gl̓ificabo eū. ⁊ qͥ ꝯtemnitme: erit ignobilis. ⁊ hanc gl̓ificationē verēdo pr̄em hucuſqꝫ non petiuimus. ideo xp̄s nos interdū flagello infirmitatis vel aduerſitatis ꝑcutit ⁊ bona tꝑalia ſubtrahit vt qͥ deū in ꝓſperitate reuereri noluimus ſaltem inaduerſitate reueremur. Quinto hoīes ſunt negligētesin petendo neceſſariā ſalubritatē. Cū ẜuus aliquis ſeruit alicui dn̄o liberali qͥ eſt ꝓnus ad petita audienda talis nō dꝫ eſſe negligens in petēdo. ⁊ p̄cipue dꝫ hoc facere in meridie. poſtqͣꝫ dn̄s prandiderit ⁊ iam qͥeuerit iocūdiqꝫ animi fuerit. qꝛ talis hora eſt ꝯgruentior ad petēdū. ⁊ ſi tunc nō petierit. ſꝫ negligenter ſe hūerit in dānūſuū cedit. Moraliter qͥlibet hō a deo creatus: eſt ẜuusdei factus ad deo ẜuiendū. Sicut de hoc dicit mgr̄ lib̓.ij. diſ. j. Et ſi inqͥt q̄rit̉ ꝓpter quid .i. ꝓpter quā cām finalē creata ſit rōnalis creatura? rn̄det̉ ad laudandū deuꝫvel ad ẜuiendū ei. vel ad fruendū eo. Et infra factꝰ angelus ſiue hō ꝓpter deū dr̄ eſſe. Non qꝛ creator deus etſumme bonus alterutriuſqꝫ .i. angeli vel homīs indiguerit officio. qꝛ bonoꝝ nr̄oꝝ nō eget. ſꝫ vt ſeruiret ei ⁊eo frueret̉ cui ẜuire regnare eſt. in hoc em̄ ꝓficit ẜuiēsnō ille cui ẜuitur. ⁊ Dauid hoc perpēdens ait in psͣ. cxviij. Seruus tuus ego ſuꝫ da mihi intellectū dn̄e. Iſteinꝙͣ ẜuus vicꝫ hō ẜuit largo dn̄o vicꝫ deo gl̓ioſo. de qͦloquens Criẜ. .xxvj. q. vij. Alligant. vbi pater familiaslargus eſt. diſpenſator nō dꝫ eſſe tenax. vbi ꝑ patrēfamilias pōt intelligi deus pater. ſꝫ ꝑ diſpenſatorē xp̄s ieſusq. d. Exquo pater largus eſt. ⁊ filius largus eſt. qꝛ ſequitur pr̄em ſua ꝓles. Modo qꝛ ille dn̄s eſt largus ſequūꝙ ad dandū eſt ꝓnus. ⁊ certe ꝓnior ad tribuendū ꝙͣnos ad petendū. qͣre nō debemus eſſe negligētes in petitionibꝰ. ne nos arguat quaſi negligentes: ⁊ dicat. vſqꝫmodo nō petiſtis quicꝙͣ. Accedamus gͦ ad dn̄m gl̓ie etpetamus in meridie. Moral̓r ꝑ meridie in quo ſol lucꝫferuentius intelligit̉ tp̄s gratie in quo verus ſol ſplendet nobis clementior. in hoc meridie gratie debes veniam petere. qꝛ iam dn̄s ab ira ſua quieuit ⁊ iocundi animi exiſtit. ideo ſapiens hortat̉ Ecci. xxxviij. quēlibet vtin pn̄ti deū ꝓ curādis peccatis petāt. cū dicit. fili in tuainfirmitate ſcꝫ ſpūali qͣ infirmus es a peccatis tuis inaīa nō deſpicias. ſcꝫ negligere teip̄m. Sed ora deū ⁊ curabit te. Et btūs Hiero. xiij. q. ij. c. in pn̄ti. In pn̄ti inquit ſeculo ſcimus ſiue orationibꝰ ſiue conſilijs inuicēnos poſſe adiuuari. Cū aūt ante tribunal xp̄i venimꝰ.nec Iob. nec Daniel. nec Noe rogare poſſe ꝓ quocūqꝫſꝫ vnūquēqꝫ portare onus ſuū. p Iob intelligit glo. ꝯiugatos. ꝑ Danielē virgines. ꝑ Noe p̄latos eccl̓iaꝝ. q. d.neqꝫ ꝯiugati. neqꝫ virgines. neqꝫ prelati pn̄t iuuare pꝰmortē quēqͣ or̄onibus ſuis ſi in peccato mortali abſceſſerit. Et certe illis qͥ hic ꝓ peccatis ſuis delendis dn̄mnō petūt. ſꝫ in eis decedunt dicit dn̄s. vſqꝫ modo nō petiſtis quicqͣꝫ. ideo nunc petentes nō exaudiā. itē maledicti in ignem eternū. ideo petamus hic potius curari:⁊ peccata nr̄a ꝑ tribulationē ablui ꝙͣ ibi eterno ſupplicio damnari. Sic qͥdam imꝑator noīe Mauricius. ſic̄refert Uinc̄. in ſpe. hyſto. lib̓. xxiij. c. xviij. ⁊ Hugo floriacen̄. Mauricius Auguſtus inquiunt. mallebat inhoc ſeculo facinoꝝ ſuoꝝ corꝑali ſupplicio vindictaꝫ ꝑ-

ſoluere ꝙͣ tormentis infernalibꝰ ſeu gehennalibꝰ cruciari. ⁊ hoc quotidie in or̄onibꝰ ſuis p̄cabatur. Quadā nocte dū in ſtratu ſuo eēt vidit ꝑ ſomnū ante ſe ſtare eneāſaluatoris effigiem q̄ erat ante portā palacij. Ex qͣ miſſaeſt vox. date Mauriciū. ⁊ exhibuerūt eū qͥdam iudiciarij miniſtri. tunc ad eū ſaluatoris imago. vbi vis reddatibi mala q̄ meruiſti hic an in futuro? Et ille. o curatorinqͥt hoīm dn̄e h̓ potiꝰ ꝙͣ in illo. tūc iuſſit diuīa vox tradi eū ⁊ ꝯſtantiā eius vxorem ⁊ oēm cognationē eoꝝ foce militi. Expergefactus aūt miſit ad accerſiendū Phylippum generū ſuū. Cui dixit. Scis inter agmina nr̄aaliquē militē noīe Focam? ⁊ ille. Scio vnū. Et imꝑatorcuius eſt qͣlitatis? qͥ ait. Iuuenis eſt tumidus ⁊ temerarius. ⁊ ſic reſerauit Phylippo ſomnū qd̓ viderat. poſthoc Mauricius in hoſtili terra poſitus cū milites ſuosa rapinis abſtinere cōpelleret Focam rogare ceperuntvt imperij regimen ſuꝑ eos acciꝑet qͥ regalem purpurā aſſumpſit. Qd̓ audiens mauricius ceſſit ⁊ in quandam ſiluam mari ꝯtiguam fugit. in qua cum vxore ſua⁊ qͥnqꝫ filijs iuſſu Foce ceſaris eſt interemptus. Ꝙͣtuꝫad ſecundū ponit ꝯfidentiā exauditiōis cum hortat̉ adpetendū ⁊ ꝓmittit petitores exaudire dicens. petite etaccipietis. in veritate ſic eſt ꝙ vnuſqͥſqꝫ hoīm libentiꝰfaceret laborem iſtum quē poſſet complere in vna horaſine graui ſudore. de quo daret̉ ſibi vnus groſſus qͣꝫ illum laborem grauē quē vix poſſet perficere integra diede quo ſibi daret̉ dimidius groſſus. Moralit̓ inter corporalia oꝑa exteriora oratio eſt facillima. quia facilius ēorare ꝙͣ ambulare fodere vel arare. Si aūt pͥuaret̉ quislingua adhuc poſſet mentaliter petere vel orare. Sic licet inter corꝑalia ſit opus facillimū habꝫ tn̄ maius premiū. qd̓ patet ex verbis Bern̄. qui ſic ait. Quid oratione p̄cioſius que deo eſt ſacrificium. angelis organū. ſanctis conuiuiū. orantibus p̄ſidium. ꝯtritis vngentum.reis ſcutū. penitentibꝰ remediū. hoſtibus iaculūˡ ⁊ intellige tā viſibilibus ꝙͣ inuiſibilibus. quia hoſtes viſibiles etiam fugant deuote orationes. vt triūphent orantes. Nam Exod̓. xvij. Orante Moyſe ⁊ manus deuote eleuante vicit ppl̓s iſrael. Sic etiam Ioſaphat rex iuda videns contra ſe filioꝝ Moab multitudinē ⁊ Ammon venientē timore ꝑterritus ſe ad orationē ꝯtulit. ⁊victoriam obtinuit. ij. Paral̓. xx. Sic ſancta mulier Iudith intendens vincere ⁊ decapitare Holofernem pͥncipem iudeoꝝ hoſtem. prius orauit ꝓ victoria. Confirma inqͥt me dn̄e deus ilrael ⁊ reſpice in hac hora ad opera manuū meaꝝ. ⁊ hoc quod credens ꝑ te fieri poſſe cogitaui ꝑficiam. Et ꝓpter hanc oratione dn̄s ſibi victoriam dedit. ⁊ hoſti ſuo caput ſuū amputauit Iudith. xiijvt ergo nos ⁊ hoſtes noſtros ſuꝑemus. docꝫ nos dn̄sin verbis predictis vt oremus vel petamus dicēs. Petite ⁊ accipietis. In quo qͥdem verbo ad duo hortat. p̄mo ad inſtantiā orationis ibi. Petite. ſecūdo ad fiduciam impetrationis ibi. ⁊ accipietis. De primo eſt notandū Holc. ſuꝑ lib̓. ſap̄. lec. ccij. Oratio deuote eſt moraliter ſcala noſtre aſcenſionis. ſcutum noſtre defenſionis.nūcius noſtre legationis. ⁊ redditus noſtre ſubiectiōisprimo em̄ eſt ſcala noſtre aſcenſionis. ꝑ hanc em̄ aſcendimus ad deū ⁊ a terrenis ad celeſtia nos eleuamus. d̓hoc btūs Aug. in tractatu de oratione in fine. qͥd oration p̄clarius. quid vite noſtre vtilius. qͥd in tota religion noſtra ſublimius? Sratio eſt q̄ nos xp̄ianos ꝓuocat. or̄o qua cū deo loquimur. qua patrē dicimus. quavniuerſa deſideria noſtra in ꝯſpectu maieſtatis eius eſfundimus. Oratio eſt q̄ celos penetrat. nubes tranſit.dei aures attingit. Ideo dicit ſapiens Eccͣi. xxxv. Orohumiliātis ſe ceios penetrat. Sꝫ dubiū pōt eſſe. qͥd intendimus cū deū oramus? rn̄det ſctūs Tho. ſcd̓a ſcd̓eq. lxxxiij. Deū oramus vt nō diuinā diſpoſitionē īmutemus. Sed ꝙ impetremus qd̓ deus diſpoſuit ꝑ orationes ſctōꝝ eſſe implendū .ſ. ꝙ hoīes poſtulando mere